menu

Fleetwood Mac - Then Play On (1969)

mijn stem
3,95 (204)
204 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Reprise

  1. Coming Your Way (3:47)
  2. Closing My Eyes (4:50)
  3. Fighting for Madge (2:45)
  4. When You Say (4:22)
  5. Showbiz Blues (3:50)
  6. Underway (3:06)
  7. One Sunny Day (3:12)
  8. Although the Sun Is Shining (2:31)
  9. Rattlesnake Shake (3:32)
  10. Without You (4:34)
  11. Searching for Madge (6:56)
  12. My Dream (3:30)
  13. Like Crying (2:21)
  14. Before the Beginning (3:28)
  15. Oh Well - Pt. 1 * (3:22)
  16. Oh Well - Pt. 2 * (5:39)
  17. The Green Manalishi (With the Two-Pronged Crown) * (4:37)
  18. World in Harmony * (3:26)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 52:44 (1:09:48)
zoeken in:
avatar van matthijs
5,0
Twinpeaks schreef:
Nee,je hebt wel gelijk daarin.Maar de basis is toch wel de blues.Maar ik begrijp wel wat je ermee wilt zeggen hoor.

Ja, misschien zit er ook wel meer blues in dan ik denk hoor. Het intro riffje van oh well bv zou ook het begin kunnen zijn van een puur bluesnummer. En de bloedstollende melancholie
van die andere twee nummers die ik noemde klinkt dan wel niet als blues maar past wel helemaal in die sfeer.

avatar van Droombolus
4,5
En Kirwan's bluesnummers staan erbij op de remaster Maar ik moet toegeven dat ik ook niet aan TPO denk als een bluesalbum, al zeker niet na de Peter Green's Fleetwood Mac en Mr.Wonderful LPs.

avatar van Ronald5150
4,0
Eigenlijk is ”Then Play On” best een ingetogen album. Waar op de andere vroegere bluesalbums van Fleetwood Max er best wel een vuig en rauw randje te bespeuren was, vind ik ”Then Play On” genuanceerder, maar daardoor ook meeslepender. De spanning in de liedjes vind ik groter en de opbouw van de composities is daar debet aan. Ook is ”Then Play On” diverser. De basis is ontegenzeggelijk blues, maar er wordt ook geflirt met andere invloeden. Eigenlijk doet alleen ”Rattlesnake Shake” denken aan de eerdere classic bluesrock, terwijl dat nummer langzamer is qua tempo dan wat ik van de vroegere Fleetwood Mac gewend ben. ”Oh Well” is een pareltje, waarbij vooral het instrumentale middenstuk voor kippenvel zorgt. ”Then Play On” wordt bij elke luisterbeurt sterker en het is zo’n album waar je heerlijk in meegezogen wordt. Wat Fleetwood Mac betreft geef ik over het algemeen de voorkeur aan de periode met Peter Green. ”Then Play On” vind ik van Peter Green’s Fleetwood Mac een van de betere albums, misschien wel de beste.

avatar van WoNa
3,5
Er zijn twee recensies te schrijven voor deze plaat. Een met de bonustracks, een zonder. Die zonder komt tot een 3,5, de bonustracks verdienen een 6 of meer. Het originele album, dat ik tot voor kort niet kende, is een plaat van twee kapiteins op een schip. Danny Kirwan schreef grofweg de helft van de songs en die vallen niet allemaal mee, al bleek dat ook een kwestie van wennen en vooroordelen opzij zetten. Er zitten een paar briljantjes tussen. De bijdrage van Peter Green is ook wisselvallig.

De 2013 versie heeft ook 'Oh well' en 'The green manalishi' op de rol, twee van de beste singles van het jaren 60 tijdperk (en daar net na), terwijl 'World in harmony' een prima aanvulling op 'Albatross' is.

Daarna was er geen eerste Fleetwood Mac meer. Dus van dat verder spelen, is het niet helemaal gekomen.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

avatar van henk01
4,0
Mijn ' then play on' heeft 13 nummers. Nr 6 is oh Well van 9 minuten.
Is dit nu de goede variant van oh Well?

avatar van Droombolus
4,5
Voor zover ik weet zijn er geen variaties, het is alleen geplitst in 2 gedeeltes voor de single. Op de laatste remaster zijn Oh Well Part 1 en Part 2 afzonderlijke tracks die in elkaar overlopen en gelijk aan "de lange" enkele track.

