Christina Aguilera - Bi-on-ic (2010)

Jammer dat You Lost Me nu een single gaat worden, want ik vraag me af of deze het goed gaat doen in de zomer?..... Ik vind het een heel mooi liedje, maar k zou m ergens in oktober/november hebben uitgebracht.
Ik zou nu hebben gekozen voor Bionic, Desnudate of Vanity.

Het album is geloof ik aan het floppen en in veel landen alweer uit de top 10 gezakt. Met als dieptepunt UK, van de 1ste plaats naar de 29ste plek. (de diepste val in de UK muziekgeschiedenis).
Ikzelf denk dat het nog niet zozeer te maken heeft met de kwaliteit van het album, want ik vind dat ze het heel slecht aan het promoten is. Je hoort haast niets van de nieuwe liedjes (op NMT, Bionic en You Lost Me na).

In België kwam hij vorige week binnen op 16 en steeg hij door naar nummer 4 hoor

Dat komt omdat in Belgie de verkopen van 2 weken worden genomen geloof ik. En aangezien hij vorige week nog maar 1 week uit was kon hij niet erg hoog binnen komen.

In Nederland is hij ook 13 plaatsen gezakt.

Het was trouwens ook nog eens het slechtst verkopende UK nummer 1 album van de laatste 8 jaar.

Hoe kun je dat nu al zeggen? Het is toch net pas uit?

Ik had het over de verkopen van de week dat hij op #1 stond. Dat was 24.000.

Ik was niet helemaal duidelijk.

OK! Ik begreep het al niet!

Niet moeilijk dat hij niet verkoopt, hij is nog slechter dan ik dacht.
Ik snap echt niet dat mensen dit 3 of meer sterren kunnen geven.. Nummers als Bobblehead, Woohoo, Elastic love,... Ze doen me erg aan Kesha denken om één of andere reden en kom, ik vind haar album zelfs nog beter? Wie kan hier nu naar luisteren?! Een beginnend popsterretje komt met deze troep weg, maar niet Christina.. Ik heb echt geprobeerd het album te appreciëren, heb hem 2 keer beluisterd maar hij doet het gewoon niet. Ook haar vocale cappaciteiten komen hier weinig aan bod en zelfs de ballads zijn slecht op You lost me na.. Ik snap erg goed dat vele fans teleurgesteld zijn en een beetje Christina zoek zijn zoals eerder al gezegd is geweest, natuurlijk zullen er fans zijn die alles van Christina zullen appreciëren. 1 ster voor You lost me en de moeite die ze tevergeefs in het album heeft gestoken..

In 1999 zocht Christina heel erg naar een muzikale identiteit, die toen nog erg op die van Britney leek qua liedjes, songteksten, videoclips en ook hoe zij zichzelf presenteerde. In 2002 liet ze voor het eerst iets van haarzelf zien met het sterke en zeer diverse Stripped. Na een origineel concept voor Back to Basics komt ze met haar vierde plaat.

Het materiaal en ook de onderwerpen van haar nieuwe materiaal lijken toch wel extreem veel op Lady GaGa. Ja en dan hoor je die naam toch weer, maar de vergelijking is hier zo voordehandliggend dat ie simpelweg moeilijk vermeden kan worden.

Bionic is een krachtige opener en Not Myself Tonight klinkt ook wel catchy. Veel gekreun, hard gezongen maar het is geen slecht liedje. Een eigen stijl ontbreekt hier toch wel, en de kwaliteit van de liedjes daalt snel. You lost me is nog wel een mooie ballad met mooie teksten, een beetje in de stijl van (het betere liedje) Hurt.

Het is alles wat Lady GaGa ook heeft en doet, maar ondanks meer ervaring en veel talent aan Aguilera's kant klinken de liedjes minder opvallend en zet je ze minder snel op repeat dan dat je dat bij een willekeurig GaGa liedje zou doen.

