Fontaines D.C. - A Hero's Death (2020)
mijn stem
374 stemmen
Ierland
Rock
Label: Partisan
-
I Don't Belong (4:31)
-
Love Is the Main Thing (3:53)
-
Televised Mind (4:10)
-
A Lucid Dream (3:53)
-
You Said (4:36)
-
Oh Such a Spring (2:32)
-
A Hero's Death (4:18)
-
Living in America (4:57)
-
I Was Not Born (3:59)
-
Sunny (4:52)
-
No (5:08)
1
geplaatst: 7 januari 2021, 11:12 uur
Consistent album met een naargeestige sfeer. Begint stilaan toch ook wel wat te groeien bij mij. Ik vond na een eerste beluistering de nummers nogal drammerig en herhalend met wat saaiheid tot gevolg. Er zijn nog altijd enkele tracks die ik minder - hier komt ie - trek, maar het album in zijn geheel heeft wat meer evenwicht gevond. Weinig uitschieters, maar wel voldoende kwaliteit aanwezig.
3
geplaatst: 7 januari 2021, 12:19 uur
Omdat hij toch regelmatig opduikt in de eindejaarslijstjes weer eens een draaibeurt gegeven om te kijken of de klik nu wel kwam, maar het blijft toch een frustrerend album voor mij.
De laatste jaren staken er weer een aantal rock acts de kop op die mij erg enthousiast kregen. Acts die lekker ruig zijn, dat enigmatische en vooruitstrevende van de eind'70/begin'80 post-punk scene weer omarmen en wat experimentatie niet schuwen. Black Midi, Tropical fuck Storm, Squid, Viagra Boys, Protomartyr, Black Country New Road... Ik geniet zeer van de opkomst van deze stroming die weer wat durf en pit injecteert in het moderne rock landschap.
Ik schaar deze Ierse kerels van Fontaines D.C. ook zeker bij dit rijtje. Ik voel de dreigende energie en ik merk dat ze wat nieuws proberen, maar ze behalen hun volle potentie voor mijn gevoel niet. Pak bijvoorbeeld de leadsingle 'A Hero's Death' Het nummer start veelbelovend met een heerlijke drive en een meeslepende voordracht van de teksten, maar telkens als ik denk: Kom op, nu een onbevangen invalshoek er tegen aan gooien óf barst maar volledig los, dan gebeurt dat dus niet.
Dat gebeurt dus naar mijn smaak net iets te vaak op dit album, nummers die wat teveel in de muzikale limbo blijven hangen. neem Lucid Dream: begint zo sterk met die windvlagen aan gitaren gevolgd door dat opbouwende rustige deel en als die gitaardistorsie weer aanzwelt, ga ik er eens even goed voor zitten, maar dan loopen ze weer terug naar dat aardige-maar-niet-exceptionele eerste deel. Zit je dan met je broek op je enkels. Staat de C in D.C. voor cockteasers?
Misschien was het ook allemaal net wat te snel na hun debuut en hadden ze de nummers wat meer de tijd moeten geven om te rijpen en wat meer body te krijgen. Het is nu een beetje de ballenbak waar het een kilmklauter-paradijs had kunnen zijn.
Om nog op een positieve noot te eindigen: Televised Mind vind ik een krachtpatser en ik waardeer ook dat ze het voet van het gaspedaal durven te halen met de ingetogenere nummers. Ik denk dus wel dat deze band het in zich heeft, dus ik ga ze zeker in de gaten houden.
De laatste jaren staken er weer een aantal rock acts de kop op die mij erg enthousiast kregen. Acts die lekker ruig zijn, dat enigmatische en vooruitstrevende van de eind'70/begin'80 post-punk scene weer omarmen en wat experimentatie niet schuwen. Black Midi, Tropical fuck Storm, Squid, Viagra Boys, Protomartyr, Black Country New Road... Ik geniet zeer van de opkomst van deze stroming die weer wat durf en pit injecteert in het moderne rock landschap.
