Dit album is een meesterwerk. Niet meer, niet minder. Wie schrijft er songs als Modern, The Lie, Forsaken Gardens, en A Louse Is Not A Home, wie bereikt er muzikaal en tekstueel zo'n hoog niveau, wie zingt er zo gepassioneerd en tegelijkertijd zo wonderbaarlijk beheerst? Antwoord: helemaal niemand. En vlak de godsliederlijke verlatenheid van een eenvoudig liedje als Rubicon niet uit. Hammills oeuvre is verpletterend, zowel in omvang als in kwaliteit. Hij is een genie, zoals Frank Zappa en Lou Reed dat ook waren. Ieder op hun eigen wijze. Het is niet voor iedereen, nee. Zeker niet. Daarom juist.

Mijn bezwaar tegen het album is dat het te glad en geproduceerd klinkt. Ik heb mijn Rolling Stones liever een beetje vuil en rafelig, een beetje meer Beggar's Banquet, een beetje minder Bridges to Babylon.
Maar wat zou ik zeuren! De zang van Mick Jagger is werkelijk fenomenaal, de nummers liggen lekker in het gehoor, ze hebben stuk voor stuk een uitstekende vibe en knallen eruit. Het is geen meesterwerk, dat niet, maar gewoon een zeer overtuigend, verbluffend vitaal Stones-album.

Andermaal doen de gebroeders Mael je van de ene verbazing in de andere vallen met hun vakmanschap, originaliteit, ambitie, veelzijdigheid en boosaardige humor. A steady drip drip drip mist een beetje de grandeur van Hippopotamus, maar is wel het meest robuuste, consistente, strakke album dat ze hebben gemaakt sinds Kimono my House. Applaus!

Beetje conventioneler en met iets minder uitschieters dan de voorgangers 'The girl is crying in her latte', 'A steady drip drip drip' en 'Hippopotamus', maar puur muzikaal minstens even goed. MAD! is weer een heerlijk album van de popgenieën Ron & Russell Mael.
Mijn favorieten: JanSport Backpack (nu al door veel fans zwaar onderschat), Running up a tab at the hotel for the fab, Don't dog it (niet spectaculair, maar zit geweldig in elkaar), In Daylight (oprecht lieflijk), Drowned in a sea of tears. Het slotnummer 'Lord have mercy' heb ik na aanvankelijke lichte bedenkingen nu ook in het hart gesloten. Het lekker nerveuze 'Hit me baby' vond ik aanvankelijk meesterlijk, maar daar ben ik een tikje van teruggekomen. 'My devotion' vind ik het minste, al begrijp ik dat het suikerzoete karakter van het liedje past bij het onderwerp: irrationele dweperij.
Ik geef dit album een 8 en kijk uit naar het concert op 26 juni in Haarlem.