Hun sound is als ear candy, maar mijn god, wat wordt er binnen de lijntjes gekleurd. Op die hele plaat geen enkele gitaarsolo! Zo zonde, want elk nummer leent zich ervoor, wat zeg ik? smeekt erom, om op avontuur te gaan.

Beter dan het vorige album, maar mijn algemene bezwaar blijft overeind: het blijft altijd aan de iets te brave kant. Die boy geloof ik nu wel, waar blijft the bear?

Mooi verslag man. Ik kwam het nummer Bad Feeling ergens tegen op een verzamelalbum en was meteen hooked. Vleugje Italo disco, vleugje psychedelica, eigenzinnig en toegankelijk duister, zou ik zeggen.

Nou dan ben ik toch een stuk positiever hoor. Ponder is zo'n typische big mama uit de categorie Shirma Rouse en Bergit Lewis (maar dan met een verhaal) met een register tussen tussen gevoelig en a force of nature. Wat mij betreft behoort dit tot de beste albums van 2022. Eerder brak ze in kleine kring door met het nummer Creep (inderdaad, cover van) waarvan je kunt zeggen dat de ultieme versie al bestaat, maar als dit het origineel was, zou ik er geen moeite mee hebben. Dit vind je overigens niet terug op haar debuut maar wordt geen moment gemist. De nummers zijn krachtig en vol soul. Eigenlijk leunt het nogal tegen gospel aan, met name vanwege de aankleding (koortjes, piano, keyboards). Maar het is vooral die stem die je weg doet blazen.

Persoonlijk vind ik About Face (1984) nog steeds zijn beste, met zijn naamloos debuut op plek 2. Wat daarna kwam zijn toch overwegend muzak albums. Dit album lijkt zo'n beetje in het midden te landen. Het komt overigens het best tot zijn recht als totaalervaring, zonder cherry picking.
Dat ie tekstueel zelf niet zo veel te melden heeft en daarbij vooral op anderen leunt was al duidelijk, maar met zijn gitaarspel weet ie dat nog immer meer dan behoorlijk te compenseren.
Maar Gilmours achilleshiel blijft toch wel om het spannend te maken. Toch gaat hem dat op dit album helemaal niet verkeerd af, maar wel via plan B. Dat wil zeggen: niet via de songs zelf maar door de arrangementen.
Maar voor wat meer bite, heb je waarschijnlijk op zijn minst tegenspraak nodig, en dan lijkt het me niet zo'n goed idee om je familie voor van alles en nog wat uit te nodigen. Bijvoorbeeld zingende dochter doet het niet verkeerd, maar ik hou altijd in mijn achterhoofd uit welke tientallen fantastische zangeressen ie nog meer had kunnen kiezen. Vrijwel nergens wordt het randje opgezocht.
Al met al lijkt dit album vooral bedoeld om te pleasen (of misschien meer onbedoeld; het is de aard van het beestje). Nou ja, gepleased worden op zijn tijd is ook niet verkeerd. Maar wat ik vooral hoop is dat vriend Roger zich hierdoor weer voelt uitgedaagd. En het zou helemaal mooi zijn als de heren eens doen waar ze helemaal geen zin in hebben: een duo album maken.

Hmmm... dit neigt toch wel erg naar muzak. Elders las ik dat de (live) performance van Khruangbin zich uitstekend leent om doorheen te lullen. Tja, dat roepen ze toch echt over zichzelf af. In plaats van dat ze de hitte van Balthvs voelen en een tandje bijzetten, lijken ze nog verder achterover te leunen. Ook de toegevoegde zang vanaf het 6e nummer kan de neiging tot indutten geen andere wening geven. Ik had toch wel iets meer avontuur verwacht. Nou ja, met een glaasje cognac erbij vlak voor het slapen gaan is het misschien nog te doen.

Dit is mijn eerst kennismaking met Panda Bear. Animal Collective heb ik nooit kunnen pruimen (op de single Prester John na, die ongetwijfeld van de hand van Lennox is), maar ik vind het eigenlijk wel een prima album. Leunt wat op Brian Wilson en dat is nooit verkeerd. Naar het einde toe wordt het minder, maar over de hele linie een dikke voldoende.
En wat ik helemaal geweldig vind is dat dit me weer op het spoor van Cindy Lee heeft gezet.

Als artiesten zich aan een cover album wagen (de Full Moon Project is overigens niet eens zo slecht), is de inspiratie meestal op. Dat blijkt helaas ook hier het geval ook. Revelator kan bepaald niet tippen aan C'est La Vie (2018). Hier is Matthew Houck bijna verworden tot een stuk jammerhout. Veelal langgerekte nummers met weinig variatie onderling en teksten die tezamen op een jampotje passen maar tot in het oneindige worden herhaald om wat body te creëren.
Mooie soundscapes dat wel, maar die gaan wat verloren als daarover 32 keer dezelfde mededeling wordt gekermd. Houck laveert moeizaam tussen fijne meanderende nummers als A Poem On The Men’s Room Wall en gemakzuchtige songs als It's all the same - waarbij je tijdens het beluisteren je eigen tekst kunt verzinnen: bloemenvaas en tenenkaas, it's all the same.

Mooizanger Ray doet wel er zijn best om op Van Morrison, John Denver, Simon & Garfunkel en Dan Fogelberg te lijken. Mooie muziek, daar niet van, maar dat was toen. Je vraagt je echt af wie nou de authentieke Lamontagne is, en of ie nog wel bestaat. Een beetje met zijn tijd meegaan vind ik wel wenselijk. En dat de artiest in kwestie ook nog de andere instrumenten bezet, maakt de zaak er niet levendiger op. Een fraaie stem, dat wel, maar het is te weinig om mij over de streep te trekken.

Ken het album niet maar wel een mooie compositie, en dan heb ik het over de cover.