Ik schaar deze Ierse kerels van Fontaines D.C. ook zeker bij dit rijtje. Ik voel de dreigende energie en ik merk dat ze wat nieuws proberen, maar ze behalen hun volle potentie voor mijn gevoel niet. Pak bijvoorbeeld de leadsingle 'A Hero's Death' Het nummer start veelbelovend met een heerlijke drive en een meeslepende voordracht van de teksten, maar telkens als ik denk: Kom op, nu een onbevangen invalshoek er tegen aan gooien óf barst maar volledig los, dan gebeurt dat dus niet.
Dat gebeurt dus naar mijn smaak net iets te vaak op dit album, nummers die wat teveel in de muzikale limbo blijven hangen. neem Lucid Dream: begint zo sterk met die windvlagen aan gitaren gevolgd door dat opbouwende rustige deel en als die gitaardistorsie weer aanzwelt, ga ik er eens even goed voor zitten, maar dan loopen ze weer terug naar dat aardige-maar-niet-exceptionele eerste deel. Zit je dan met je broek op je enkels. Staat de C in D.C. voor cockteasers?
Misschien was het ook allemaal net wat te snel na hun debuut en hadden ze de nummers wat meer de tijd moeten geven om te rijpen en wat meer body te krijgen. Het is nu een beetje de ballenbak waar het een kilmklauter-paradijs had kunnen zijn.
Om nog op een positieve noot te eindigen: Televised Mind vind ik een krachtpatser en ik waardeer ook dat ze het voet van het gaspedaal durven te halen met de ingetogenere nummers. Ik denk dus wel dat deze band het in zich heeft, dus ik ga ze zeker in de gaten houden.
0
geplaatst: 7 januari 2021, 22:25 uur
Onderschrijf geheel het luistergevoel van aerobag.... bij eerste beluistering van de Fontijnen.
Maar daarna volgde de confrontatie voor het podium. Waarna elke noot duidelijk werd.
Conclusie: F.D.C. moet je life beleven. de registratie in de studio is een ander level.
Voor mij ook heel genietbaar.
Maar daarna volgde de confrontatie voor het podium. Waarna elke noot duidelijk werd.
Conclusie: F.D.C. moet je life beleven. de registratie in de studio is een ander level.
Voor mij ook heel genietbaar.
3
geplaatst: 9 januari 2021, 11:02 uur
harm1985 schreef:
Ik heb het bij het uitkomen van de plaat geprobeerd en nu hij in de jaarlijst hoog staat wederom, maar moet concluderen dat het niet mijn ding is. De stem en het Britse accent doen het hem gewoon niet voor mij. Ik onthoud me van stemmen.
Ik heb het bij het uitkomen van de plaat geprobeerd en nu hij in de jaarlijst hoog staat wederom, maar moet concluderen dat het niet mijn ding is. De stem en het Britse accent doen het hem gewoon niet voor mij. Ik onthoud me van stemmen.
Het is Iers, laddy...
1
geplaatst: 23 januari 2021, 03:10 uur
Gezeur over die stem. Na hun 1e is dit een prima opvolger. Niet copy van 1e waar veel bandjes in vervallen. Anders maar wel weer heel lekker!
0
geplaatst: 8 januari 2022, 18:25 uur
De opvolger van A Hero's Death zit er ook aan te komen, dinsdag waarschijnlijk een eerste single :
Fontaines D.C. - YouTube
Fontaines D.C. - YouTube
1
geplaatst: 22 februari 2022, 22:12 uur
aerobag schreef:
Omdat hij toch regelmatig opduikt in de eindejaarslijstjes weer eens een draaibeurt gegeven om te kijken of de klik nu wel kwam, maar het blijft toch een frustrerend album voor mij.
De laatste jaren staken er weer een aantal rock acts de kop op die mij erg enthousiast kregen. Acts die lekker ruig zijn, dat enigmatische en vooruitstrevende van de eind'70/begin'80 post-punk scene weer omarmen en wat experimentatie niet schuwen. Black Midi, Tropical fuck Storm, Squid, Viagra Boys, Protomartyr, Black Country New Road... Ik geniet zeer van de opkomst van deze stroming die weer wat durf en pit injecteert in het moderne rock landschap.
