Voortbordurend op de Ramones maar net wat pittiger.

Fraaie aanstekelijke liedjes.

Vederlicht maar elk liedje is raak,

Fraaie Folk en Reggae liedjes, soms met dub effecten.

'Ouderwets' klinkende symfo met veel korte solo's op gitaar en toetsen. Vaak slepend en af en toe wat sneller met 'droog' klinkend drumwerk. Op het eerste gehoor weinig origineel maar sfeer is hier het toverwoord, je moet vallen voor de sound om het te waarderen. De site Progwereld heeft bijna al hun releases gerecenseerd en grotendeels deel ik hun bevindingen.

Deze hele serie is goud. Guilty pleasure weliswaar maar qua zang, melodie en productie is het altijd prima voor elkaar. En ik word hier altijd erg vrolijk van...

Broeierige sfeer, psychedelische productie, veel prima songs.

Ongecompliceerde symfonische rock, veelal in een rustig tempo gespeeld met veel slepende, melodieuze solo's. Michel St-Pere tekende voor de mix en wellicht droeg dat bij aan een transparant geluid waarin alle instrumenten (ook de bas is goed te horen) sprankelen. Op voorgaande releases ging de sound nogal eens de kant op van het vroege werk van Marillion of Pink Floyd ten tijde van 'Wish you were here' maar op deze release is dat minder het geval.

Schitterende voortzetting van de sound van Tangerine Dream ten tijde van albums als 'Rubicon'. Af en toe wat bombastischer. Persoonlijk vind ik een minpuntje dat de laatste 8 minuten van 'Blueshift' alleen het kloppen van een hart te horen is, maar voor de rest een geweldig album.

Voor het overgrote deel een Engels één mans project van Jarrod Gosling. Op Bandcamp omschreven als 'progressive psychedelic'. Maar dan wel met een twist. Geen lange solo's, geen krachtpatserij, eerder speels maar wel vol afwisseling. Misschien een soort Canterbury in de overdrive wat betreft ritmewisselingen. Veel effecten, hoofdzakelijk door toetsinstrumenten en andere productie grapjes. The Cardiacs komen vaak als associatie bij mij op, maar dit klinkt wel wat lichter aangezet.

Vanuit Sheffield (UK) opererend (grotendeels) éénmans project. Vaak vlot gespeelde nummers vol tempowisselingen, regelmatig gedubbelde zangpartijen met de nadruk op allerlei, vaak antiek klinkende toetsenrifjes. Veel pretentielozer dan de doorsnee symfonische rock en met een psychedelisch randje wat betreft de effecten en productie. Fraai hoesje ook.

Springerige ritmes, hier en daar een saxofoon maar vooral veel toetsen en korte, veelvuldig herhaalde teksten. Die laatste dan 'antiek' klinkend en vaak door de vervormer gehaald. Geen lange solo's maar veel (vaak licht psychedelische) effecten. Lekker afwisselend, hoewel druk en soms licht chaotisch. De ook wat ouderwets klinkende productie vind ik prima passen. Unieke sound.

Stereolab en Nurse With Wound onder invloed van de 'motorik' beat van Neu! zwaar op de psychedelische tour.

