Flavium is inmiddels Nederlands oudste band en is net zoals Cuby & the Blizzards destijds een roemruchte bluesband.
De band kent veel personeelswisselingen, waarin grote namen gespeeld hebben. Men denke o.a. aan Anne Geert Bonder, de gitarist en een van de oprichters, die de band om persoonlijke redenen verliet in 2023. Maar ook iemand als Hans la Faille, die later bij The Blizzards de drums zou gaan bespelen.

Inmiddels is de bezetting aangevuld in 2024 met gitarist, zanger en producer Erwin van Ligten. Over hoe dat in zijn werk is gegaan, raad ik eenieder aan de Blueskrant nr.29 te lezen; bij alle platenzaken verkrijgbaar. Verder bestaat Flavium uit Bert Vrieling (vocals, sinds 2014), Eric Bagchus (bas, sinds 1973), Bouke van Olst (drums, sinds 2017) en Willem Swikker (Hammond orgel, sinds 2017).

Dat Flavium nog steeds een succesvolle en boeiende band is, bewees het goede optreden in de Vorstin in Hilversum op 1 december 2024, waar ik met vrienden getuige van was. De band speelt met grote energie en plezier de vele oude bluesnummers, maar ook de eigen composities.

Op 9 mei 2025 bracht Flavium een nieuw album uit waarmee een eerbetoon wordt gebracht aan een van de muzikaalste bluesgitaristen in het tijdperk van de British Bluesboom uit de jaren 60, Peter Green. Peter Green, die met zijn Fleetwood Mac de bluesrock een nieuw gezicht gaf, waarin ook elementen van prog- en hardrock waren verwerkt.

De keuze van de nummers voor dit Flavium album laat de rockende kant van Peter Green’s compositorische talent horen, maar ook zijn gevoel voor intieme muziek. Vooral de opener, het bekende Oh Well – Part 1 & 2 van het album van Fleetwood Mac album Then Play On (1969) is een stevige binnenkomer. Het ruigrockende Part 1 en het melancholische Part 2 geeft een goed beeld van wat het album verder zal laat horen. Het gitaarspel van Erwin van Ligten is intens. Zij die hem kennen van zijn eigen albums en liveoptredens weten dat. Erwin neemt de zang in de opening voor zijn rekening. Ook in het duet met Bert Vrieling passen beider stemmen goed bij elkaar. Dit hoge niveau wordt gedurende het hele, uitstekend geproduceerde, album gehaald. Mooi ook hoe de Hammond van Willem Swikker in Part 2 de gitaarpartij ondersteunt. Verwacht absoluut geen op-de-noot-nauwkeurig-nagespeelde covers.
Flavium maakt graag een eigen uitvoering van covers en ook van Erwin van Ligten is bekend dat hij zijn eigen stijl en interpretatie van nummers heeft. Daardoor is dit, door Erwin van Ligten geproduceerde, album een echt eerbetoon aan Peter Green geworden

Welke Peter Green composities staan verder op dit album:

2. Black Magic Woman (The Pious Bird of Good Omen (1969))
Rustig intro met een dromerig, bijna akoestisch, klinkend gitaarintro van Erwin. Met de doorleefde stem van Bert en het subtiele gitaarspel klinkt dit nummer als een ballade. Ook hier weer een fraai ingehouden orgelpartij en een mooi afsluitend instrumentaal outro.

3. The Green Manalishi (Then Play On)
Een rockend stuk wat op een progrock album helemaal niet zou misstaan. Dit laat precies de bijzondere veelzijdige kant van Peter Green’s compositorisch talent horen, die hiermee de blues een heel eigen gezicht gaf.

4. Rattlesnake Shake (Then Play On)
Dit is rockmuziek zoals we dat van een bluesrockband gewend zijn. Lekker vet uitgevoerd door een stevige bas en een grommende Hammond. De gitaar komt in de solo naar voren en geeft daarna weer ruimte aan het orgel.

5. Albatross (The Pious Bird of Good Omen)
Albatros krijgt een hele fijne uitvoering. Anders weer dan het origineel, maar de deinende bas en drums, zoals in het origineel, zijn aanwezig, maar de gitaar klinkt, zoals Erwin ook zijn krontjonggitaar kan laten zingen. Echt heel bijzonder en mooi.

6. Rollin' Man (Mr. Wonderful (1968))
Nu weer onvervalste rock&roll, alsof Peter Green Chuck Berry in zijn hoofd had, toen hij dit nummer schreef. Let maar op de gitaarlick die de orgelsolo inluidt. Dit nummer had van mij veel langer mogen duren. Hopelijk doet de band dat ook tijdens liveoptredens 

7. Need Your Love So Bad (The Pious Bird of Good Omen)
Van Fleetwood Mac is dit al een rustige blues, maar Bert Vrieling maakt er hier zijn hunkerende lovesong van.

8. Like It This Way (Blues Jam in Chicago Vol. 2 (1969))
Uptempo jazzy stuk. Dit nummer is van de hand van Danny Kirwan, de gitarist van Fleetwood Mac die er op Pious Bird bij kwam. Geen bekende hit van Fleetwood Mac.

9. Man of the World (Greatest Hits (1971)
Dit nummer is als single in 1969 uitgebracht, mag gerust Peter Green’s levenslied genoemd worden en ook hier begint met Erwin met zingen en neemt Bert het over. En gaandeweg wordt dit ook het levenslied van Flavium. Prachtig. Emotioneel.

10. Where Do We Go from Here? (3:00) (Sun (2016))
Deze mooie instrumental is van Erwin van Ligten. Zijn subtiele bedachtzame gitaarspel is een fraaie afsluiting van dit album. Dit is geen tribute, maar een eerbetoon aan Peter Green en zijn geweldige band Fleetwood Mac. Een groot compliment aan de mannen van Flavium. Inderdaad, Wat kan en gaat Flavium na dit mooie album nog meer doen? Voorlopig veel optreden.

Ik zie dat ze op zondag 7 september 2025 geprogrammeerd staan in het Poppodium de Bosuil. Hopelijk luistert het Bospop - Weert management dan ook en komt in 2026 Neerlands oudste en goed klinkende bluesband op het hoofdpodium! Ik zal als trouw Bospop bezoeker er dan zeker bij zijn.