Ik ga niet voor je liegen; ik zette dit eigenlijk op uit verveling, klaar om te gaan haten. Dat was eigenlijk op basis van zijn recente, hemeltergende werken zoals die met Lady Gaga en de single van dit album 'I just might' welke als een vervelende en door A.I. gefabriceerde recycle werkje klinkt.
Maar er staan best een paar aardige nummers op dit album. Het zou best kunnen dat ik deze nog eens op zal zetten. Voor mij springen On My Soul en Nothing Left er met name uit. Hier vertoont Bruno Mars zijn talent, dat hij wel degelijk heeft, maar te weinig laat zien door telkens weer dezelfde generieke muziek uit te brengen die we gewend zijn. Zo ook grotendeels dit album.

Ik denk dat het alle 11 stuk voor stuk steengoede popnummers zijn, maar dat er als geheel album te weinig uit is gehaald in de mix. Het verloop van het album is saai, gemakkelijk en gewoon niet prettig om naar te luisteren. Uit de extended version zijn genoeg mooie instrumentale momenten en bridges te halen.
Had er meer een mix van die twee albums gemaakt, dan had dit zomaar (na brat) hét popalbum van de zomer kunnen worden.

Bas Bron laat op dit album weer horen waarom hij Nederlands beste producer is van de afgelopen 20 jaar. En ook de gastbijdrages van Gotu Jim en Abel zijn heel sterk. De eerste drie nummers op dit album doen enorm verlangen naar het clubleven na corona.
Alleen "spa" is voor mij een onaangename onderbreking. Maar de laatste drie nummers zijn weer Bas en yayo op hun aller best.