Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990)

Ach, Mjuman en ik zijn slechts OWL's, maar die hebben wel altijd gelijk.

OWL, CSL. Leg die termen eens uit.

OWL: ouwelui
CSL: cyber stereo listening. Gelijktijdig via het internet een album beluisteren.

Voor een OWL zijn ze best innovatief met hun taal, thanks!

Even corrigeren:
OL = Ouwe Lul
OW = Ouwe Waver
OLM = Ouwe Lullen Muziek, bijvoorbeeld prog

Garlands vind ik prachtig, hoewel ik geen kenner ben van het genre en de invloeden van dat album, maar daar ga ik me later wel nog in verdiepen. Het probleem is dat Garlands eigenlijk minder representatief is voor het werk waar de Twins.

Head Over Heels is eigenlijk het moment waarop het geluid evolueert naar een meer Treasure-achtig geluid, en de overgang tussen het meer rauwe en donkere maar ook minder hemelse van Garlands naar Treasure. Ook een heel mooi album.

Treasure is hun eerste meesterwerk maar nog altijd donkerder van toon dan Heaven or Las Vegas. Victorialand is meer minimalistischer en lo-fi dan vorige albums. The Moon and the Melodies ken ik niet - destijds over het hoofd gezien. Blue Bell Knoll is het voorproefje van wat komende was, maar is minder consistent dan het latere Heaven or Las Vegas.

Heaven or Las Vegas zou het creatieve hoogtepunt van de groep blijken, en is vaak wat als hun beste album wordt bestempeld door critici en muziekkenners, en vaak als het beste dream pop album wordt beschouwd, behalve dan hier (voor welke reden dan ook). Vermoedelijk is er een groter publiek voor het genre van Garlands dan voor de dream pop van Heaven or Las Vegas.

De laatste twee moet ik nog beluisteren, maar die worden in het algemeen als minder gezien, en waar de geschreven lyrics ook meer conventioneler worden. Het album van 1993 wordt daarom ook als hun meest toegankelijke gezien.

Ik vind persoonlijk Treasure toegankelijker dan Heaven or Las Vegas. Ik heb de Twins leren kennen door het gelijknamige nummer, maar vervolgens meer via Treasure en eerder werk leren kennen, en werd pas later blootgesteld aan dit album. Ik zal de laatste 3 albums volgende week ook beluisteren.

Voor mij hebben HoLV, Treasure en Garlands (en ook in die volgorde) een 5. Head over Heels en BBK een 4.5 maar de laatste beluister ik veel minder en Victorialand dat ik ook veel minder beluister een 4.

Hier op de site heeft Garlands een zeer goede rating en wordt het als een van de beste CT albums gezien. Op RYM heeft het de tweede slechtste rating van al hun albums. Maar daar staat Heaven or Las Vegas op plaats 119 in beste albums aller tijden terwijl dat hier dan gewoon niet zo goed scoort. De verschillen tussen RYM en hier zijn erg opvallend, maar Garlands is wel een ondergewaardeerd album dat hier wel zijn erkenning krijgt, maar elders op het internet niet, terwijl hier HoLV over het hoofd gezien wordt, en elders wel de erkenning krijgt die het verdient. Maar het kan te maken hebben dat dream pop op MM in het algemeen onderbelicht is hier en ter uitbreiding in de Benelux. Misschien open ik wel een topic in het Rock subforum om meer dit genre te belichten.

Ik meen dat het Premonition was die de stelling huldigde dat een van de ontstaansbronnen van de shoegaze/guitar wall of sound kan worden gevonden in de Cocteau Twins. Ik vond een voorbeeld van een live optreden van de Twins met een gitaar line-up van 4. Overigens ook Slowdive speelt regelmatig met een line-up van 4 gitaren, net als deze band iLiKETRAiNS

Ik zal die clip plaatsen in het generieke Cocteau Twins topic, samen met nog een enkele andere:
Cocteau Twins

Ik ben in 1990 naar het concert in Vredenburg geweest van de CT. Ze traden daar inderdaad op met vier gitaristen. Daardoor had Liz behoorlijk wat moeite om over deze gelaagde gitaarmuur heen te komen.
En ze traden voor het eerst met een drummer op.

Prachtig album hoor, ik zie het probleem niet zo. Ik word wel gewoon keurig een volgeling van Johnny Marr

Inderdaad poppier en concreter dan eerder werk van de Twins dat ik ken (Treasure en enkele losse singles), maar ook dat gaat ze uitstekend af vind ik. Prima plaat! Ik ga dan ook maar in de Johnny Marr-sekte, zolang het geen Charles Manson-achtige toestanden worden uiteraard

Nee hoor, wel Heaven's Gate-achtige toestanden uiteraard

Verhoogd naar 5* trouwens deze, elk nummer heeft wel een melodielijn die m'n aandacht vasthoudt en in m'n gedachten blijft nazinderen Fifty-Fifty Clown vind ik misschien wel het enige nummer dat niet godsgruwelijk geniaal maar gewoon goed is.

