jezus, het is weer even geleden dat ik heb zitten snotteren bij een plaat.
In dit geval een live uitvoering van mijn n#1 plaat van 2017: A Crow Looked At Me van Mount Eerie.

Vorig jaar in november opgenomen tijdens het Le Guess Who? festival in een kerk in utrecht. En toepasselijk getiteld AFTER (live).

het is een wonder dat deze plaat bestaat. Want er mochten geen opnamen worden gemaakt, maar de geluidsman had die memo niet gezien. Vol schaamte heeft die de opnamen aan Phill aangeboden. Die heeft het uitgebracht.

Ik denk zelfs dat dit beter is dan het origineel. Met de galmende klanken, het (hoorbaar) snikkende publiek en de vreemde, bittere berusting in zijn stem, is dit een stukje muziekgeschiedenis.

heel, heel hoog aanbevolen.

Ik ben opgehouden met het luisteren van The Incident. In tegenstelling wat bovenstaande user doet beweren (minimaal 20x luisteren omdat men dit soort muziek niet snel kan bevatten) vind ik een persoonlijke belediging. Ik was er na 1 luisternbeurt al achter dat meneer Wilson en consorten voor de gemakkelijke, spanningsloze en soms absurd simplistische weg hebben gekozen. Gemakzucht leidt tot dit soort praktijken.