menu

Hier kun je zien welke berichten platedraaier als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

David Gilmour - Live in GdaƄsk (2008)

4,0
Allereerst vind ik het hoesje waar de 2 cd`s in zitten zwaar ehh....vervelend. Het is zo`n dun kartonnen uitklap ding, waarna je dan de cd aan de binnekant van de flappen uit moet zien te wurmen, met het risico dat een deel van de hoes uitscheurt. Echt niet leuk.

Het eerste nummer is alleen maar gejuich. (het publiek roept iets in het pools neem ik aan) op de achtergrond een soort hartslag. Dat was 1.20 minuten. Dan volgt nummer 2. Overduidelijk een Pink Floyd nummer. Gevolgt door wederom een bekend floyd deuntje om wederom een Floyd moment er achteraan te gooien.
Vanf het 5e nummer zijn het op de eerste cd denk ik allemaal Gilmour nummers. De tweede cd bestaat uit veel Pink Floyd nummers. Het is allemaal zeer gedegen en gecontroleerd gespeeld.
De belangrijkste kenmerken van de muziek van Gilmour zijn toch wel de slepende synthesizer klanken en de langerekte tonen in zijn gitaarwerk. Allemaal zeer sfeervol gedaan met een enorm gevoel voor timing. Toch hoor ik ook in zijn solowerk duidelijk de Pink Floyd sfeer door komen. Mede door zijn typerende gitaarspel en zijn stem. De stem van Gilmour is erg mooi en rustig.
Dit is een cd`tje dat ik afspeel om tot rust te komen. Ik vind het uitermate geschikte muziek voor als ik lekker op de bank lig met mijn ogen dicht. Dan wil ik nog weleens wegdromen bij de hypnotiserende klanken van Gilmour en zijn vrienden.

Frank Zappa - Finer Moments (2012)

3,5
Het "intro" is een typisch humoristisch zappa intro. Dan komt "Sleazette", een lekker gitaargericht nummer. De mozart sonate is een stukje piano die me weinig kan boeien.Misschien had je er live bij moeten zijn?
"The walking zombie" is wat gepruts, oh nee, modern klassiek bedoel ik natuurlijk. Ik zie zappa al dirigerend voor me, maar echt leuk of aangenaam kan ik het niet vinden. "The old curiosity shoppe" is een heerlijk stuk muziek zoals ik Zappa graag hoor. "you never know...." country/dixie? onzin die ik niet echt kan plaatsen, maar ongetwijfeld een stukje dat ergens in een context te plaatsen is waar het wel leuk is.
"Uncle Rhebus" is een waanzinnig stuk muziek zoals ik Zappa graag hoor.
cd 1 heeft dus 28 minuten muziek die er voor mij toe doet.

"the big squeeze" is onzingeluiden, "enigma" is een stuk percussie van 8 minuten waar ik niet enthousiast over ben, omdat ik er eigenlijk niet veel mee kan, doordat ik de gehanteerde ritmes niet kan volgen.
"pumped and waxed" bestaat uit experimentele pling plong geluiden op een synthesizer ofzo??? Ik kan er wederom niets mee. Ik vind het zelfs ronduit irritant. "there is no heaven...." is zo`n stuk muziek waar ik wel voor me zie hoe Zappa de boel aan het dirigeren is. Duim naar beneden voor lage toon, middelvinger omhoog voor de hoogste uithaal etc. Mensen die dat weleens gezien hebben weten wel wat ik bedoel. Op deze cd kan ik er weinig mee, live binnen een concert zou ik het waarschijnlijk wel kunnen waarderen.
"Squeeze it..." komt me vaag bekend voor en lijkt een onderdeel van een groter geheel. Niet zo boeiend op deze cd.
Het laatste nummer van bijna 20 minuten is gelukkig wel weer een geweldig stuk muziek waarin het experimentele karakter me wel boeit, omdat het lekker opgebouwd is en ik er daadwerkelijk muziek in hoor.

Dus eigenlijk vind ik zo`n 48 minuten meer dan genietbaar en de rest had van mij niet zo gehoeven. Misschien komt dat later nog eens en ben ik nu niet in de juiste stemming, maar ik vind dit geen top cd binnen het enorme Zappa ouvre, maar ik denk toch wel dat ik hem ga aanschaffen, want het gedeelte dat ik nu kan waarderen is wel van grote klasse en de rest zou natuurlijk ook nog weleens kunnen gaan vallen.
Voor nu 3* van mij.

Lucinda Williams - Little Honey (2008)

4,0
De afwisseling tussen de "ruige" blues met de meer ballad achtige blues en country werkt wat mij betreft erg goed.
Het openingsnummer zorgt direkt al voor wat vuurwerk, gevolgt door een heerlijk country nummer dat erg goed opgebouwd wordt. (met een heel fijn orgeltje). Met nummer drie komt de eerste echte blues ballad voorbij.
Ik heb geen zin om nummer voor nummer hier te gaan bespreken, maar verder zijn nummers als "Knowing" of "Heaven Blues" erg mooi.
Het wat ruigere "Honey Bee" is ook één van de hoogtepunten. Op "Jailhouse Tears" is de medewerking van Elvis Costello overduidelijk.

Maar eigenlijk is deze hele plaat gewoon erg goed. Er is veel afwisseling en toch blijft het een geheel met de nadruk op rustige country/blues met af en toe een lekker ruig uitstapje.

Mano Negra - Puta's Fever (1989)

4,0
Franse chansons, ska, punk, arabische klanken en rock`n`roll worden op deze cd moeiteloos aan- en door elkaar gespeeld. Patchanka noemen ze het zelf. Eén groot feest deze plaat. Met natuurlijk het hitje King Kong Five.
Eigenlijk kent deze cd geen dieptepunt.
De band bestond uit een zamenraapsel van allerlei culturen. Zanger manu Chao is later solo gegaan, maar haalt nergens het bruisende en energieke feest-niveau van deze plaat.

More Than Life - Love Let Me Go (2010)

2,0
Poeh, dit valt me niks mee. Het eerste punkalbum van de week is voor mij toch wel een heel erg zure appel moet ik eerlijk bekennen. Ik ben een groot aanhanger van diverse punk en zo`n eerste nominatie wil ik dan ook graag een goede beoordeling geven, maar ik heb dit nu 2x gedraaid en ik wil het eigenlijk geen derde keer horen. (misschien geef ik het zo nog een kans)
De zang is denk ik het grootste probleem. Ik versta er geen barst van en vind het ronduit irritant. Dat de zanger veel verdriet heeft en boos is, dat is me wel duidelijk. Maar ik vind het erg vervelend om naar te luisteren. De muziek is op zich nog wel te doen, maar ook hier heb ik geen "klik". Ik kom hierdoor helaas ook niet verder dan 2* en dat is eigenlijk nog een hoge score.