Vanochtend weer eens gedraaid bij de tweede cappuccino. Min of meer als compensatie omdat mijn lief een heel album Tim Hecker had uitgezeten.

Het tablet met de bedieningsapp - afbeelding van albumtitels op het scherm - lag op tafel en fluks tipte zij dit album aan. Dat begint goed met Cherry-Coloured Funk, vlak daarna Iceblink Luck, fikse dip en pas bij I Wear Your Ring (m.n. door de zanglijnen) gaat het weer ergens heen. Daarna zag ik haar fronsen en zeggen "wat een MOR-gedoe voor The Cocteau Twins". En ik heb geleerd op zondagochtend nimmer mijn lief tegen te spreken, want dan komt er niks meer van quality time in the afternoon.

Dus concluderen we dat - afgezien van enkele goede songs - dit album voor Cocteau Twins "MOR-gedoe" is.

Totaal mee oneens!

Totaal mee eens Fantastisch album.
Maar sws respect voor Mrs Mjuman

Zij komt met CT, hij met Tim Hecker, dus ik weet wel wie mijn stem krijgt

Bewaar 'em maar tot de volgende verkiezingen. Komt er dan misschien wél iets nieuws.
Verder ben ik jou nog niet tegengekomen bij Tim Hecker en ik denk zo dat je met 'een geleende pen' schijft.

Binnen het werk van CT is dit gewoon een van de zwakkere albums, zo niet het zwakste

Die 2 hierna zijn sowieso zwakker. Garlands ook en wellicht Blue Bell Knoll ook nipt...

En niet gaan zeggen dat Garlands zo geweldig is omdat het het debuut is en duisterder etc, dat betekent nog niet meteen dat het automatisch een kwalificatie van topalbum verdient. Staan paar leuke en goede songs op, maar meer niet.

Eens. Wel zeer origineel wat betreft sound. En het bekende tweeluik is natuurlijk van topklasse.

Daarvoor alleen al 5*, maar zoals ik al eerder bij dat album schreef, mijn 5* is minstens 1* te hoog gewaardeerd. Maar ik kan nog steeds het overrompelende gevoel terughalen, toen ik Garlands voor het eerst hoorde, dat levert ook minstens 1* op.
Dan dit album, of zoals een bekende user opmerkte, het cocktail album, dat is imo één van hun mindere. Gek genoeg (of juist daarom) hun bekendste en dat kan en mag. Niet aan mij besteed en draai het zelden (ook niet in gezelschap met Mrs. Premo).

Garlands is eigenlijk de enige die ik niet draai van ze.
Blind Dumb Deaf komt nog wel eens langs op een verzamelaar, die vind ik wel prettig om te horen.
Deze staat wel in mijn top 4 meest beluisterde CT.

Grappig, Blind Dumb Deaf vind ik juist bij de mindere nummers horen…
De HoLV-tour was wel de laatste maal dat ik de groep live zag in Vredenburg, oktober 1990. Ze speelden opvallend veel oudere nummers in mijn herinnering….

Mazzel dat de stoomboot al weer op de terugweg is - de twee jutezakken lagen al klaar: voor cham_Piet en loet_piet.

Garlands kwam in '82 echt wel binnen boys - vraag maar aan een ekte ow'er - totaal anders dan dat pornografiegedoe, waar menigeen hier nog steeds een bibrozalo van krijgt.

Heb de Twins ooit nog eens in Manchester - Four Calendar Café Tour gezien in '94 (dacht ik), met een echte gitaar line-up; '90 (Utrecht) heb ik overgeslagen.

Head over Heels en Treasure scoren hier 't best - dit album heeft qua productie wel een mooi geluid, maar 't is vrij boring. Alsof er een soundtrack op staat bij de wijnproeverij in de buitenlucht. Bij Garlands zou menigeen zich verslikken.

"'t meest beluisterd" - zou in mijn geval geen aanbeveling zijn - zeker niet als je weet wat voor muziek me regelmatig wat opgedrongen in lokaties waar ik *niet* verantwoordelijk ben voor de muziekkeuze. Potverjoppie, na al die Mokumse vrijmibo's had ik daar een groot fan van Hazes (en Sophie Straat) moeten zijn - en dat kan ik mijn lief niet aandoen, op straffe van expulsie.

Lullabies to Violaine en BBC Sessions zijn de beste compilaties voor de Twins.

