Heerlijk album. "Fris" is het woord waar je dit album het best mee kan omschrijven. Vergeleken met Music for Nine Postcards (1982) is het wat sneller en opgewekter. Het staat vol met minimalistische arpeggios en korte bescheiden geluidjes.

Ik denk dat je dit album het best kan waarderen tijdens een middagdutje. En dat je dan wordt gewekt door zonnestralen en een zacht briesje.

4*

Een tijdloos meesterwerk,

Een van mijn vroegste herinneringen met betrekking tot muziek heeft te maken met dit album. 12 jaar geleden (was destijds 6 jaar) zette ik dit album bijna altijd aan op de stereoinstallatie als ik ging douchen. Ik hield van hoe haar stem galmde in de badkamer. Mijn zusje was destijds doodsbang voor dit album en moest vaak al huilen bij de 'geestachtige' geluiden van Moving (wat voor mij nog een reden was om het album nog eens aan te zetten .)
Goed lezen kon ik nog niet, dus ik bedacht bijnamen voor de cd's van mijn moeder. Dit was het geestenalbum.

Dit album valt niet na te maken en heeft een duidelijke handtekening. Deze authenticiteit is wat ik het meest waardeer aan Kate Bush. Naast haar (natuurlijk) fantastische stem is ook de instrumentatie en flow gewoon geweldig.

5*