Fleetwood Mac - Then Play On (1969)

Schande inderdaad!
Dat neemt niet weg, dat ik bij nader inzien ook erg benieuwd zou zijn naar de beoordeling van dit album als de heren zo vrij waren geweest om inderdaad niet te kiezen voor de genoemde nummers maar vanaf het begin in 1969 voor Oh well pt. 1 & 2 , The Green Manalishi en Man of the world.

Wie weet had het album onder de blues liefhebbers wellicht dezelfde status als Rumours gekregen. Een klassieker dus en vijf sterren.

Green Manalishi werd pas later opgenomen en Man Of The World was een licentie probleem geworden want die single kwam uit op Immediate, voordat ze bij Reprise tekenden. Op de eerste US release van Then Play On stond Oh Well ook niet trouwens ..........

Allemaal waar, maar ze hadden als band best een klein beetje kunnen opletten met wat ze aan het doen waren. En een klein beetje op hun pensioen letten.

Bloedirritant, klassieke singles die dan helemaal niet op een album zijn terug te vinden....

In die tijd (eind jaren '60/begin jaren '70) gebeurde dat vaker: singles niet op het album. Vandaar.

Ja, ik ben/was op de hoogte. Dank.

Singles op een album in de jaren ‘60 werdt, vooral in de UK, gezien als een zwaktebod.
Dat deed elk zichzelf respecterende artiest/band gewoon niet toen.
Elk album en elke single werdt gezien als op zichzelf staande statements, vandaar.

Nou moet er ook gezegd worden dat het originele album al een hele lange lp was (53 minuten!), dus dat is al zeker waar voor je geld, met of zonder Oh Well.

Dat lijkt waar, doch al decenialang zijn vele muziekkanten (totaal) niet zakelijk ingesteld. Ze hebben onvoldoende tot geen kennis (gehad) over hoe muziekrechten, productierechten, meespeelrechten en auteursrechten in elkaar staken/steken. [Mooi voorbeeld: Sting heeft zich de financiële rechten toegeëigend van de gitaarloop uit 'every breath you take'. Andy Summers heeft er dus niets aan verdiend, toen de gitaarloop door Puff Daddy werd gebruikt).] Daarnaast speelt bij Fleetwood Mac de bijzonderheid dat producer Mike Vernon zo druk met de band bezig was en dat de band goed bezig was met touren, dat ze duur van het contract vergaten. Dat maakte dat 'Man of the World' op een andere label werd uitgebracht.

Rattlesnake Shake werd dan ook overal ter wereld op single uitgebracht, maar niet in de UK

Ben intussen gepromoveerd naar m'n 6e exemplaar. Het album lijkt hier ten huize Droombolus getroffen door Murphy's Law.

Ik kreeg ergens een jaar of 5 geleden een fonkelnieuwe vinyl RI met de ozzinele tracklisting die van zo'n erbarmelijke kwaliteit was dat ik 'm weggegooid heb en nou begon afgelopen maand de nummer 4 CD ook al kuren te vertonen. Het was zo erg dat ik 'm zelfs met de EAC niet meer behoorlijk geript kreeg. Gelukkig was er een wiekent gratis verzending bij m'n hofdieler dus heb ik maar weer een nieuwe in laten vliegen.

Er zijn heel veel bands, die naast hun album veel single's en b kantjes uitbrengen die niet op de albums veschijnen. Deep Purple en Iron Maiden schieten me te binnen.

Ben niet heel bekend met FM van voor 1975 afgezien van de 3 (?) hits, die met enige regelmaat op de BBC te zien waren, voorzien van wat wat smeuïge feitjes.

"Fighting for Madge" een lekkere instrumental, die afgaande op de harde fade-out nog wel even doorging.

"When You Say" klinkt als een nummer van Christine, wat ingetogen en zoetig... maar ik herkende haar stem niet, ook omdat ze iets zachter in de mix staat dan Jeremy Spencer. De credits op Spotify bieden sindskort meer uitkomst... al doet niet elke act daaraan mee.

When You Say is geschreven en gezongen door Danny Kirwan.

Zoals aangehaald, de credits op Spotify geven aan dat het niet schrijver Danny is maar Jeremy die het zingt naast Christine... daar ga ik dan maar op aan. Ik zou de twee heren niet van elkaar kunnen onderscheiden op dit moment wat zang betreft.

Op de dubbelaar The Vaudeville Years kan je op CD 2 de complete 17 minuten Madge-sessie horen. Om een of andere reden besloot de band om twee stukken uit de Madge-sessie te halen en op Then Play On te zetten. Voorts kan je de complete lange versie van het prachtige instrumentale Underway horen. En een oerkrachtige liveversie van Oh Well.

Ik heb de volgende problemen met die credits:

Christine was ( nog ) geen onderdeel van de band en krijgt op de vinylhoes en in het CD ( 2013 reissue ) booklet nergens credit voor een bijdrage zoals wel het geval was voor haar pianobijdragen op Mr. Wonderful.

Ook in het essay van David Fricke ( van Rolling Stone ) bij die 2013 RI over het wel en wee van de band rond de opnames wordt haar naam nergens genoemd.

In hetzelfde essay wordt wel vermeld dat Jeremy Spencer nauwelijks aanwezig was bij de opnames. Volgens citaten uit een Mick Fleetwood interview daarin probeerde hij wel een paar gitaarpartijtjes maar kon hij geen aansluiting vinden bij de richting die Peter Green de band opstuurde.



Te lang. De originele UK uitgave liep al over de 50 minuten. Bovendien was het een handige truc om resp. Fleetwood en McVie van composer credits te voorzien bij de 2 edits.

Droombolus Tja, over credits valt voor mij weinig te zeggen ik ga er maar vanuit dat het klopt. Ook al heb ik diverse keren gezien dat een uitvoerende act bijvoorbeeld de schrijver credits op hun naam hebben staan van een cover. Niet correct en niet netjes... Maar je weet niet of dat met opzet op door onoplettendheid of gebrek aan kennis van een derde partij is gedaan !

Volgens mij stond Christine onder haar eigen naam (Perfect) bij de credits, je kunt haar ook horen ook al is het niet bepaald herkenbaar. En Danny of Jeremy kan ik niet onderscheiden. Ook al lijkt het eerder Danny te zijn als ik me iets verder inlees. Maar we praten wel over iets van bijna 56 jaar geleden... het menselijk geheugen is niet heel betrouwbaar.