Prachtig overzicht van het werk van de Letse band Menuets, en in het verlengde daarvan van de in eigen land vermaarde componist Imants Kalnins. Sommige van die nummers behoren blijkbaar tot een soort canon van nummers die iedereen in Letland schijnt te kennen en die in allerlei verschillende uitvoeringen beschikbaar zijn. Dit is dus een soort bonte verzameling moderne klassiekers van verspreid over de jaren: het fantastische duet Viņi Dejoja Vienu Vasaru stamt bijvoorbeeld al uit de jaren '60.

Die nummers wakkerden - naar het schijnt meer impliciet dan expliciet - ook het anti-Sovjetsentiment in Letland verder aan. Ik versta er verder weinig van, maar die urgentie hoor je er op één of andere manier wel aan af. Hier op plaat al; die heb ik maar toegevoegd omdat het nu eenmaal het duidelijkste totaaloverzicht van deze stroming is. Maar meer nog als je op Youtube gaat kijken wat er gebeurt als een enorme mensenmassa - al dan niet traditioneel gekleed - in Riga dit soort nummers op een plein gaat vertolken. Vooral deze twee uitvoeringen: kippenvel!

Dziesma, Ar Ko Tu Sāksies?

Viņi Dejoja Vienu Vasaru

Edit: kunnen embeds nou wel of niet? In het voorbeeld werkten ze, maar bij plaatsing stond er alleen nog een link.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Nogal onderschat plaatje hier. Klinkt ontzettend 1985, maar niettemin fris en toch ook zeer gelaagd. De popliedjes veinzen een soort gespeelde naïviteit, maar daar tussendoor sluimert steeds iets melancholisch en zwaarmoedigs. Met Since Yesterday begint het nog ongecompliceerd, maar Deep Water heeft meteen iest heel onheilspellends. De instrumentatie is licht, maar zeker de helft van de nummers zou in een bak galmende gitaren ook op een zware gothicplaat kunnen staan. Het zijn die nummers die er ook vooral uitspringen: Deep Water dus, 10 James Orr Street en het tegen coldwave aanschurkende Go Away.

Het absolute prijsnummer is wat mij betreft echter de afsluiter. Een beetje een buitenbeentje, een soort smartlap waarvan ik óók kan begrijpen dat mensen het vreselijk vinden. Maar het is heerlijk hoe alles er net niet aan klopt. De melodie die steeds net een andere wending neemt dan je verwacht, de zang op het randje van irritant. Het geeft Being Cold net even de rafelrandjes die het nodig heeft om er méér van te maken dan een iets te gladde en overgeproduceerde ballad. Let ook op hoe de orkestratie eerst even ingetogener wordt - daar komt de heerlijke bas extra tot z'n recht. En naar het einde juist een prominentere rol gaat spelen om uiteindelijk te culmineren in een heerlijk outro.