Uiteindelijk het album van Epica (en misschien wel in absolute zin) dat ik het meest beluisterd heb.
En nog zeker tweewekelijks deels doe.

Geen enkel zwak nummer, hoewel ik tegenwoordig een aantal regelmatig oversla bij beluisteren.
Mijn 3 hoogtepunten zijn:
- Chasing the dragon. Opvallend genoeg pas na meerdere keren beluisteren mij gepakt. Wat een combinatie van een klassieke en metal compositie, met ook zang, grunts & growls en koor perfect geplaatst. Elk heeft een eigen rol als je de tekst beluistert (grappig om niet alleen de verslaafde, maar ook de verslaving een eigen karakter te geven).
- Fools of damnation. Een 8 minuten durend niet aflatend stuk bombast. Geef religie een karakter en het is duidelijk dat dit niet sympathiek zal zijn.
- titelstuk Divine conspiracy. Hun 13 minuten durende symphonie, waarbij het orkest haar eigen momenten krijgt.

Dat laatste is misschien wel wat mij bij dit album en zeker bij de andere 2 bovengenoemde nummers aanspreekt, de balans tussen metal (meerdere vormen) band en klassiek orkest. Beiden krijgen de ruimte en vullen elkaar perfect aan.

Voldoende variatie tussen de nummers om de aandacht te behouden, maar duidelijk herkenbare Ayreon motieven en idem Simone Simons' stemgeluid.
(voor mij onverwacht) Duister zowel bij de persoonlijke georiënteerde nummers als die met maatschappelijke thema's zoals AI.

Gedurfd album als je het vergelijkt met veel andere zangeressen / zangers die solo gaan tegenwoordig.
Dan wordt er meestal een nietszeggend voorspelbaar voor het grote publiek lekker makkelijk wegluisterbaar "product" weggezet.
Mij klinkt hier het resultaat van een samenwerking van componist/producent en tekstschrijver/uitvoerder, waar beiden hart en ziel hebben ingestopt.

Plaat met wonderschone nummers.
Eén van de weinige bands waarbij de tekst en de muziek elkaar versterken om de juiste stemming weer te geven.
Die stemming natuurlijk wel vaak somber, passend bij die van Borland.
Vaak ook bij de teksten de dubbele betekenis van het weergeven van situatie of sfeerbeeld, maar ook zijn interne worsteling met depressiviteit. Bij meningen over zijn teksten zie ik veel de focus op het laatste, maar dat vind ik te beperkt. Het sterke van Borlands teksten is juist dat er meestal ook een andere emotie in zit (woede, twijfel, volharding, liefde) en vaak scherpe observaties van de medemens en onderling (on)begrip en contact.

Winter is bijvoorbeeld een nummer wat als echte winter voelt. Maar dan wel de klassieke winter van vorst en de stilte van een besneeuwd landschap.
Bij de keyboard klanken voel je de gure wind en eenzaamheid.
Bij de koude week in februari ook weer regelmatig beluisterd.

Verder weer geen zwakke nummers op dit album.
Allemaal een stuk toegankelijker dan hun vorige producties (zeker voorgaande All fall down...).
Counting the days zou bijv. volgens mij best succesvol als singel zijn geweest (naar ik begrijp alleen in Spanje zo uitgebracht).
Een paar nummers zowaar zelfs met (zeer voorzichtig) positieve teksten en sfeer, zoals A new way of life.
En na het aandoenlijk onhandige Monument van het vorige album hier het tweede echte liefdeslied van ze te vinden met het (dan wel weer wat verhullende titel) Dreams than plans.

Altijd lastig bij zo'n mooi album dat je maar 2 favoriete nummers mag aangeven van Musicmeter

Gaf initieel een 4,5 score vanwege EP (toch wat mager in kwantiteit) en net niet het niveau van From the Lion's mouth, voor mij het beste album van de jaren 80, maar voor het optypen van deze tekst toch maar gelijktijdig het album beluisterd en kan er geen zwak punt in ontdekken. Dus toch een verdiende 5 sterren.

Kocht deze LP direct toen hij uitkwam, na ong. een jaar eerder via een vriend kennisgemaakt te hebben met en te zijn overdonderd door die From the Lion's mouth.