menu

Keith Richards - Talk Is Cheap (1988)

mijn stem
3,72 (82)
82 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Virgin

  1. Big Enough (3:17)
  2. Take It So Hard (3:15)
  3. Struggle (4:10)
  4. I Could Have Stood You Up (3:12)
  5. Make No Mistake (4:53)
  6. You Don't Move Me (4:48)
  7. How I Wish (3:32)
  8. Rockawhile (4:39)
  9. Whip It Up (4:02)
  10. Locked Away (5:50)
  11. It Means a Lot (5:22)
totale tijdsduur: 47:00
zoeken in:
4,0
Geweldig dit. Ik snap best dat sommigen het te nietszeggend vinden, maar ik vind de riffs vaak briljant simpel, losjes en relaxed gespeeld. Take it so hard en It means a lot vind ik echt geweldig. Puur en niet moeilijk, maar oh zo lekker. Zijn stem vind ik juist heerlijk klinken.

avatar van bikkel2
3,5
Het is een echte riffplaat en dat is Keef wel toe vertrouwd.
Songmatig is het hier en daar wat wankel en natuurlijk is hij niet de meest voor de handliggende vocalist, maar de gruizige sfeer en drive van Talk Is Cheap maakt het toch tot een redelijk geslaagd geheel.
Ik vind 'm eigenlijk leuker dan meerdere latere Stonesalbums en beter dan de 1e twee Jagger soloalbums.

avatar van HansVon
4,0
Nadat ik zijn documentaire onlangs zag kwam ik toevallig dit album 2e hands tegen. Goed lekker rockerig werk met bluessaus erbij. Heerlijke relaxt.

avatar van lennon
4,0
Dit is wel zijn leukste album.

Het swingt vaak gewoon de pan uit.

Ironisch vind ik het wel dat de opener Big Enough heel erg funky is. Juist de stroming die Jagger in de Stones wilde doorduwen, en Richards niet heel erg enthousiast van werd.
Verassend genoeg komt daar met Whip It Up nog een dun vervolg op.
Ook It Means a Lot heeft een heerlijke groove, en de bas is lekker. Maar het gitaar spel van Richards is waanzinnig op deze track! En weer funky!

Locked away is een mooie ballad, die mooi op een Stones plaat had kunnen staan.

Richards maakt de draak Dirty Work wel goed met dit album, en zorgt voor het gevoel dat het jammer is, dat dit zijn 1e solo album pas is.
Richards had deze plaat nooit gemaakt zonder lid van de Stones te zijn, maar kan zeker zonder zijn maatjes een leuk produkt afleveren.

avatar van De buurman
3,5
Take It So Hard is zo'n ongelooflijk lekker nummer. Zo los en groovend. Das een kunst op zich, en gaat niet vanzelf. Fantastische drummer!

avatar van bikkel2
3,5
De buurman schreef:
Take It So Hard is zo'n ongelooflijk lekker nummer. Zo los en groovend. Das een kunst op zich, en gaat niet vanzelf. Fantastische drummer!


Dat is Steve Jordan. Ook medeproducer van dit album ( samen met Keef.)
Ben het met je eens overigens. Heel groovy spel en dat geeft meerwaarde.
Jordan is een bekende sessiedrummer en speelt al vanaf 2005 bij het John Mayer Trio.

Blijft een lekkere plaat. Zonder pretenties en met een livefeel.
Leuker dan de meeste Stonesalbums uit de 80's.
En die van Jagger ook trouwens.

avatar van lennon
4,0
eens dat dit erg leuk is, maar topt Tattoo you en steel wheels toch echt niet vind ik hoor.

dan blíjft alleen dirty work over.. daar ben ik het met je eens.

avatar van bikkel2
3,5
Tattoo You is boven veel verheven wat mij betreft. Al is het uiteindelijk een left over album - misschien wel juist daarom.

