Minder pakkend dan de voorganger. Zeker een paar heel goede nummers. Maar een nummer als A lucid dream klinkt toch wel erg naar de postpunk-noise die ik al eerder gehoord heb (The Horrors). Een rustige verademing is Oh such a spring. De albumopener is lekker en Televised Mind springt eruit. Hoewel Love the main thing is, is dit nr. niet 'the main thing' van het album. Verder ook wat herhaling t.o.v. de vorige plaat, maar naar mijn oor niet per se beter. Zijn de heren niet net te snel naar buiten met de opvolger van de plaat uit 2019? Even verder moeten borduren? Een nummer als Love is the main thing had verruild kunnen worden door een nr. 2 die echt indruk maakt. Gelukkig volgt de puike song Televised Mind, welke dit orenschijnlijke niemendalletje snel doet vergeten. Voor mij een score die net de 3,5 niet haalt. Zonder azijn te willen pissen: het is zeker geen slechte 'moeilijke tweede'. Misschien naar de volgende luisterbeurten toch nog een groeiplaat? Hope so (en dan trek ik de score op).