Het eerste wat in me opkwam was "beter goed gejat, dan slecht verzonnen".

Alle vinkjes worden gezet, maar er worden geen nieuwe vakjes toegevoegd. Het klinkt allemaal lekker, maar het is verschrikkelijk voorspelbaar. Betrapte me er een paar keer op dat ik de zang of riff van een ouder nummer inzette omdat de muziek zowat hetzelfde is. Dat stuk hebben we met The Shattered Fortress al gehad en als je als band na 40 jaar denkt dat nodig te hebben om een goed album af te leveren, dan is er ergens onderweg iets niet goed gegaan.

Was inmiddels behoorlijk gewend geraakt aan/gecharmeerd van het drumwerk van Mangini en vind de vorige twee albums (nog) steeds erg prettig/steeds prettiger. Er werden een soort van grenzen verlegd en ik moest regelmatig moeite doen om nummers te doorgronden. Hier niet. Dit is op safe spelen, zieltjes (terug?)winnen en teren op oude successen. Dat is helemaal niet erg, maar dat heeft dan bij mij wel invloed op de score. Miste nog net de voice-over: "Previously at Dream Theater HQ...". Hoop dat een volgend album toch weer wat spannends weet te brengen, want als ik iets voorspelbaars (en ook erg prettigs) op wil zetten, trek ik AC/DC wel uit de kast.

Kan me nog een YT-filmpje herinneren van een paar maanden geleden waarin Petrucci en Portnoy (helemaal lyrisch) meldden dat het schrijven erop zat. En dat ze vertelden iets neergezet te hebben waardoor de aarde zou stoppen met draaien (mijn interpretatie). Bedacht me na het luisteren van Parasomnia dat ze de globe op het bureau van één van de kinderen bedoeld zullen hebben.

A.s. zomer op Graspop denk ik overigens dat de meeste nummers van dit album het erg goed gaan doen. Mainstream progmetal. Niks mis mee, maar ik had het graag wat complexer gehad. Een 3,5.

Moet eerlijk zeggen dat ik deze niet helemaal af kon luisteren. Wederom vanwege de voor mij mateloos irritante zang. Ik hoopte echt dat het met een andere zanger een stuk fijner zou klinken, maar Mats klinkt voor mij als Coverdale met een keelontsteking. Krijg soms zelfs het idee naar een persiflage van Shmoulik Avigal te zitten luisteren. Veel op kracht, weinig op gevoel. Zowat alle tekst moet geroepen worden, terwijl Levén echt wel een stukje kan zingen. Gelukkig is het muzikaal allemaal een stuk interessanter dan op de vorige. Misschien toch eens informeren of Stan Verbraak tijd heeft...