Met Steel Wheels heb ik niet veel op.
Dirty Work is crap.

avatar van lennon
4,0
Jawel...zelfs dit album krijgt een super deluxe editie.

Keith Richards / Talk Is Cheap 30th anniversary super deluxe edition | superdeluxeedition

Denk dat de 2cd versie genoeg is voor als je t echt interessant vindt.

avatar van LucM
3,5
Het solo-album van Keith Richards klinkt (meer nog sommige Stones-albums) als een Rolling Stones-album door de riffs en bluesy benadering. Hij is geen grootse zanger maar het klinkt oprecht en naturel en Keith is wel een prima songschrijver en gitarist. Dit album kan ik meer waarderen dan de meeste Stones-albums die in de jaren '80 werden uitgebracht laat staan de eerste twee solo-albums van Mick Jagger die geforceerd hip wilde zijn. Moest dit album door Rolling Stones zijn opgenomen met Mick Jagger als leadzanger kreeg het 4*.

avatar van Thunderball
4,0
lennon schreef:
Jawel...zelfs dit album krijgt een super deluxe editie.

Keith Richards / Talk Is Cheap 30th anniversary super deluxe edition | superdeluxeedition

Denk dat de 2cd versie genoeg is voor als je t echt interessant vindt.


Afgelopen vrijdag de opnieuw uitgebrachte plaat ontvangen op (rood) vinyl, 2cd versie met bonus tracks en de 1cd versie ditmaal ook in digipack.
Vandaag dan ook nog de super super deluxe editie in een houten box met handtekening van Keith zelf binnen gekregen. Je moet toch wat...

avatar van lennon
4,0
Thunderball schreef:
(quote)


Afgelopen vrijdag de opnieuw uitgebrachte plaat ontvangen op (rood) vinyl, 2cd versie met bonus tracks en de 1cd versie ditmaal ook in digipack.
Vandaag dan ook nog de super super deluxe editie in een houten box met handtekening van Keith zelf binnen gekregen. Je moet toch wat...


En? Hoe zijn de extra's?

avatar van Thunderball
4,0
Ben nog te lui geweest om iets uit het seal te halen, straks of morgen misschien.

avatar van Jelle78
4,0
Ik heb het vinyl al jaren in m'n bezit en draai dat zo nu en dan nog wel eens. Ik zat te twijfelen of ik de nieuwe remaster op cd zal aanschaffen, totdat ik eens controleerde hoe het met de dynamic range van de remaster zit. Die heeft een DR van 8, waar de originele master een DR van 14 heeft. Ofwel, laat maar lekker zitten. Voor een kapot gemasterde plaat ga ik geen geld uitgeven. Ik draai de Spotify versie wel een keer voor de bonusnummers en voor de plaat zelf hou ik het mooi bij mijn vinyl exemplaar.

avatar van Jelle78
4,0
Ik blijf het overigens bizar vinden hoe een artiest het toestaat dat zijn muziek zo wordt verneukt door iemand die in het remasterproces alle schuiven op 10 zet en dan durft te beweren dat dat goed klinkt.
De Stones hebben op die manier ook toegestaan dat hele generaties kennis maken met hun post 1970 muziek in volledig kapot gecomprimeerde versies. Eigenlijk is dat best tragisch.

avatar van Thunderball
4,0
geplaatst:
Eindelijk vandaag een de tijd genomen deze opnieuw uitgebrachte plaat met bonus tracks te beluisteren.

Oude plaat klinkt inderdaad ietwat anders, iets andere mix is soms wat wennen.
Bonus tracks op extra schijf zijn aardig tot interessant, vooral door aanwezigheid van Johnnie Johnson, de vaste pianist én mede-componist van Chuck Berry en als kers op de taart óók nog Mick Taylor op twee nummers, maar wanneer je geen fan bent van The Human Riff zal je dit waarschijnlijk niet echt de moeite waard vinden. Alleen voor de fans!

Gast
geplaatst: vandaag om 00:49 uur

geplaatst: vandaag om 00:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.