Nog altijd uitstekende plaat met een goed sfeertje wat de tand des tijds overleefd heeft. Beter dan de stones platen jaren 80. Hoekige riff rock en blues maar niet te hard op zijn Keiths. Aangevuld met goed drumwerk van Steve Jordan. Hoogtepunt is de jagger diss you dont move me anymore in een tijd dat de heropgestane Richards de motor van de Stones was en Jagger niet mee kreeg door desinteresse en muzikale meningsverschillen. Dan maar zelf dacht Richards.

Manson heeft er laatste jaren neiging in om zijn slechtste nummers als singles uit te brengen. Die keuze begrijp ik niet. De 3 singles van dit album Raise the red flag, as thick as secrets within en Sacriligoius vind ik de 3 zwakste nummers van het album. Op basis daarvan was ik bang voor wat komen ging. Ik moet zeggen dat ik precies die overige 6 nummers wel zeer sterk vindt en zodoende is dit een uitstekend album geworden. Mensen noemen een vleugje MA, wat ook zo is maar toch ligt dit album vooral in het verlengde van zijn voorganger. Je wilt Manson niet per se cathy hebben maar hij flikt het toch maar wel met dit album. Hopelijk volgt chapter 2 snel