Kleine toevoeging nog, vanuit het besef there is no second chance for a first impression: de eerste indruk van een (live) band of album blijft je 't langste bij. Of 't nou om Cocteau Twins (Garlands + Meervaart), Talking Heads (77 + Jaap Edenhal), Joy Division (Unknown Pleasures + Paradiso + +) gaat. Ben je later ingestapt, is het lastiger om het gevoel bij het debuut mee te krijgen.

Of het gevoel toen je op de donderdagavond (terwijl de lp pas de volgende dag in verkoop ging) als zeurende vaste klant Regatta de Blanc meekreeg.

Wauw, echt ieder nummer op dit album is raak. Ben de laatste tijd wat meer fan van i wear your ring, road river and rail en wolf in the breast. Er is niemand die zulke mooie melodieën kan bedenken, CT zijn daarin echt te goed. En dan die prachtige dreamy voice eroverheen.

Beter laat dan nooit. Er is net een hele jackpot aan kwartjes gevallen hier.
Head over Heals en vooral Treasure vind ik al langer mooi, al vergden ook die albums (aangemoedigd door de hoge waarderingen op MuMe) meerdere pogingen. Maar bij Heaven or las Vegas kwam ik steeds tot de conclusie dat ik het me eens stuk minder deed. Niet toevallig want het klinkt ook totaal anders natuurlijk, en misschien zette dat mij op het verkeerde been. Maar ik ben nu de hele dag al aan het genieten van deze plaat. Ook voor de blauwe knol gloort trouwens hoop maar ik ben nog aan het stoeien met de helft van de nummers.

Het valt mij nu pas op dat het gitaartje in Road, River and Rail heel veel lijkt op Shantell van And Also The Trees. Grappig, voor de rest blijf ik het een prima album vinden en sta ik eigenlijk wel wat te kijken van de negatieve comments van Premo en Mjuman. Beide Mumers heb ik hoog zitten maar hier verschillen we toch van mening. Ik laat Fifty-fifty clown nog maar een keer door de kamer schallen.

Toegegeven - een aantal songs kan ik best hebben, w.o. Cherry-coloured Funk en Iceblink Luck, maar over het geheel genomen is het me te veel straight-in-your-face, te weinig mysterie, te veel het model dat in fraaie outfit uit de paskamer komt schrijden - dresssed to impress, maar ik mis de diepgang. Op het geluid overigens niets aan te merken

Moet kunnen natuurlijk. Ik vind het te gelikt, te zoet allemaal.

wat zeggen ze eigenlijk? maakt het uit? nee.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cocteau Twins - Heaven Or Las Vegas (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cocteau Twins - Heaven Or Las Vegas (1990)
Cocteau Twins klonk in de jaren 90 vooral uitgeblust en ongeïnspireerd, maar het in 1990 verschenen Heaven Or Las Vegas is niet alleen het meest toegankelijke maar ook een van de beste albums van de Schotse band

Bij Cocteau Twins denk ik vooral aan wat zweverige songs met breed uitwaaiende gitaarlijnen, atmosferische synths en de bijzondere zang van Elizabeth Fraser. Het is de muziek die is te horen op de meeste albums van de Schotse band, maar het in 1990 verschenen Heaven Or Las Vegas klinkt net wat anders. Cocteau Twins maakt op haar laatste echt goede album gebruik van dezelfde ingrediënten, maar klinkt een stuk toegankelijker. Het levert een album op dat mee kan met de betere dreampop albums uit de jaren 90, maar het is ook een album dat het unieke stempel van de Schotse band bevat. Garlands blijft mijn favoriete album van de band, maar Heaven Or Las Vegas volgt op kleine afstand.

Aan het begin van de jaren 80 ontdekte ik de muziek van de Schotse band Cocteau Twins. Ik was compleet verslingerd aan Garlands, het debuutalbum van de band uit 1982. Vergeleken met de albums die volgden was de muziek van Cocteau Twins op Garlands wat ruwer en wat minder zweverig. Head Over Heels uit 1983, Treasure uit 1984 en Victorialand uit 1986 zijn echt prachtige albums die me zeer dierbaar zijn, maar ik heb toch altijd een enorm zwak gehouden voor het debuutalbum van de band.

De carrière van Cocteau Twins ging uiteindelijk als een nachtkaars uit, maar voor de twee zwakkere albums waarmee de Schotse band haar oeuvre completeerde verscheen in 1990 nog wel het album Heaven Or Las Vegas, waarop de band wat mij betreft nog wel een hoog niveau haalde. Op de meeste sites waarop de albums van Cocteau Twins worden beoordeeld krijgen vooral Head Over Heels, Treasure en Victorialand hoge rapportcijfers, maar zijn de meningen over Garlands en Heaven Or Las Vegas verdeeld. Het zijn juist deze twee albums die er voor mij uit springen.

