Dream Theater - The Astonishing (2016)

Hoe diep kun je zakken als band na 25 jaar eerder een van de beste albums ooit te hebben gemaakt.

Idd, je zou het mijns inziens qua niveau kunnen vergelijken met Love Beach van ELP. Nu blijkt wel dat met Portnoy de hart en ziel van de band verdwenen is.

Dat werd pijnlijk duidelijk toen ik bij Shattered Fortress stond en ik daar een stuk meer plezier zag en hoorde dan DT met hun Images & words tour.

Het is ook nooit goed.....Proberen ze eens wat anders is het weer niet goed

Ik vermaak me er prima mee.....

Begrijp mij niet verkeerd, ik ben groot voorstander van artiesten die van hun gebaande paden treden. Ook al betekend dat vaak dat het voor mij minder interessant wordt. Maar ik kan hier niet echt spreken van iets nieuws, meer een verdere uitwerking van eerder gedaande paden. Metropolis komt zomaar even in een gedachte op.

Punt is: Als een artiest die ik volg iets 'nieuws' probeert, dan hoor ik ze daar graag een eigen draai aan geven. Bijvoorbeeld de nieuwe Steven Wilson, het is allemaal erg poppy en doet voornamelijk denken aan oudere bands. Maar hij zet er wel zijn eigen stempel op waardoor ik het album best kan waarderen. Hier mis ik dat dus volledig en hoor ik een groot levenloos hulsel wat met cliche's aan elkaar gelijmd is. Omdat DT voor mij een belangrijke band is in mijn muzikale reis heb ik aardige verwachtingen. Sterker nog ik heb ze vaker het voordeel van de twijfel gegeven dan niet. De verwachtingen (lees: hoop) waren daarom hoog, helaas werden ze niet ingelost. Wat mijn oren met betrekking tot DT trouwens ook heeft geopend.

Uiteindelijk kunnen ze nooit iedereen tevreden houden. Misschien is het wel gewoon DT moeiheid van mijn kant . Gelukkig zijn er nog genoeg mensen zoals jij die er wel van kunnen genieten, Dan doen ze het tenminste niet voor niets .

Die DT-moeheid herken ik ook. Die heb ik gelukkig al een poosje achter me gelaten.

Dus kan ik er, met terugwerkende kracht, weer van genieten. Dus er is nog hoop

Als je moe bent, moet je rusten. Dat werkt meestal goed. Gewoon een hele tijd naast je neer leggen. Er is genoeg andere muziek. Wie weet daarna...

100% juist!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat vind ik nu weer erg overdreven. 25 jaar geleden klonken ze toch anders en toch ook weer niet.

Images And Words is een prima album. Toch heeft DT er betere gemaakt.


Het is maar net in stemming je bent.

Na het afscheid van Portnoy was ik eigenlijk een beetje klaar met DT. Eerstvolgende albums nog wel gekocht, maar ik miste de ziel in de muziek een beetje. Ook ik vind The Astonishing een beetje vreemde eend in de bijt, maar dat heeft met verwachtingen te maken: Muzikaal gezien zijn ze gewoon een andere kant op gegaan. Niet persé minder, maar anders. Het zou me niet verbazen als DT ooit nog iets van een musical gaat maken (daar hoeven ze mijn trouwens niet voor uit te nodigen).

Ze zijn alweer bezig met hun nieuwe album waarvan James labrie zegt the If first week is any indication of where this album is going, you’re in for a treat.”

Maar dan denk ik hoezo in for a treat. Voor de een zal dat misschien zo zijn maar voor de ander totaal niet. Het maakt mij in ieder geval wel heel nieuwsgierig

Tsja, hopelijk ditmaal geen 2 uur lange escapade. Ik wil weer focus horen van de heren.

Ach, ze wisten mij ook lekker te maken met een verhaal over een episch avontuur verdeeld over twee cd's. En dat was toch wel een verschikking. Daarnaast wordt James ook een dagje ouder, dan lijkt alles al snel een 'treat'. Laat het maar horen denk ik dan, alhoewel ik er niet meer in geloof.

Hij zal eerder dat zeggen, dan: 'If first week is any indication of where this album is going, this new album is really gonna blow... Don't buy it...'

In een poging vooruitstrevend te blijven slaat de progressieve metalband Dream Theater de plank danig mis met The Astonishing. Aan het oppervlak lijkt het best aardig wat op deze dubbelaar wordt geprobeerd. Een conceptplaat (past fijn binnen het genre progressieve metal), geen songs van meer dan tien minuten, spelen in dienst van het liedje en geëxperimenteer met een ongebruikelijk instrumentarium (heus, een doedelzak!).