Niet echt mijn album, ik vind de rustige nummers heerlijk om te luisteren, ze kan best een lekkere blues stem hebben als ze dat wilt. De wilde nummers doen mij veel te veel denken aan Lady GaGa, wat niet als compliment bedoeld is...
2*

Wat een onzin dat de nummers op Lady Gaga lijken. Dan lijkt tegenwoordig elk uptempo nummer op een nummer van Lady Gaga. Je zet ff een beat onder een nummer en ja hoor: het lijkt op Lady Gaga....

Opzich is het ook niet zo slecht maar als je dit product langs back to basics zet denk je toch... Jammer

Nee, ik denk dat dat anders is. Het gaat namelijk niet om de beat (alhoewel de opstelling van de liedjes er inderdaad ook wel op lijken). Het is meer dan dat: het onderwerp van fashion, glamour, etc. Het album is in meerdere opzichten heel overeenkomstig. Het is niet eens negatief of positief bedoeld, maar er zijn wel veel (naar mijn mening: overduidelijke) overeenkomsten.

Ik heb hem 2 keer geluisterd. De nummers gaan een beetje langs mij heen. Ga hem binnenkort nog eens beluisteren. Ik vind wel dat hij van mindere kwaliteit is dan van Stripped en Back to Basics. Het is wat meer dance, terwijl ik liever had gehad dat ze wat meer aan de pop kant was gebleven.

die zijn toch allemaal overduidelijk geënt op het repertoire van Madonna

I Hate Boys is de tweede officiele single in Australie en doet het ook nog vrij aardig!

Hoezo? Hij is nog niet in de Australische top50 terug te vinden.

Toen Christina Aguilera in 2002 met Stripped aan kwam was ik als 11 jarig jochie echt zo’n fan van haar. Alle vijf singles waren fenomenaal goed, vooral als we het hebben voor 2002-2003. Ook de opvolger ‘Back to basics’ was vernieuwend en werd -heel begrijpelijk- erg goed ontvangen. En dan nu ‘Bionic’. Als ik op diverse internetfora kijk lees ik dat dit album alom wordt bekritiseerd vooral vanwege de onorginaliteit.

Over de nummers in willekeurige volgorde
De eerste single ‘Not myself tonight’ vind ik een redelijk nummer, het is erg eigentijds maar klinkt wellicht wat overgeproduceerd. Christina Aguilera gaf in een interview aan dat het nummer ‘Glam’ de allure zou hebben van ‘Vogue’ van Madonna, maar mijn inziens komt ze niet eens in de buurt van -het altijd nog geweldige- ‘Vogue’. Desondanks vind ik het wel een van de betere uptempo nummers van het album. ‘Prima donna’ vind ik wel een lekker nummer en het lijkt me ook een moeilijk nummer om te zingen, hoewel het een plat deuntje is laat Christina Aguilera toch zien dat ze in staat is om moeilijke nummers te zingen. ‘Sex for breakfast’ heeft wel een lekkere vibe op zich. ‘Birds of prey’ heeft echt een lekkere laid back beat en wordt rustig gebracht, prima nummer! En ‘I hate boys’ komt inderdaad ietwat kinderlijk over. 'Stronger than ever' en 'Monday morning' lijken de beste nummers van het album te zijn als je 't mij vraagt.

De beste nummers van het album:
- Birds of prey
- Stronger than ever (!)
- Lift me up
- All I need
- Glam
- You lost me
- My girls
- Not myself tonight
- Bionic
- Monday morning (misschien de beste uptempo track van ’t album?)

Inspiratieloos en dieptepunten vind ik:
- Woohoo
- Elastic love
- Desnudate
- Vanity
- Bobblehead (tering, wat is dit slecht!)