Dat betekent overigens niet dat Garlands en Heaven Or Las Vegas op elkaar lijken. Integendeel zelfs, want het zijn eerder uitersten in het oeuvre van de Schotse band. Cocteau Twins klonk op Garlands zoals gezegd wat ruwer en flink minder zweverig dan op de albums die volgden. Ook op Heaven Or Las Vegas klinkt de Schotse band minder zweverig dan op de albums die er aan vooraf gingen, maar in plaats van ruwer klinkt de muziek van Cocteau Twins op dit album eerder gepolijster.

Heaven Or Las Vegas is het dreampop album van de band. De ijle en atmosferische klanken van gitaren en synths en de continu bedwelmende zang van Elizabeth Fraser hebben plaatsgemaakt voor behoorlijk toegankelijke popsongs met een kop en een staart, die op een of manier wel als Cocteau Twins klinken. Alle ingrediënten die zijn te horen op de eerdere albums van Cocteau Twins zijn immers ook te horen op Heaven Or Las Vegas, maar alles klinkt toch anders.

Elizabeth Fraser, Robin Guthrie en Simon Raymonde kiezen op het album voor een flink compacter en ook wat lichtvoetiger geluid. In het aanstekelijke Fifty-fifty Clown klinkt de muziek van Cocteau Twins zelfs voorzichtig funky, maar het album bevat ook veel songs met de bekende melodieuze gitaarlijnen, de ijle synths en de zo herkenbare zang, die voor de gelegenheid ook zijn verstopt in verrassend toegankelijke songs.

Cocteau Twins heeft met alle soorten muziek die het heeft gemaakt heel veel invloed gehad en die invloed heeft de Schotse band tot op de dag van vandaag. Heaven Or Las Vegas heeft een flinke impuls gegeven aan de dreampop uit de jaren 90. Het album klonk in 1990 een stuk minder arty en ook een stuk minder bezwerend dan de albums die de band eerder maakte, maar bijna 35 jaar later blijkt dat het album de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan.

Met een veel betere koptelefoon dan 35 jaar geleden hoor ik overigens veel meer op Heaven Or Las Vegas dan destijds. De songs op het album zijn wat toegankelijker dan die op de meeste andere albums van de band, maar het zijn nog altijd songs die uit meerdere lagen bestaan en die iets mystieks hebben door de teksten van Elizabeth Fraser en haar manier van zingen. Ik heb Heaven Or Las Vegas de laatste jaren veel minder beluisterd dan de andere topalbums van de Schotse band, maar wat is het nog altijd een sterk album. Erwin Zijleman

Dit album van de CT bevindt zich zeker aan het toegankelijke eind van het spectrum. Maar wat maakt dat uit, Heaven or Las Vegas is tot in de perfectie uitgevoerd, met een geweldige productie en songs die elkaar allemaal fantastisch opvolgen. Een van mijn favoriete albums aller tijden. En nog mooier: ik heb op de platenbeurs in Den Bosch zojuist een eerste UK vinyl persing gevonden voor een heel acceptabel bedrag, die nog mooier klinkt dat de CD. Gezien de prijzen waarvoor deze versie inmiddels te koop staat zijn er een hoop fans die het eens zijn met de mening dat dit het beste CT album is…waar overigens niet het beste nummer van CT opstaat, want dat is voor mij toch Aikea-Guinea

Ooit liep ik tegen de titeltrack aan. Een bijzonder nummer dat gelijk bleef kleven. Hoe ongewoon het ook klonk. Beetje Cure-achtig qua gitaar, en dan die maffe maar mooie onverstaanbare kreten van de Twins.

Toen ik daarna Cherry-coloured Funk en Iceblink Luck hoorde besloot ik dat dit een aanschaf waardige plaat was. Echter heeft het wel een tijd geduurd voordat ik hem eindelijk in bezit had. Sinds afgelopen zomer was het dan eindelijk zover. Ik heb mij ooit aan Treasure gewaagd, maar dat maakte totaal geen indruk.

Ik moet zeggen dat in ieder geval de nummers tot en met Heaven Or Las Vegas absolute 5* toppers zijn. De B-kant is iets trager, maar nog steeds mooi. Dat snoept uiteindelijk wel iets van de score af, want de absolute top is wat mij betreft wel voorbij. Frou-frou Foxes in Midsummer Fires is wel een zeer fraaie afsluiter. Voorlopig even op 4*. Maar deze Heaven Or LV gaat voorlopig nog niet van de speler af.