Dream Theater probeert echt eens iets anders, het probeert zowaar vooruitstrevend te zijn! The Astonishing is een ruim twee uur durende dubbelaar geworden die niet klinkt als het zoveelste plichtmatige album waarmee de Amerikanen de laatste jaren hun fans vervelen. De opzet om met een overweldigende muzikale beleving te komen, is gelukt. Soort van. Maar dat verhaal, moest dat nou? Een lachwekkend sprookje over een dystopie waar muziek door robots wordt geproduceerd. Waartegen mensen met belachelijke, kinderachtige namen moeten strijden. Het is niet voor te stellen dat gitarist John Petrucci dit idee aan bandleden en platenmaatschappij heeft voorgelegd en dat iedereen juichend instemde. En toch is dat min of meer zo gebeurd. Want waarom zouden we anders zijn opgezadeld met The Astonishing?

Opvallend aan het album is de afwezigheid van de instrumentale capriolen waar Dream Theater om bekendstaat. Dat laat ruimte, veel ruimte voor zang. James LaBries gekweel is dan ook volop te horen tijdens 27 van de 34 (!) nummers die de plaat telt. In zijn eentje neemt hij de gedaante aan van de vele personages op The Astonishing. Hoewel de man een verdienstelijke prestatie neerzet, is het natuurlijk lachwekkend om verschillende personages door één stem te laten vertolken. Jawel, hij kleurt zijn stem voor elk personage anders, en dat is knap. Maar het werkt niet omdat duidelijk is dat het steeds dezelfde zanger is. Ga dan op de Ayreon-toer, Dream Theater. Gebruik een batterij aan zangers, voor elk personage een andere zanger.

De zang van LaBrie is tot daar aan toe, waar het op The Astonishing echt aan schort, is goede liedjes. Op Our New World na blijft geen enkel nummer hangen. Bovendien is de totale speelduur veel te lang, zeker met nummers die niet boeien. Na de vermoeiende dikke twee uur ben ik blij dat de muziek stopt. Nee, nog een keer opzetten is er niet bij. De deuntjes klinken allemaal wel, maar het is allemaal zo zielloos, zo louw loene.

Dream Theater raakte zijn inspiratie al jaren geleden kwijt. Intussen glijdt de band steeds verder af en kan die in artistiek opzicht beter stoppen. Het hoogtepunt is geweest, basta. Maar ja, als muziek maken je broodwinning is, ga je door. Er moet tenslotte geld verdiend worden.

Laat ik nog maar eens Images And Words opzetten. Of Awake. Toen klonk Dream Theater nog fris. En nog 'echt' progressief. En geïnspireerd. Stukken beter dan het gedrocht The Astonishing. Wat een draak van een plaat.

Altijd dat vergelijken met "Images And Words" en "Awake". Zo onderhand word ik er wel een beetje simpel van.

OK, "The Astonishing" is zeker niet hun beste album, maar er is in de tussentijd zoveel gebeurd. Waarom wordt ieder nieuw Dream Theater album altijd vergeleken met "Images And Words" en "Awake"? Ik begrijp dat nooit.

Mijns inziens zou je dit album beter moeten vergelijken met "Dream Theater" en "A Dramatic Turn Of Events". Of hang het tegen het licht van hun totale oeuvre. Maar nee, ieder nieuw DT album wordt getoetst aan "Images And Words" (en dan uiteraard te licht bevonden). Bizar.

Ten opzichte van "A Dramatic Turn Of Events" en "Dream Theater", vind ik het knap dat ze nu eens iets totaal anders doen. Het is erg gewaagd. En een rock opera of musical moet je gewoon op een heel andere manier benaderen dan een gewoon album.

Goed bedoeld uitstapje van Dream Theater. Toch hoop ik dat het volgende album weer meer richting "A Dramatic Turn Of Events" gaat. "Dream Theater" vond ik eigenlijk maar zo zo (dan vind ik "The Astonishing" misschien wel leuker).

Omdat het de twee meest verfrissende, vernieuwende albums van de band zijn. Je hoort het verschil met latere albums. Hierop klinken ze energiek, ambitieus en geïnspireerd. De albums die daarna volgden werden steeds plichtmatiger. Ze klonken als een invul- en een herhalingsoefening.

Dus moeten ze altijd van hetzelfde laken een broek maken? Een band evolueert nu eenmaal met ouder worden.

Juist niet. ShredderSepp heeft het heel duidelijk over 'fris', 'vernieuwend' en' geïnspireerd'. Juist dat mist het latere werk van DT naar zijn (en overigens ook mijn) idee.
Evolueren met het ouder worden is iets anders dan inslapen.

Een album van dik twee uur maken is ook iets anders dan inslapen. Misschien slaap jij er bij in.

