Netjes, vakkundig, steriel, veilig. Dat zijn de woorden die me te binnen schieten bij het beluisteren van dit album. Als fervente fan van de albums met Eric Woolfson is dit voor mij niet meer dan een magere poging het oude niveau te evenaren. Het nummer Going Home, wat hier nogal geprezen wordt, komt op mij over alsof ik bij een efteling attractie ben, te gekunsteld en te ambitieus. Het nummer Be My Baby vind ik een aanfluiting, deze man heeft toch geen covers nodig of is dit een teken dat de inspiratie aan het opdrogen is? Het is al met al voor mij een album wat ik niet vaak zal luisteren, voegt niets nieuws toe en doet afbreuk aan het geweldige Project verleden.

Mijn verwachtingen waren hoog van deze "Queen of Synth-pop". Hoewel ze in de diverse interviews aangaf een andere muzikale richting te willen verkennen hoopte ik dat ze haar verleden hierin zou meenemen en een weliswaar aangepaste maar toch herkenbare sound zou neerzetten. Niets bleek minder waar, het is een "middle of the road" productie geworden. Glad geproduceerde popliedjes ver verwijderd van het scherpe en pittige wat haar voorgaande werk zo kenmerkt. Het klinkt allemaal veilig en gladjes, niet slecht als je van dertien in een dozijn (liefdes)liedjes houd, maar het kan mij niet bekoren. Gelukkig heeft ze (met Susanne Freytag) xPropaganda opgezet waarin ze weer als vanouds de voor haar zo herkenbare sound wederom perfect neerzet. Laten het "Where-Else" project maar als een uitglijder beschouwen en hopen dat het niet wordt vervolgd.

De mooie stem van Melody Gardot begeleid door het prachtige pianospel van Philippe Powell belooft heel wat moois te gaan brengen. Dat doet het mijn inziens ook wel maar om het geheel op de juiste waarde te schatten moet je het voorgaande werk van Melody even vergeten. Verdwenen zijn de instrumentale en orkestrale omlijstingen die haar voorgaande werk zo kenmerken. Dit album is saai en eentonig als je hiermee de vergelijking trekt en verschilt dermate van haar vorige werk dat het wel even wennen is. Het gevoelige pianospel van Philippe gecombineerd met de stem van Melody boeit me zeker in de eerste nummers maar naar mate het album vordert raakt het voor mij de magie een beetje kwijt en vervalt het in een saaie brij van herhaling. Natuurlijk zijn beide extreem getalenteerde muzikanten en hun passie en gevoel voor muziek is duidelijk aanwezig, de nummers zijn met zorg gecomponeerd en uitgevoerd maar kunnen mijn aandacht helaas niet bij zich houden. Ik wacht rustig af totdat er een nieuw album van Melody (al of niet samen met Philippe) in de lijn van haar voorgaande werk uitkomt.