De vergelijkingen met Lady Gaga begrijp ik enigszins wel maar vergeet niet dat nummers in deze stijl sowieso erg ‘in’ zijn momenteel, Christina had ook met een ontzettend gedateerd album kunnen komen, maar daar koos ze niet voor. Hoewel ik Christina als zangeres nog steeds fantastisch vind mis ik -inderdaad- wel de orginaliteit en vind ik dat ze zichzelf te kort doet met een album als dit. Hopelijk is ze met haar volgende album weer ‘back to basics’. Als je een album in de stijl van Lady Gaga wilt maken moet je er wel voor zorgen dat je betere nummers hebt dan Gaga, vooral als je Christina Aguilera heet, maar dat is (helaas) niet het geval…

Niks mis met dit album. Ik snap daarom ook niet dat hij zo slecht ontvangen wordt. Ik vind het een creatief en experimenteel album. Veel vrolijke nummers na het depressieve (maar goede) Stripped. Maar ook nog sterke ballads zoals Stronger Than Ever en You Lost Me wat voor mij ook de hoogtepunten zijn.

Verdere uitschieters:
Vanity (niet te serieus nemen)
Birds Of Prey
Glam
Elastic Love

Na 5 weken sinds de release heeft dit album in de US slechts 200.000 exemplaren verkocht. Dat is echt dramatisch slecht voor een 'grote' artiest zoals Christina. En als ik het album zo beluister snap ik niet waarom. Dance/Electro geluidjes genoeg dus ze springt mee op de huidige hype, de ballads zijn volop en aanwezig én goed. Hierbij mijn complimenten voor 'You Lost Me'. Prachtig nummer. Promotie is groots. Waarom lijkt het dan niet meer met Christina te vlotten ? Ach, op zich lig ik er ook niet wakker van. Meer van het feit dat Britney Spears zonder strot en met 10x 'mindere' platen wél die hitsuccessen behaald.

De ballads zijn aanwezig, maar zijn op You lost me na slechter dan ooit. Stronger than ever en Lift me up kunnen er nog wel mee door. Maar al de rest vind ik niet veel beter dan de rommel van Britney Spears. Met als ergste nummers zeker en vast Sex for breakfast en Bobblehead. Het verbaasd me dan ook niet dat het album niet verkoopt. Mensen willen Christina Aguilera horen en geen tweede Britney Spears

Ja daar ga ik ook in mee. You lost me past ook totaal niet in het concept van de cd en komt gênant geforceerd over. Ik zal eens proberen te verklaren waarom deze cd niet werkt: Met het album Stripped brak de piepjonge Aguilera radicaal met het tienerpop imago waarvoor ze altijd bekend stond. Die rouwe primitieve oorspronkelijke en bovenal krachtige stem (nog altijd haar sterkste kant) paste perfect bij de duistere en licht depressieve zweem die over het hele album lag. Het hele plaatje klopte gewoon. Iedereen had het gevoel 'Dit is een Aguilera, en talent heeft ze' 3 jaar later verraste ze ons weer met een uitstekend persoonlijk album - Back to basics - niet dat zij ooit bij een of andere avant-garde beweging zou horen, maar in een bepaalde zin distantieerde ze zich opnieuw van de wat conservatieve Beyonce en Britney die al jaren in het zelfde straatje blijven hangen.

Maar met Bionic slaat ze helaas de bal compleet mis. Het album is inspiratieloos en belangen niet zo verassend als dergelijk materiaal van zangeressen binnen het electropop genre.

Britney's stem zal nooit zo goed worden als die van Christina, maar ik luister toch echt 10x liever naar 'Circus' dan 'Bionic'. Beide zijn gewoon te classificeren als popalbums en bij popalbums gaat het erom wie de meest catchy nummers heeft, die 't ook nog eens goed zouden doen op de radio en potentiële hitsingles worden.

Britney's nummers worden steeds beter, dat liet ze horen op 'Circus', maar Christina's nummers zijn bij dit album veel slechter in vergelijking met de vorige albums. Zelfs een van de beste ballads op dit album, 'You lost me', klink slecht in vergelijking met 'Hurt' of 'The voice within' die van haar twee voorgaande albums komen.

En hoewel ik ontzettend veel respect heb voor Christina Aguilera, vind ik het een domme keuze om een album te maken in dezelfde stijl als die van Lady Gaga; juist NU had ze (Christina) een eigen stijl moeten creëren om te laten zien dat ze wel degelijk meer in haar mars heeft dan een aantal vlakke dancenummers te kunnen zingen. Maar nee, ze koos ervoor om de (nieuwe) hype te volgen en dan loop je gewoon het risico dat je niet vernieuwend bent en dat er albums uitkomen die meer succes hebben dan 'Bionic', zoals bijvoorbeeld 'The fame monster'.