Maar als het alleen om het geld te doen is dan kan men zich er ook wel makkelijker vanaf maken. Niet dat ik zo enthousiast ben over dit album. Echt spannend wordt het helaas nergens. Om twee uur lang te blijven boeien moet je wel met iets straffers komen. Nogal saai en te ambitieus dus. Niet iets waar ik speciaal voor ga zitten. Al wordt het ook nooit slecht.

Hun vorige vond ik wel echt goed. Duidelijk dat ze zich bevrijd voelen van Portnoy. Dat ze zich opnieuw willen bewijzen. Andere wegen willen inslaan. Alleen al daarom kan ik The Astonishing wel waarderen. En het maakt me nu al benieuwd naar hun volgende.

Wie van mening is dat DT er maar mee moet stoppen omdat ze enkel nog plichtmatig albums maken, raad ik aan te stoppen met plichtmatig hun nieuwe albums te beluisteren.

Ah, een nieuwe ronde Dream Theater bashen is gestart.

Dat de laatste worp van deze band niet iedereen kan bekoren, soit. Maar de argumentatie waarmee sommigen hun 0,5 of 1 sterscore onderbouwen vindt ik persoonlijk nogal slap.

Neem het financiele argument: Als het de heren te doen is om geld kunnen ze beter hun energie steken in touren dan nieuwe albums uitbrengen. Daar worden de dollars mee binnengehaald.

Ik vindt het lovenswaardig dat een band in een tijd waarin de menigte te beroerd is om fatsoenlijk voor muziek te betalen, zijn nek uitsteekt en met een totaal ander album uitkomt dan de fans gewend zijn. De band is wellicht niet zo vernieuwend als in de jaren '90, maar blijft evolueren.

Toegegeven, ook ik schat dit album zeker niet tot de betere werken van DT, maar deze muzikanten halen ook in mindere vorm een niveau dat het niet verdient afgeschoten te worden met een 0,5 of 1. Dan is er nog veel grotere bagger te vinden..........

Een nieuw album is juist een uitstekend argument om weer op toernee te kunnen gaan.



Daar ben ik het mee eens. Dat is absoluut te prijzen. En inderdaad blijven ze evolueren, maar wat mij betreft in een richting die niet al te best is. Zeker met de kwaliteiten die deze band heeft, verwacht ik meer van DT. En zeker voor wat betreft het verhaal dat deze ‘musical’ draagt. Het is zo simplistisch en kinderachtig dat ik me als luisteraar haast niet serieus genomen voel.



Ook hierin moet ik je gelijk geven. Er is genoeg bagger die veel groter is dan wat DT hier laat horen. Het ‘probleem’ van deze band is dat hij de lat in de begindagen dermate hoog gelegd heeft, dat het moeilijk is die te handhaven. Dat dat niet lukt, lijkt me alleen maar logisch. Je kunt niet elke keer een topalbum afleveren, maar artistiek gezien wordt een band nu eenmaal afgerekend op wat die produceert. Wat mij betreft - natuurlijk is het slechts een mening - is daar de laatste vijftien jaar het nodige op af te dingen.

Het gaat mij er niet om om DT te bashen, hoor. Dat zou flauw zijn. (Niet voor niks geef ik geen stem op de latere albums). Maar de muziek boeit me gewoon niet meer. Meestal probeer ik een nieuw album te beluisteren, maar het raakt me gewoon niet meer. En JUIST omdat ik die eerste 2 platen (FII zelfs ook nog wel) enorm geweldig vond, raakte ik vanaf SFAM wat teleurgesteld. De frisheid was uit de muziek, jammer genoeg. Ik had het graag tof gevonden, omdat ik halverwege de jaren '90 echt groot fan was, maar helaas...
Soms hebben ze nog wel een gaaf nummer, hoor. En ik waardeer hun grote vakmanschap enorm. Maar ze weten mij op artistiek gebied niet meer te bekoren.

Daar zijn we het eens. Hierbij vergeleken is Scenes of a Memory een literair meesterwerk.

Die mannen zijn allemaal over de vijftig en maken al dertig jaar succesvol muziek. Denk jij echt dat ze het geld zo nodig hebben dat ze plichtmatig albums moeten maken om daarna plichtmatig op tournee te kunnen?

Bekijk voor de lol eens de kritieken die dit album krijgt, rechts in het kader. Misschien toch eens overwegen dat je mening over de muziek slechts jouw mening is en de rest van je schrijfsel een nogal suffe poging tot karaktermoord.

Kritieken die dit album krijgt zijn allemaal meningen, net zoals mijn tekst inderdaad. Wat ik schrijf is mijn mening ja, niet meer, niet minder.

Karaktermoord? Leg eens uit.

Heeft iemand al iets van het nieuwe album gehoord? Ben zo benieuwd

Ik denk dat die meer de urbankant op zal gaan. Met ultra-agressieve gangstabarz van James LaBrie.

Slecht nieuws voor de Dream Theater fans uit Gorinchem in dat geval!

haha