Beetje conventioneler en met iets minder uitschieters dan de voorgangers 'The girl is crying in her latte', 'A steady drip drip drip' en 'Hippopotamus', maar puur muzikaal minstens even goed. MAD! is weer een heerlijk album van de popgenieën Ron & Russell Mael.
Mijn favorieten: JanSport Backpack (nu al door veel fans zwaar onderschat), Running up a tab at the hotel for the fab, Don't dog it (niet spectaculair, maar zit geweldig in elkaar), In Daylight (oprecht lieflijk), Drowned in a sea of tears. Het slotnummer 'Lord have mercy' heb ik na aanvankelijke lichte bedenkingen nu ook in het hart gesloten. Het lekker nerveuze 'Hit me baby' vond ik aanvankelijk meesterlijk, maar daar ben ik een tikje van teruggekomen. 'My devotion' vind ik het minste, al begrijp ik dat het suikerzoete karakter van het liedje past bij het onderwerp: irrationele dweperij.
Ik geef dit album een 8 en kijk uit naar het concert op 26 juni in Haarlem.