In mijn ogen de beste Mac-plaat van het interbellum tussen Peter Green en Nicks/Buckingham. Vooral Danny Kirwan is op dreef met de jams Child of Time, Bare Trees, Danny’s Chant en Dust. De Britse retro-band Kula Shaker is duidelijk geinspireerd geweest door Danny’s Chant! Christine McVie heeft hier al de mooiste composities (al komt haar stem niet goed uit de mix). De bijdragen van Welch vind ik het minst. Op Mystery to Me was hij beter in vorm.

Lou’s ode aan ‘zijn’ stad verpakt maatschappelijke aanklachten in verrassend melodieuze garagerock en ontroerende aubades voor de outcasts en de vergetenen. Een rollercoaster zonder ook maar één minder nummer. Tijdloos, ondanks de politieke verwijzingen. Een ijzersterk album!

De tracks op deze plaat zijn bedrieglijk eenvoudig. Wordt soms wat laatdunkend over gedaan maar dan heb je echt niet begrepen hoe goed het allemaal in elkaar zit. Pure klasse