Dikke aanrader trouwens die remaster. Niet alleen is de geluidskwaliteit een stuk beter maar in de de UK tracklisting is het album veel meer een eenheid en op AmazonUK Marketplace kostie nog maar iets van 8 eurie, inklusief verzendkosten. Da's zo belachelijk goedkoop dattik 'm bijna nog een keer zou kopen ..........

avatar van goldendream
Het laatste album met Peter Green is het beste van de 3. Het is minder blues en meer rock. Toch vind ik het in het geheel niet zo sterk omwille van een aantal vervelende nummers. De absolute parel 'Oh Well' steekt er bovenuit zoals 'Layla' dat doet bij het Derek & The Dominoes-album. Het energieke eerste deel is al prachtig, maar het ingetogen tweede deel is gewoonweg hemels. De instrumentals 'Underway' en 'My Dream' vind ik ook heel sterk. De volgorde van mijn exemplaar is helemaal anders. Zo komt 'Oh Well' in één deel als 6de nummer aan bod en staan de Madgenummers samen. De hoes is best mooi, maar niet meer dan dat. Ik vind het spijtig dat een aantal prachtnummers met Green niet opgenomen zijn bij één van de eerste drie albums. Ik bedoel dan 'Albatross', 'Black Magic Woman', 'Need Your Love So Bad' en 'Man of the World'. 3 sterren

avatar van Droombolus
4,5
Je hebt de US versie........ da's niet de juiste manier om naar die plaat te luisteren.

avatar van nlkink
4,0
Onlangs heb ik de remaster aangeschaft bij mijn lokale platenboer en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben. Ook de bonus tracks zijn meer dan de moeite waard. Oh Well Pt. 1 en Pt. 2 lopen naadloos in elkaar over. Dat heb ik met een verzamelaar anders meegemaakt. Green Manalishi is echt een killer track. Op de een of andere manier had ik dat nummer nog nooit gehoord. Maar het b-kantje World In Harmony, hoewel van een andere orde, heeft ook een eigen charme.
Een eclectisch album, met wat blues maar ook met rock en zelfs een enkel folk-achtig nummer.

avatar van RuudC
4,0
Het is eigenlijk wel verdomd jammer dat Peter Green na dit album opstapte. Eindelijk geeft Fleetwood Mac een eigen draai aan de klassieke blues en het resultaat is direct stukken beter. Then Play On staat vol met gevoelige nummers. Het valt dan ook op dat de rol van Spencer minimaal is. Af en toe duikt de slide guitar nog op, maar ik mis 'm niet. Ik houd wel van de spannende track Oh Well, dat ook mooie gitaaruitbarstingen heeft, afgewisseld met sfeervolle passages. Ik ben ook dol op het licht psychedelische Underway. Het is niet zo vuig als de vorige twee albums vaak zijn, maar dit is een stuk doordachter en vooral origineler. Blues blijft de basis, maar hardrock is een stuk nadrukkelijker aanwezig. Ik denk dat ik hier mijn favoriet van de band wel te pakken heb.

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful

avatar van spinout
3,5
RuudC, als je goed kijkt, zie je hierboven geen Oh Well in de lijst staan, omdat die niet op het originele album stond. Scheelt wel een halfje bij mij.

avatar van RuudC
4,0
Op mijn pindakaaspot staat hij vrolijk halverwege. Zodoende ervan uitgegaan dat het nummer op de plaat staat. Je hebt gelijk. Dan gaat de score bij mij ook naar beneden, want Oh Well is ook hier de smaakmaker.

avatar van lennert
4,0
Eindelijk lukt het me om geïnteresseerd te raken in de muziek van Fleetwood Mac! Psychedelische blues met folk invloeden af en toe rockende uitbarstingen is immers vele malen interessanter dan pure blues (voor mij) en op Then Play On staan een aantal monsterlijk goeie songs. Ik heb de US versie beluisterd en zie dit ook echt niet als een probleem: Oh Well weglaten zou immers een gruwelijke misdaad naar de muziekwereld zijn. Searching For Madge is ook lekker opzwepend en rauw. Op dit soort tracks gaat de band qua intensiteit bijna voorbij wat een Led Zeppelin hetzelfde jaar uitbracht. Niet alles is goud, want een track als Like Crying is mij echt te flauwtjes, maar dit is zoveel malen beter aan te horen dan de twee voorgangers. Geeft me weer interesse voor de komende platen!