Ik schaar deze Ierse kerels van Fontaines D.C. ook zeker bij dit rijtje. Ik voel de dreigende energie en ik merk dat ze wat nieuws proberen, maar ze behalen hun volle potentie voor mijn gevoel niet. Pak bijvoorbeeld de leadsingle 'A Hero's Death' Het nummer start veelbelovend met een heerlijke drive en een meeslepende voordracht van de teksten, maar telkens als ik denk: Kom op, nu een onbevangen invalshoek er tegen aan gooien óf barst maar volledig los, dan gebeurt dat dus niet.
Dat gebeurt dus naar mijn smaak net iets te vaak op dit album, nummers die wat teveel in de muzikale limbo blijven hangen. neem Lucid Dream: begint zo sterk met die windvlagen aan gitaren gevolgd door dat opbouwende rustige deel en als die gitaardistorsie weer aanzwelt, ga ik er eens even goed voor zitten, maar dan loopen ze weer terug naar dat aardige-maar-niet-exceptionele eerste deel. Zit je dan met je broek op je enkels. Staat de C in D.C. voor cockteasers?
Misschien was het ook allemaal net wat te snel na hun debuut en hadden ze de nummers wat meer de tijd moeten geven om te rijpen en wat meer body te krijgen. Het is nu een beetje de ballenbak waar het een kilmklauter-paradijs had kunnen zijn.
Om nog op een positieve noot te eindigen: Televised Mind vind ik een krachtpatser en ik waardeer ook dat ze het voet van het gaspedaal durven te halen met de ingetogenere nummers. Ik denk dus wel dat deze band het in zich heeft, dus ik ga ze zeker in de gaten houden.
[/quote]Omdat hij toch regelmatig opduikt in de eindejaarslijstjes weer eens een draaibeurt gegeven om te kijken of de klik nu wel kwam, maar het blijft toch een frustrerend album voor mij.
De laatste jaren staken er weer een aantal rock acts de kop op die mij erg enthousiast kregen. Acts die lekker ruig zijn, dat enigmatische en vooruitstrevende van de eind'70/begin'80 post-punk scene weer omarmen en wat experimentatie niet schuwen. Black Midi, Tropical fuck Storm, Squid, Viagra Boys, Protomartyr, Black Country New Road... Ik geniet zeer van de opkomst van deze stroming die weer wat durf en pit injecteert in het moderne rock landschap.
Ik schaar deze Ierse kerels van Fontaines D.C. ook zeker bij dit rijtje. Ik voel de dreigende energie en ik merk dat ze wat nieuws proberen, maar ze behalen hun volle potentie voor mijn gevoel niet. Pak bijvoorbeeld de leadsingle 'A Hero's Death' Het nummer start veelbelovend met een heerlijke drive en een meeslepende voordracht van de teksten, maar telkens als ik denk: Kom op, nu een onbevangen invalshoek er tegen aan gooien óf barst maar volledig los, dan gebeurt dat dus niet.
Dat gebeurt dus naar mijn smaak net iets te vaak op dit album, nummers die wat teveel in de muzikale limbo blijven hangen. neem Lucid Dream: begint zo sterk met die windvlagen aan gitaren gevolgd door dat opbouwende rustige deel en als die gitaardistorsie weer aanzwelt, ga ik er eens even goed voor zitten, maar dan loopen ze weer terug naar dat aardige-maar-niet-exceptionele eerste deel. Zit je dan met je broek op je enkels. Staat de C in D.C. voor cockteasers?
Misschien was het ook allemaal net wat te snel na hun debuut en hadden ze de nummers wat meer de tijd moeten geven om te rijpen en wat meer body te krijgen. Het is nu een beetje de ballenbak waar het een kilmklauter-paradijs had kunnen zijn.
Om nog op een positieve noot te eindigen: Televised Mind vind ik een krachtpatser en ik waardeer ook dat ze het voet van het gaspedaal durven te halen met de ingetogenere nummers. Ik denk dus wel dat deze band het in zich heeft, dus ik ga ze zeker in de gaten houden.