Een fluwelen mokerslag, waar iedere luisteraar er zijn/haar eigen draai aan mag geven. Fluweel vanwege schitterend artwork en het naadloos samenvallen van de teksten met prachtig vormgegeven muziek. De mokerslag is voor hen die zich hierin durven onder te dompelen.
Hier wat opmerkingen van mij. Opener "This is the museum" is alles zeggend, hier wordt de paradijselijke toestand ("saced space") geschetst waarin alles goed en een geheel is, een staat waar we, bewust of onbewust naar blijven terugverlangen. De wereld wil gedeeld worden ("She'll share her gum, now chewed in two") maar we nemen er slechts een foto van... We kunnen niet blijven, het museum gaat sluiten, Men laat zelfs het alarm afgaan. En we zijn niet de enigen in het museum. Terugkeren naar die gelukzalige staat ("I'll go easy on those pills') is slechts tijdelijk en een uiteindelijk hiernamaals blijkt vals en geen optie want de schrijver wil in dit museum blijven.. het nummer eindigt (veelzeggend?) met kort gelach. Maar er volgt meer, tenslotte wordt er nu, buiten het museum, een wereld ervaren. In die wereld blijken er monsters te worden geboren die wij graag door een sheriff laten opsporen en vervolgens laten verworden tot een kinderattractie waar sommige monsters in het dorp rijk van worden. De tekst meldt echter dat een ander monster terugkomt... Dan maar vluchten in dromen (Cloudsurfer) waar alles perfect lijkt, hoewel deze ook sinistere kantjes blijken te hebben ( "I'd let you win then switch you off and on and off and on"). Maar no worries "Should i slip inside death's door I'll hit refresh and be reborn" want "I, me, allmighty"... De onheilspellende instrumentatie spreekt boekdelen. Ook tussen groepen blijkt het hommeles. "Cool Brittannia" verhaalt hoe onderdrukking nu leidt tot een verscheurde samenleving waarin groepen tegen elkaar worden opgezet. In mijn boekje bij de CD is de volgende tekst van dit nummer niet afgedrukt: "Now there was a cradle, supposedly a source of liberties you now enjoy, it's now a Trojan horse. Don't you look inside, best burn it where it stands, you don't want more tainted blood upon your tainted hands". De muziek jakkert door en we horen zingen "No one likes us" door een groep mensen (hooligans?) samen met flarden muziek uit het interbellum. "Nightingale" is Faust in een moderne vorm, het ultieme comfort in ruil voor het continu in de gaten worden gehouden. Verontrustend is slechts een understatement hier. Een creepy hoogtepunt. "Hands face space" borduurt hierop verder door allerlei angsten op te roepen "A cubical for you, a cubical for me, but not together". Vooral geen direct contact met anderen. In "Coronation street" zingt Edward niet "tragically monastic" (zoals het boekje meldt) maar toepasselijker "morbidly monastic". We zijn toeschouwers geworden; "I'm going nowhere further than floor minus 1" en wachten af tot iemand ons zal vinden, als men mij al zal vin den. In "Postcard from home" wordt de verteller gebeld met nonsense verhaaltjes terwijl hij naar de oceaan afdrijft op een oude koelkast. Telkens is er weer het thema van contact te willen maken. In "The girl who got there first" wordt de stelling dat de maanlanding in scene was gezet veelzeggend gevolgd door "But up here it's so empty" en "I really need to get back home again". Zijn er dan helemaal geen lightpuntjes? Jawel, "A stretch beyond" vertelt van een vrouw die vrij vliegt, de schrijver durft dit echter niet en wordt gehinderd door zijn ruimtepak, terwijl zij zegt "Mind the gap". Uiteindelijk leert de auteur "I'll be trippin"g on my nightmares and surfing on my fears" echter "but that overwhelming sense of guilt is something I don't need". Opvallend is ook het einde waarin "Singing in the rain" wordt gezongen, gevolgd door.. ( ). "Nirvana for zeroes" besluit de plaat, er is nauwelijks iets meer over, laat staan een plan, maar we laten een spoor na en moeten de ruimte opvullen. Opnieuw wordt gezocht naar contact, "Are you there or are you merely musing". Het verwijst naar de muse, is het museum zijn muse? Op een aantal releases van The Legendary Pink Dots staat in de boekjes de veelzeggende tekst "Sing while you may" afgedrukt, we worden aangemoedigd om van ons te laten horen. Uiteindelijk vraagt de zanger (weer) om contact, dwingend ditmaal, "Can U really hear me?" en dan is het de muziek die spreekt, muziek die op het hele album de teksten versterkt en andersom. Verbijsterende plaat waarover nog veel meer te zeggen valt. Geen lichte kost maar essentieel. Eigenlijk moet dit breed gehoord worden, aan de andere kant hakt het er ook genadeloos in, zeker wanneer je er echt naar gaat luisteren. Tekenend voor de huidige tijd is wel dat dit gemaakt is door onder andere de twee kernleden die toch de 60 al gepasseerd zijn volgens mij. Dit is wat er bij mij opkwam, maar pak vooral de teksten erbij en graaf verder, er is veel fraais te ontdekken. Absoluut hoogtepunt in het toch al zeer indrukwekkende oeuvre van The Legendary Pink Dots.

Duister en experimenteel met trommels en bezwerende stemmen, fluiten en flarden folk en, in 'Hexe Hild' zelfs metalgitaren in driekwartsmaat. Afsluiter 'Ur-Odin' is bizar experimenteel.