Na het afscheid van Portnoy was ik eigenlijk een beetje klaar met DT. Eerstvolgende albums nog wel gekocht, maar ik miste de ziel in de muziek een beetje. Ook ik vind The Astonishing een beetje vreemde eend in de bijt, maar dat heeft met verwachtingen te maken: Muzikaal gezien zijn ze gewoon een andere kant op gegaan. Niet persé minder, maar anders. Het zou me niet verbazen als DT ooit nog iets van een musical gaat maken (daar hoeven ze mijn trouwens niet voor uit te nodigen).

Weinig nieuws onder de zon, maar eigenlijk gewoon ouderwets goed, dit album. Doet regelmatig denken aan Sheryl Crow ('96) en The Globe Sessions ('98), maar valt nergens in herhaling. Na het ietwat tegenvallende Feels Like Home toch weer een sterk album van de zangeres. Persoonlijke favorieten: Alone in the dark, Love will save the day en Heartbeat Away. Kom nu maar eens snel weer naar Nederland, Sheryl!