Goed, één luisterbeurt verder ben ik al iets positiever. Het klonk ook allemaal net iets duidelijker via de speaker dan via m'n (niet eens zo goedkope) koptelefoon. Favoriete nummers vooralsnog zijn I Can Never Say Goodbye, Drone:NoDrone en Endsong. Warsong vind ik ook wel fijn, maar dat valt een beetje slapjes dood als je er net lekker in zit. Hadden ze gerust een slepende knaller van tien minuten van mogen maken.

Anyway, ik blijf erbij dat ik de ingeblikte synths echt niet mooi vind, met name op de eerste twee nummers. Wie weet ga ik me er op den duur minder aan storen, zoals je ook het zoemen van een nieuwe koelkast op een gegeven moment niet langer hoort. De teksten vind ik best mooi, al liggen ze vaak in het verlengde van Bloodflowers. Daar ging het ook al veel over eindigheid, ouder worden en het omomkeerbare der dingen. Daardoor raakt het me toch minder.

Voor nu dus een voorzichtige 3,5 ster. Een teleurstelling is het niet, maar ergens blijft het gevoel knagen dat ik iets mis. Misschien ligt het gewoon aan mij en ben ik een beetje verzadigd na meerdere decennia muziek consumeren, maar dat zal blijken wanneer ik het album nog vaker heb gedraaid.