Vandenberg - Sin (2023)

Zou je kunnen vertellen wat Ad over Bernie zei?

Exacte bewoordingen niet onthouden maar Here I go again werd iig (als mede schrijver van de song) aan hem opgedragen.

Ik was inderdaad even buiten de zaal toen Here I go Again begon, dus eerbetoon gemist.

Beter had je dit meteen gezegd.

Mooi momentje om bier te halen inderdaad.

Wat is er mis mee om even stil te staan bij een legende als Bernie Marsden?

Niets natuurlijk.. Maar Here I Go Again zou een mooi plas- of pilsmoment kunnen zijn.

Na het teleurstellende comeback van Vandenberg met 2020 weet Adrian dit maal wel redelijk te overtuigen.
Mats Leven is daar debet aan maar ook de productie is iets vuiger. Maar het belangrijkste zijn natuurlijk de songs zelf. Die zijn stukken beter maar eerlijk is eerlijk, echt weergaloze prachtcomposities zijn het ook niet.
House On Fire en het titelnummer steken wat mij betreft er boven uit. daarentegen zijn Burnin Skies, Hit The Ground Running en zelfs ook de ballade Baby You've Changed onderhevig aan bovenmaatse voorspelbaarheid. Deels komt dat ook doordat je in het klassieke hardrock genre het componeren van nieuwe variaties zo goed als onmogelijk is geworden. Alles is al tig keer gedaan en uitgekauwd.
Zo was Vandenberg's Moonkings meer gestoeld op bluesrock. En dat blijf ik dus toch het betere werk vinden van ons aller Adje.

Moet eerlijk zeggen dat ik deze niet helemaal af kon luisteren. Wederom vanwege de voor mij mateloos irritante zang. Ik hoopte echt dat het met een andere zanger een stuk fijner zou klinken, maar Mats klinkt voor mij als Coverdale met een keelontsteking. Krijg soms zelfs het idee naar een persiflage van Shmoulik Avigal te zitten luisteren. Veel op kracht, weinig op gevoel. Zowat alle tekst moet geroepen worden, terwijl Levén echt wel een stukje kan zingen. Gelukkig is het muzikaal allemaal een stuk interessanter dan op de vorige. Misschien toch eens informeren of Stan Verbraak tijd heeft...

Ik vind hem toch wel goed hoor na een aantal maal draaien. Waar vind je dit soort muziek nog van deze kwaliteit in deze barre tijden ?

Ga een eind mee in @ MetalDad. Vind dit album een van hun minste albums. Echt boeien doet het nergens. Drie sterren voor de moeite, maar Adrian kan veel beter

Het enige dat doet vermoeden dat dit album uit 2023 komt, en niet uit 1988, is dat de teksten volgens mij door ChatGPT zijn gegenereerd. Er is werkelijk geen enkel hard rock-cliché dat niet ergens voorbij komt. Verder moet Sin het vooral hebben van de nostalgie naar de jaren '80. Soms slaat het daarin wat door, zoals bij het titelnummer, dat als een mix van The Last in Line en Kashmir klinkt, en bij Baby You've Changed, dat wel erg als Here I Go Again klinkt. Los van alle clichés is Sin een degelijk album, maar na een paar keer luisteren heb ik het ook wel gehoord.

Wat mij betreft het beste album wat Vandenberg/Moonkings heeft gemaakt. De klachten dat het klinkt als de jaren 80, das niet zo vreemd lijkt me. Adje is bijna 70 inmiddels en opgegroeid in de jaren 70/80. Voor mij is het heerlijk krachtig album, goede songs. Leven past er prima bij en Adje zelf heeft lekkere riffs bedacht en ook een aantal fijne solo's. Niet verwacht dat hij dit op z'n ouwe dag nog voor elkaar zou krijgen na de vorige 4 slappe albums.

Uitgebreide beelden van Vandenbergs Alkmaarse optreden van afgelopen week bij Beat FM.

Leuk om even wat beelden erbij te zien. Blijf het toch een beetje raar vinden dat hij voor 2 Whitesnake songs kiest die hij niet heeft medegeschreven.

Ik twijfelde of ik een concertje mee zou pikken maar nee er mist iets. Lekker uitgeblust publiek ook, tering

Afgelopen zondag in Zwolle geweest. Degelijk concert, niks meer niks minder. Voor mij hoeven die Whitesnake nummer niet zo maar snap het wel. Zorgt voor de broodnodige herkenning bij het publiek. Ik hoor in plaats daarvan liever extra Vandenberg nummers. En dan van het Alibi album. Hun meest constante en volwassen worp uit de 80's wat mij betreft. Dat album wordt nu compleet genegeerd. Ongelofelijk! Wel ontzettend leuk om nummers als Different worlds (heerlijke solo!), Wait, Your love is in vain en Friday night eens live te horen. Verder kwamen de recente nummers van 2020 en SIN veel beter uit de verf op het podium. Met name die van 2020 ontpopten zich als leuke verrassingen. Nog een positieve noot tot slot; wat een beest van een drummer zat er achter de kit zeg!

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.


Dat dus! Nu heb ik in het hardrockgenre verder weinig platen gehoord uit dit jaar, maar Sin voorzag prima in mijn behoefte. In tegenstelling tot 2020 blijf ik deze regelmatig draaien. Topplaat!