Tussenstand:
1. Then Play On
2. Peter Green's Fleetwood Mac
3. Mr. Wonderful

4,0
Dit was mijn kennismaking als jonge tiener met Fleetwood Mac. Ik kende Albatros en Oh Well. Ik besloot Then Play On aan te schaffen , wel één met Oh Well erop. Ik vind dit echt een prima album. De blues van Peter Green, op een heel bijzondere manier. De opener Coming Your Way is al schitterend en daarna volgen nog meer pareltjes. Oh Well part 1 en 2 zijn briljant.
Prima album.

avatar van Jelle78
5,0
Prachtige plaat dit. Het beste Fleetwood Mac album uit het Peter Green tijdperk en daarmee voor mij de beste Fleetwood Mac plaat.

Ik luister nu naar de tweede US versie van Then Play On (alleen nog tweedehands op vinyl te krijgen mocht iemand geïnteresseerd zijn), waarop 11 nummers staan, inclusief Oh Well (zonder dat nummer is het album echt niet compleet). De nummers When You Say, One Sunny Day, Without You en My Dream van de originele Engelse versie moesten het veld ruimen. Omdat dat allen door Danny Kirwan geschreven nummers zijn ligt op deze versie van Then Play On de focus nog meer op de door Peter Green geschreven nummers. Ook is het album met 11 nummers een stuk compacter, want de ruim 50 minuten speelduur van de originele versie is toch wel wat aan de lange kant. Alle overbodige ballast is op de 11 track versie overboord gegooid en zo blijft er een album over waarop elke noot raak is. Er hangt een mooie, wat melancholieke sfeer op het album, waarop Peter Green nog één keer laat horen waarom hij de beste gitarist is die Fleetwood Mac ooit gehad heeft.
Wat mij betreft is Then Play On een klassieker die fier naast Rumours mag staan en daar wat voor mij zelfs nog een stukje boven staat.

avatar van west
4,5
geplaatst:
Ik hoorde eerst ook bij de velen die de versie met Oh Well erop prefereerden, want dat is natuurlijk een fantastisch nummer. Daarom kocht ik ooit een heruitgave van dit album uit 1973, die met 11 nummers i.p.v. 14, maar wel met Oh Well. Een heerlijke plaat is dat.
Nu ik me echter veel verder heb verdiept in the Peter Green tijd van Fleetwood Mac en de originile UK LP met het prachtige fold-out artwork kon krijgen geremastered voor relatief weinig, heb ik ook die aangeschaft. En wat blijkt: die lange 52 minuten vormen bij elkaar een schitterend geheel. Relaxte blues, die soms een (gitaar-)explosie kent en mooi doorzindert. Eigenlijk mis ik (single) Oh Well zo helemaal niet en dit is toch wat de band origineel als album uitkoos.

Er is één nummer wat ik minder bijzonder vind, What You Say, maar de andere songs die niet op de re-issues met Oh Well staan zijn erg fijne nummers: One Sunny Day, Without You & My Dream. Allemaal Fleetwood Mac songs die je eigenlijk niet zou moeten missen.
Favorieten op allebei de versies van dit Then Play On zijn voor mij Coming Your Way, Closing Your Eyes, Oh Well, Although The Sun Is Shining, Rattlesnake Shake & One Sunny Day. Een ijzersterke bluesrock plaat van Peter Green's Fleetwood Mac.

avatar van Bill Evans
geplaatst:
Ik kreeg deze laatst op CD van m'n stiefvader, omdat 'ie hem toch niet meer draaide. Het is de heruitgave met 13 nummers. Ik heb verder alleen Rumours en Tango in the Night van deze band, maar dit is even een heel ander geluid. Het bevalt me erg goed moet ik zeggen, sowieso beter dan het n.m.m. overschatte Rumours.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:32 uur

geplaatst: vandaag om 22:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.