Keith Richards - Talk Is Cheap (1988)

Geweldig dit. Ik snap best dat sommigen het te nietszeggend vinden, maar ik vind de riffs vaak briljant simpel, losjes en relaxed gespeeld. Take it so hard en It means a lot vind ik echt geweldig. Puur en niet moeilijk, maar oh zo lekker. Zijn stem vind ik juist heerlijk klinken.

Het is een echte riffplaat en dat is Keef wel toe vertrouwd.
Songmatig is het hier en daar wat wankel en natuurlijk is hij niet de meest voor de handliggende vocalist, maar de gruizige sfeer en drive van Talk Is Cheap maakt het toch tot een redelijk geslaagd geheel.
Ik vind 'm eigenlijk leuker dan meerdere latere Stonesalbums en beter dan de 1e twee Jagger soloalbums.

Nadat ik zijn documentaire onlangs zag kwam ik toevallig dit album 2e hands tegen. Goed lekker rockerig werk met bluessaus erbij. Heerlijke relaxt.

Dit is wel zijn leukste album.

Het swingt vaak gewoon de pan uit.

Ironisch vind ik het wel dat de opener Big Enough heel erg funky is. Juist de stroming die Jagger in de Stones wilde doorduwen, en Richards niet heel erg enthousiast van werd.
Verassend genoeg komt daar met Whip It Up nog een dun vervolg op.
Ook It Means a Lot heeft een heerlijke groove, en de bas is lekker. Maar het gitaar spel van Richards is waanzinnig op deze track! En weer funky!

Locked away is een mooie ballad, die mooi op een Stones plaat had kunnen staan.

Richards maakt de draak Dirty Work wel goed met dit album, en zorgt voor het gevoel dat het jammer is, dat dit zijn 1e solo album pas is.
Richards had deze plaat nooit gemaakt zonder lid van de Stones te zijn, maar kan zeker zonder zijn maatjes een leuk produkt afleveren.

Take It So Hard is zo'n ongelooflijk lekker nummer. Zo los en groovend. Das een kunst op zich, en gaat niet vanzelf. Fantastische drummer!

Dat is Steve Jordan. Ook medeproducer van dit album ( samen met Keef.)
Ben het met je eens overigens. Heel groovy spel en dat geeft meerwaarde.
Jordan is een bekende sessiedrummer en speelt al vanaf 2005 bij het John Mayer Trio.

Blijft een lekkere plaat. Zonder pretenties en met een livefeel.
Leuker dan de meeste Stonesalbums uit de 80's.
En die van Jagger ook trouwens.

eens dat dit erg leuk is, maar topt Tattoo you en steel wheels toch echt niet vind ik hoor.

dan blíjft alleen dirty work over.. daar ben ik het met je eens.

Tattoo You is boven veel verheven wat mij betreft. Al is het uiteindelijk een left over album - misschien wel juist daarom.

Met Steel Wheels heb ik niet veel op.
Dirty Work is crap.

Jawel...zelfs dit album krijgt een super deluxe editie.

Keith Richards / Talk Is Cheap 30th anniversary super deluxe edition | superdeluxeedition

Denk dat de 2cd versie genoeg is voor als je t echt interessant vindt.

Het solo-album van Keith Richards klinkt (meer nog sommige Stones-albums) als een Rolling Stones-album door de riffs en bluesy benadering. Hij is geen grootse zanger maar het klinkt oprecht en naturel en Keith is wel een prima songschrijver en gitarist. Dit album kan ik meer waarderen dan de meeste Stones-albums die in de jaren '80 werden uitgebracht laat staan de eerste twee solo-albums van Mick Jagger die geforceerd hip wilde zijn. Moest dit album door Rolling Stones zijn opgenomen met Mick Jagger als leadzanger kreeg het 4*.

Afgelopen vrijdag de opnieuw uitgebrachte plaat ontvangen op (rood) vinyl, 2cd versie met bonus tracks en de 1cd versie ditmaal ook in digipack.
Vandaag dan ook nog de super super deluxe editie in een houten box met handtekening van Keith zelf binnen gekregen. Je moet toch wat...

En? Hoe zijn de extra's?

Ben nog te lui geweest om iets uit het seal te halen, straks of morgen misschien.

Ik heb het vinyl al jaren in m'n bezit en draai dat zo nu en dan nog wel eens. Ik zat te twijfelen of ik de nieuwe remaster op cd zal aanschaffen, totdat ik eens controleerde hoe het met de dynamic range van de remaster zit. Die heeft een DR van 8, waar de originele master een DR van 14 heeft. Ofwel, laat maar lekker zitten. Voor een kapot gemasterde plaat ga ik geen geld uitgeven. Ik draai de Spotify versie wel een keer voor de bonusnummers en voor de plaat zelf hou ik het mooi bij mijn vinyl exemplaar.

Ik blijf het overigens bizar vinden hoe een artiest het toestaat dat zijn muziek zo wordt verneukt door iemand die in het remasterproces alle schuiven op 10 zet en dan durft te beweren dat dat goed klinkt.
De Stones hebben op die manier ook toegestaan dat hele generaties kennis maken met hun post 1970 muziek in volledig kapot gecomprimeerde versies. Eigenlijk is dat best tragisch.

Eindelijk vandaag een de tijd genomen deze opnieuw uitgebrachte plaat met bonus tracks te beluisteren.

Oude plaat klinkt inderdaad ietwat anders, iets andere mix is soms wat wennen.
Bonus tracks op extra schijf zijn aardig tot interessant, vooral door aanwezigheid van Johnnie Johnson, de vaste pianist én mede-componist van Chuck Berry en als kers op de taart óók nog Mick Taylor op twee nummers, maar wanneer je geen fan bent van The Human Riff zal je dit waarschijnlijk niet echt de moeite waard vinden. Alleen voor de fans!

De bonus cd is nu al overal te krijgen voor een paar euro met de 2cd. Daar heb je de schreeuwend dure deluxe box niet voor nodig.

Ik vind de bonus tracks zeer de moeite waard.
Alleen al voor het heerlijk jazzy My babe de paar centen waard,

Nog altijd uitstekende plaat met een goed sfeertje wat de tand des tijds overleefd heeft. Beter dan de stones platen jaren 80. Hoekige riff rock en blues maar niet te hard op zijn Keiths. Aangevuld met goed drumwerk van Steve Jordan. Hoogtepunt is de jagger diss you dont move me anymore in een tijd dat de heropgestane Richards de motor van de Stones was en Jagger niet mee kreeg door desinteresse en muzikale meningsverschillen. Dan maar zelf dacht Richards.

Keef en Mick dat was even niet best de 2e helft van de jaren 80.
Gevolg: weinig tours, Jagger die dacht het alleen ook wel te kunnen (misvatting), en Keith zeer boos een uiting deed zoiets van " Wat denk je nu wel Jagger, niemand is groter dan de band zelf".
Dus Keith dacht inderdaad dan maak ik ook een soloplaat.
Zoals verwacht no nonsens, klok op rock en derhalve best een lekkere plaat en bepaald beter dan Jagger's krampachtige pogingen met She's The Boss en Primitive Cool.
Enige minpuntje Keith's zang een heel album. Maar dat is persoonlijk uiteraard.