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Horrendous - Ontological Mysterium (4,5)
6. Heretoir - Nightspheres (4,5)
7. Tanith - Voyage (4,5)
8. Convocation - No Dawn for the Caliginous Night (4,5)
9. Haken - Fauna (4,5)
10. Anubis Gate - Interference (4,5)
11. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
12. Vandenberg - Sin (4,5)
13. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
14. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
15. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
16. Soen - Memorial (4,0)
17. Hypno5e - Sheol (4,0)
18. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
19. Marianas Rest - Auer (4,0)
20. Earthside - Let The Truth Speak (4,0)

Gisteren de groep in de Pandora van TivoliVredenburg gezien. Prima concert. Bepaald geen belegen veteranenshow, maar fris en energiek met lekker gitaarwerk van onze Adje en een heerlijke band. Zijn solo's hebben toch stukken méér karakter dan al die vingervlugge (power)metalgitaristen: ze vertellen een verhaal, ze zijn een liedje in een lied. En waar nodig gaat ie racen.
En inderdaad, die drummer is goed! Koen Herfst komt uit Dordrecht, vertelde hij gisteren aan zanger Mats Levén én ons tijdens de show en hij is ook actief in The Cards met gitarist Paul Quinn van Saxon. Van 8-12 mei doen ze vijf shows in Nederland, hier de plaatsen en data.

Binnenkort ga ik deze Vandenberg eens goed beluisteren, die was er tussendoor geschoten. Ten onrechte, zo bleek gisteravond.

Gisteren gezien in Middelburg. Leuke avond gehad. Vandenberg moet je toch een keertje gezien hebben. Vond alleen de zang wat tegenvallen. Weet niet of het een trucje was. Maar hij trok nog al eens zijn microfoon gauw weg als er delen in een nummer kwamen. Vooral bij de oudere songs

Gisteravond gezien in Leeuwarden. Die '2020'-CD had ik laatst al een keer besteld. 'Sin' was nog niet afdoende in prijs gezakt en ten opzichte van eerdere optredens is het titelnummer geschrapt ten gunste van 'Judgement Day' en dat zag ik eerder toen ik Adje met Moonkings zag. Mocht de pret niet drukken verder maar wel een hoog Whitesnake-gehalte. De gitarist zelf zei veel meer dan die 3x dat ik Moonkings zag. Toen had ik iets van wil hem nog wel eens zien met een andere setlist en zo op de zondagavond was de zaal wel goed gevuld maar niet uitverkocht en zaal De Neushoorn was ik nog niet eerder geweest, idem leuke avond.

2020 van Vandenberg heb ik overgeslagen omdat ik allergisch ben voor de stem van Ronnie Romero, die in mijn beleving ontzettend knijpt en forceert. Ik kan er niet naar luisteren, al heb ik nog een poging gewaagd met de toenmalige "single", een reprise van Burning Heart. Dat heb ik totaal niet met de stem van Mats Levén: niet afgelopen vrijdag live in Utrecht en ook niet op Sin.
Afgelopen september viel de hoes me op door de haaien, herkenbaar voor wie Vandenbergs Heading for a Storm uit 1983 kent. Tegelijkertijd is Sin niet een nostalgisch album: het klinkt eigentijds vol gevarieerd en geïnspireerd werk, waarvan ik begreep dat alle nummers begonnen met een idee van de gitarist. Het bewijst dat klassieke hardrock helemaal niet belegen hoeft te zijn: hier is het altijd lekker en bij vlagen zit ik op het puntje van de stoel, me scènes van de show van vrijdag herinnerend.

De groep vliegt de startblokken uit met Thunder and Lightning, waarna het stampende House on Fire volgt en bij het langzame titelnummer met zijn sterke riff heerlijk doorpakt. Sterk opgebouwde gitaarsolo's zijn het handelskenmerk van de bandbaas, zo luister ik geboeid naar hetgeen hij in Walking on Water neerzet. Levéns rauwe stem bevalt mij keer op keer goed, passend bij de stijl van Vandenberg. Dit omdat hij rauw en ontspannen tegelijk zingt, opnieuw in het uptempo Hit the Ground Running.
In semiballade Baby You've Changed spreekt hij een ander register van zijn stem aan, ondersteund door sobere toetsen. Waar ik normaal niet van ballades houd, vind ik het hier meer dan prima. Het elektrische getokkel in slotlied Out of the Shadows is mysterieus, zeker met de stem van zoonlief Emil Levén erbij. Tegen het einde van het nummer duikt plotseling een zware riff op, waarna het nummer tokkelend besluit. Zeer, zeer fraai!
Opgenomen in The Blue Room Studio in Californië en geproduceerd door Bob Marlette is dit gewoon een sterk album voor de liefhebbers van hardrock en pakkend gitaarwerk. Eén ding mis ik: ik had wel meer akoestische delen willen horen. Maar goed, in die behoefte is bij het concert reeds voorzien.

Wie in de regio van Groningen-stad woont, kan ze vanavond nog snel gaan zien of anders bij één van de vier shows die de komende dagen nog volgen. Live krijg je als bonus het inventieve werk van drummer Koen Herfst erbij, die met de kalme bassist Randy van der Elsen een heerlijke basis legt voor de heren Van den Berg en Levén.

Berichten verplaatst naar Vandenberg

Wat een tegenvaller. Dit heeft weinig met Vandenberg te maken. Ze hadden de band beter Blacksnake kunnen noemen. De songs zijn gewoon hardere maar zwakkere Whitesnake nummers. Vooral de zanger is op momenten dat hij heeft diep gaat zingen gewoon lachwekkend. Overdreven gedoe.