Bezwerend in plaats van dwingend, zo zou ik het verschil met eerdere albums omschrijven. Gisteren kwamen Pushit en Third Eye voorbij, en ik zei gewoon hardop: "Dit is Tool, godverdomme."

Ook anno 2019 vullen ze dwangmatig de volledige ruimte van een cd, maar hebben we echt dertien jaar moeten wachten op zo weinig materiaal? Tool, en progressieve muziek in het algemeen, betekent voor mij veel details en lagen per maatfiguur, per minuut, per nummer. Op Fear Inoculum gebeurt echter te weinig om de lange speeltijd te rechtvaardigen.

Wat Tool nog veel meer betekende voor mij, was de aanwezigheid, ja, de dwingende aanwezigheid, van de profeet Maynard J. Keenan. Is de beste man misschien de voornaamste reden geweest dat het album zo lang op zich heeft laten wachten? Kwalitatief, maar zeker kwantitatief, brengt deze held te weinig. En wanneer wel aanwezig, is hij opvallend monotoon, ook (vandaar bezwerend, denk ik).

Ik hoor te veel alledaagse, om niet te zeggen saaie, gitaarpartijen van Adam Jones waar je gewoon Maynard's vocalen overheen verwacht. Zijn spel is wat speelser dan op eerdere albums, maar onvoldoende om een progressief album als solo-instrument te dragen. Sowieso blijft het bekende euvel van Tool hierdoor bestaan: melodisch gezien weinig verheffend.

Als sfeerstuk is het album nog wel consistent, daardoor overtuigend, en duidelijk verschillend van eerdere werken. Alleen gooit afsluiter Tempest roet in het eten -- Tool pretentieloos rockend, met bijna blues-achtige noten hier en daar... ik kan er niet zo veel mee. In plaats van dertien jaar je nummers zorgvuldig componeren, wat ik van Tool tenminste wel gewend ben, krijgen we hier eerder een jam-sessie voorgeschoteld.

Is het een slecht album, dan? Nee, maar als ik Tool drie sterren geef, dan is dat een relatief extreem lage score en wordt zo'n stukje natuurlijk wat zeikerig, sorry daarvoor.

Het is misschien ook zo dat Tool mij destijds kennis liet maken met progressieve muziek, en ik inmiddels dertien jaar prog-ervaring rijker ben, en dus met een ander oor naar nieuw Tool-werk luister. Na John Petrucci en Tomas Haake schrik je ook niet echt meer wakker van Adam Jones of Danny Carey.

Laatstgenoemde is het meesterlijke drumwerk natuurlijk niet verleerd, begrijp me niet verkeerd. Hij neemt als het ware de leidende rol van Maynard over. En dat vind ik nou ontzettend jammer.