Tja, Bi-on-ic. Het is een echt love it or hate it album geworden. Het was te verwachten natuurlijk. Maar dat heel veel deze artieste nu laten vallen en haar 'sanity' in twijfel trekken, dat verbaast mij enorm. Gelukkig had zij dit wel verwacht en diezelfde criticasters krijgen er ook op momenten flink van langs. En terecht. La Aguilera heeft altijd ver van haar confort zone gespeeld, en dat doet ze nu nog meer dan normaal. Niet elk nummer is geslaagd maar dat ze zo artistiek bezig is lijkt me toch wel erg bewonderenswaardig. Of het je ding is of niet is totaal niet relevant. Dat La Aguilera hier een copycat van GaGa is zie ik ook totaal niet, ik zie totaal geen overeenkomsten.


Met Bionic trapt het album enorm goed uit. Eén ding is duidelijk, dit gaat een bijzondere ervaring worden. Of het een prettige wordt is een tweede. Dan komt Not Myself Tonight, blijft een heerlijke plaat en hier laat ze ook merken dat ze plain sane is en dat ze niet zoveel kan met de ongenuanceerde kritieken. Woohoo is dan erg smooth geproduceert, catchy club banger. Daarop volgen Elastic Love, Desnudate, Glam en Prima Donna, allemaal heerlijke up-tempo nummers, glad geproduceerd en La Aguilera maakt veel seksuele toespelingen. Hier zou zelfs een Jesse Jane nog van gaan blozen. Dan volgt Sex and Breakfast, qua toon doet dat erg denken aan Stripped. Enorm dromerig en surreal, fijne transitie naar het vocalistische deel van het album.


Tja, het vocalistische deel, en voornamelijk de echte volbloed ballads. Dit is weer die oude Chrissy die ik zo'n genie vindt. Nooit heb ik een vocaliste zo oprecht vinden klinken. Niemand weet de emotie zo over te brengen als haar. Zo fragiel maar tegelijkertijd zo sterk, zo kwetsbaar maar tegelijkertijd zoveel zelfvertrouwen, ongekend. Lift Me Up is werkelijk prachtig en ontroerend, All I Need is een mooie lullaby tribute aan haar oogappeltje Max Liron, I am en You Lost Me zijn ook beiden erg mooie nummers, waarvan vooral I Am erg bijzonder aanvoelt. Erg fijn dromerig nummer. Dan volgt I Hate Boys misschien is ze iets te oud voor dit nummer en was eerder toepasselijk geweest bij haar debuutalbum maar goed, het nummer op zich is best ok. My Girls is een heerlijk anthem met Peaches, die zeker een meerwaarde is in dit nummer. Heerlijk dat Chrissy nog even bij schakelt en toch met een bang wil eindigen. Dat maakt dit album zo briljant, de tempowisselingen, perfecte timing. Heerlijk dat ze halverwege naar de ballads gaat en dan tegen het einde toe weer even bij schakelt. Vanity is een waardige afsluiter, een heerlijke metro-seksueel getint nummer, erg bad-ass ook.


De bonustracks zijn een leu kextraatje. Birds of Prey is briljant, Monday Morning klinkt ook erg lekker, de Stripped versie van I Am is een leuke add-on, Bobblehead is een zwaar kut nummer en dan Stronger Than Ever. Zoals we gewend zijn, gooit ze er gelukkig toch weer een super persoonlijk nummer in, waar ze haar ziel weer bloot geeft. Wat een prachtige ballad, en elke keer dat ik hem hoor krijg ik weer kippenvel (en toegegeven, tranen komen er ook). Dit is misschien wel de mooiste track die ze ooit heeft gemaakt.


Conclusie is dat het een weer geslaagd experiment is. En ondanks dat niet alles in mijn straatje valt is ze weer niet minder dan briljant. Ze wilt niets weten van easy cashen, ze is een artieste en is dus artistiek bezig. Ze speelt ver van haar comfortzone, en dat maakt deze vrouw zo briljant. De ballads zijn inhoudelijk erg mooi maar voor de rest is dit gewoon een porno album, ze maakt er een dirty talk festijn van en dit zal heel wat tegenstanders opleveren, die ook totaal moeite hebben met open-minded zijn. Ik ben blij dat ze deze stap neemt en ik ben er persoonlijk ook wel blij mee. Lekkere plaat om voor het slapen op te zetten . Jammer voor de non-believers of die zogenaamde fans die haar nu laten vallen en lopen brullen dat ze helemaal in de war is. Their loss. Geef deze vrouw een standbeeld, dit is een heldin. Dit is de belichaming van emancipatie, de rebel tegen seksuele taboes en ze staat voor artistieke vrijheid. Een artieste die in de muziekwereld zit voor haar liefde voor dit medium, niet om haar bankrekening op de eenvoudigste manier te spekken. Ode aan La Aguilera, het achtste wereldwonder.