Ik had twee albums Al Di Meola. Dus dit leek mij een goede aankoop. Vooral omdat er veel werk op staat dat uit zijn eerdere jazzrock tijdperk stamt. Echter geen werk uit zijn Return To Forever periode, maar uit het daarop volgende solotijdperk. Een indrukwekkende notenreeks komt voorbij, bewijst de snelste gitarist te zijn , maar toch ook fraaie composities.
Disc1 bevat werk van de solo periode medio jaren 70. Als extra staat er de nimmer gereleaste zeer goede live uitvoering van "Medley: Short Tales of the Black Forest / Fantasia Suite for Two Guitars" op.
Disc2 bevat werk uit de begin jaren 80. Opvallend veel werk met keyboardist Jan Hammer een muzikant die hem uitstekend volgt en ook een solistische rol kan opeisen naast het instrumentale geweld van Al Di Meola zelf.
Goede keuze is om voor sommige stukken van zijn album Electric Rendezvous een live versie te kiezen, zoals "Cruisin'" dat op het eerder genoemde studio-album wordt vergupt door de productie. Mooie solo's van Di Meola en Hammer; zo had het ook in de studio moeten klinken!
Al met al geen complete dwarsdoorsnee van Al Di Meola's carrière, maar toch een goed beeld van zijn jazzrock periode.
Op de latere albums horen we een heel andere Al Di Meola, die meer op zoek is naar balans & melodie en minder snarenvirtuositeit. Luister bijvoorbeeld eens naar Consequence of Chaos.
Dit album geef ik 4 sterren.

Ik had de zanger Mike Kennedy op PinkPop gezien met Slash en zowaar wist Mike als enige te overtuigen in de nogal eenvormige set rond de gitaarvirtuoos Slash.
Daarna was hij weer op PinkPop met zijn band AlterBridge. Prima band en Mike zingt opnieuw voluit. Goeie performer, die het contact met het publiek niet schuwt.

Als je dit album voor het eerst opzet, denk je ach nee hè hij doet de zanger van Kane na. Gelukkig is dat schrikbeeld na een paar keer draaien over. Prima album, volle sound en pure headbanger muziek. Muzikaal geen hoogstandje, maar wel perfect uitgevoerde hardrock. Mooie gitaartapijten en af en toe een verrassende solo. All Ends Well is een overtuigende ballad.
Moet hem nog een paar keer draaien. Ik ben er niet ontevreden over. Fijn voor in de auto ook.

Zouden ze stiekem een beetje naar Flying Colors hebben geluisterd?
Voorlopig 3.5 sterren.

Er is een bijzonder album verschenen van Astrid Seriese en Erwin van Ligten.
Dit album is een resumé van de tientallen theatershows die zij sinds 2013 onder de titel “Blues & Poetry" op veel podia hebben gegeven.
Op dit album kun je horen dat zij niet zomaar een duo zijn. Dankzij het vele spelen van hun theatershows spat de muziek van het album af. Overal klinkt de gitaar van Erwin van Ligten als een inspirerende bron voor de zang van Astrid Seriese.
Ik ben niet voor niets zo onder de indruk van dit album, omdat ik verrast ben door het niveau wat zij al lieten horen en zien in hun optredens en nu weer op deze studio-opname. Ze zijn zo goed op elkaar ingespeeld, dat je vergeet dat er maar twee mensen bezig zijn deze muziek maken.
Dit album bevat bekende en minder bekende liedjes van iconen uit de blues en jazz. Dat is gewaagd, omdat veel mensen wellicht de originele versies kennen, maar met hun muzikaliteit en ervaring maken ze die nummers moeiteloos eigen.
Ook de op muziek gezette gedichten en poëzie zijn juweeltjes van muzikaliteit.
Erwin van Ligten speelt op akoestische- en elektrische gitaren. Er staat één nummer op dat zij zelf hebben gecomponeerd: Good Times, hier klinkt ook een banjo. Een uptime grassroot song en in het refrein zingt Erwin van Ligten een tweede stem.

De opener is Stranger In Paradise uit een musical Kismet van Robert Wright and George Forest, die op hun beurt de melodie leenden van Alexander Borodin’s opera Prince Igor. Door veel Amerikaanse artiesten gezongen.
God Bless The Child  van Billie Holiday wordt intiem gebracht, Astrid zingt dit overtuigend en je hoort alleen de ingetogen klanken van de akoestische gitaar van Erwin.
I’m On My Way pakt uit met een fijne blues van Mahalia Jackson en swingt als een trein. Met stuwende akoestische en elektrische gitaar.
Rocks In My Bed een walking blues van Duke Ellington. Zuivere blues, zowel gitaar als zang.
Empty Bed Blues een ondeugend bluesje van Bessie Smith. Mooie slide solo.
Calling You een gedicht van Bob Telson, roept een heel andere sfeer op.
Rocking’ a Man, Stone Blind, een gedicht van Carolyn Beard Whitlow krijgt een country benadering. Mooi gezongen met subtiele gitaarakkoorden en weer met een fraaie slide solo.
Aint Got No - I got Life kent iedereen van Nina Simone; hier uptempo gebracht.
Met Y Después komen er Spaanse klanken uit de luidspreker. Een gedicht van Fredrico García Lorca, een Spaanse dichter, die het regiem van Franco niet overleefde. Astrid zong dit eerder bij Louis Andriessen, die dit gedicht gebruikte voor een door hem gecomponeerd muziekstuk.
Lovely Little Boy, een ingetogen lied, waar naast een gitaar ook een ukelele klinkt
Alone is een gedicht van Maya Angelou, een Amerikaanse dichteres, activiste en hoogleraar. fraai op muziek gezet. Dit lied houdt een duidelijke boodschap in. Hier staat de tekst: Alone.
Het laatste nummer River staat niet op de CD hoes vermeld, maar is een schat van Joni Mitchell.

Een aantal keren gedraaid nu, maar kan niet goed bepalen wat ik nu de ‘beste’ nummers vind. Dat zijn er nl veel meer dan 3.