Ik ga mee met je gevoel en ik denk dat ze de belofte in gaan lossen met hun aanstaande album!
[quote]
0
geplaatst: 5 juli 2022, 20:49 uur
Had ze to be honest pas begin van dit jaar "ontdekt" anders dan bv Squid, BCNR of Dry Cleaning.
Nadat ik wat live opnamen had gezien vond ik ze steeds beter leuker worden, paar maanden geleden in Ronda een magisch concert en toen maar deze en de live plaat op vinyl gekocht (de 1e komt nog wel).
Wat ik mooi vind is dat deze behoorlijk anders is dan de 1e, moedig.
Nummers als I don't belong, a hero's death, televised mind zijn geweldig, ook de rustige tracks zijn fijn om te luisteren.
Hele fijne band!
Hoop dat ze volgend jaar ook weer op de festivals staan.
Nadat ik wat live opnamen had gezien vond ik ze steeds beter leuker worden, paar maanden geleden in Ronda een magisch concert en toen maar deze en de live plaat op vinyl gekocht (de 1e komt nog wel).
Wat ik mooi vind is dat deze behoorlijk anders is dan de 1e, moedig.
Nummers als I don't belong, a hero's death, televised mind zijn geweldig, ook de rustige tracks zijn fijn om te luisteren.
Hele fijne band!
Hoop dat ze volgend jaar ook weer op de festivals staan.
0
geplaatst: 24 juli 2023, 16:37 uur
blur8 schreef:
Maar daarna volgde de confrontatie voor het podium. Waarna elke noot duidelijk werd.
Conclusie: F.D.C. moet je life beleven. de registratie in de studio is een ander level...
Maar daarna volgde de confrontatie voor het podium. Waarna elke noot duidelijk werd.
Conclusie: F.D.C. moet je life beleven. de registratie in de studio is een ander level...
Een life zonder de muziek van Fontaines D.C. zou inderdaad een gemis zijn inmiddels.
En live zijn ze dus ook de moeite waard. Maar goed: live is life zong Opus al!
1
geplaatst: 2 september 2024, 19:19 uur
Met A Hero's Death verraste Fontaines D.C. mij toch weer. Waar het ijzersterke debuut Dogrel zo goed beviel, herhaalden ze dat kunstje zonder in mindere kopieën van het debuut te vervallen. De altijd pakkende stem van Grian Chatten, de heerlijke gitaarlicks, de vaak pompende ritmes... Weer even goed.
Naar het einde toe is er meer dan herhaling van het postpunkkunstje (een KNAP kunstje, ik bedoel dat woord 'kunstje' niet neerbuigend, integendeel!). Het wordt rustiger in Sunny, waar een vrouwenstem en sobere strijkers voor nieuwe impulsen zorgen. Wat dat betreft had ik wel zonder slotlied No gekund, zelfs al is dat een prima nummer; misschien had het eerder op de plaat gemoeten?
Ach, dat zijn details, gezeur van een stuurman aan wal. Opnieuw een sterke plaat zonder één zwak moment.
Naar het einde toe is er meer dan herhaling van het postpunkkunstje (een KNAP kunstje, ik bedoel dat woord 'kunstje' niet neerbuigend, integendeel!). Het wordt rustiger in Sunny, waar een vrouwenstem en sobere strijkers voor nieuwe impulsen zorgen. Wat dat betreft had ik wel zonder slotlied No gekund, zelfs al is dat een prima nummer; misschien had het eerder op de plaat gemoeten?
Ach, dat zijn details, gezeur van een stuurman aan wal. Opnieuw een sterke plaat zonder één zwak moment.
0
geplaatst: 1 januari 2025, 05:06 uur
Het lijkt erop dat ze hier hun eigen stijl vinden. In tegenstelling tot het debuut, wat ook erg goed is, maar daar ontwaren we nog de herkenbare invloeden van diverse indie-voorgangers. Hier is het allemaal geïntegreerd in de 'Fontaines D.C.'-stijl.
"Life ain't always empty."
Mooie band!
"Life ain't always empty."
Mooie band!
* denotes required fields.
* denotes required fields.