Britney zal nooit meer dan popnummers kunnen zingen, voor andere nummers is haar stem niet geschikt voor. Christina heeft een strot die geschikt is voor allerlei nummers, daarom moet ze zich schamen dat ze het presteert om met zo'n strot, zo'n slecht album uit te brengen.

Zelfs haar debuutplaat is nog beter.

Ik kan het niet meer eens zijn met Angelo en Leander. Ik vind Circus ook beter dan Bionic. Haar stem komt inderdaad niet tot zijn recht bij dit album. Ik snap wel niet dat iedereen haar met Lady Gaga vergelijkt met dit album, ik vind Lady Gaga haar album niet beter dan Stripped en Back to basics maar ik vind het wel véél beter dan Bionic. The fame heeft nummers die een hele dag in je hoofd blijven hangen zoals Bad Romance, Alejandro terwijl Bionic enkel zeurderig klinkt. Bovendien zijn Gaga haar videoclips origineel terwijl Not myself tonight er nogal goedkoop uitziet

Niets wat Lady Gaga heeft gedaan (ook haar muziekclips) is niet meer vernieuwend dan Madonna ooit gedaan heeft.

Waarom niet? Bad Romance is verre van wat Madonna ooit gebracht heeft? Madonna was ook creatief maar op een andere manier

Ze heeft bijvoorbeeld al de excentrieke fotograaf Steven Klein gebruikt voor haar clips en dat was de vaste fotograaf van Madonna. Lady Gaga doet alles gewoon op een iets kitscherigere extreme manier, maar veel nieuws vind ik er persoonlijk niet aan. Ik vind haar 'Gaga" gehalte ook vrij transparant ten opzichte van echte muziekkunstenaressen zoals Björk bijvoorbeeld

Tja, Bi-on-ic. Het is een echt love it or hate it album geworden. Het was te verwachten natuurlijk. Maar dat heel veel deze artieste nu laten vallen en haar 'sanity' in twijfel trekken, dat verbaast mij enorm. Gelukkig had zij dit wel verwacht en diezelfde criticasters krijgen er ook op momenten flink van langs. En terecht. La Aguilera heeft altijd ver van haar confort zone gespeeld, en dat doet ze nu nog meer dan normaal. Niet elk nummer is geslaagd maar dat ze zo artistiek bezig is lijkt me toch wel erg bewonderenswaardig. Of het je ding is of niet is totaal niet relevant. Dat La Aguilera hier een copycat van GaGa is zie ik ook totaal niet, ik zie totaal geen overeenkomsten.


Met Bionic trapt het album enorm goed uit. Eén ding is duidelijk, dit gaat een bijzondere ervaring worden. Of het een prettige wordt is een tweede. Dan komt Not Myself Tonight, blijft een heerlijke plaat en hier laat ze ook merken dat ze plain sane is en dat ze niet zoveel kan met de ongenuanceerde kritieken. Woohoo is dan erg smooth geproduceert, catchy club banger. Daarop volgen Elastic Love, Desnudate, Glam en Prima Donna, allemaal heerlijke up-tempo nummers, glad geproduceerd en La Aguilera maakt veel seksuele toespelingen. Hier zou zelfs een Jesse Jane nog van gaan blozen. Dan volgt Sex and Breakfast, qua toon doet dat erg denken aan Stripped. Enorm dromerig en surreal, fijne transitie naar het vocalistische deel van het album.


Tja, het vocalistische deel, en voornamelijk de echte volbloed ballads. Dit is weer die oude Chrissy die ik zo'n genie vindt. Nooit heb ik een vocaliste zo oprecht vinden klinken. Niemand weet de emotie zo over te brengen als haar. Zo fragiel maar tegelijkertijd zo sterk, zo kwetsbaar maar tegelijkertijd zoveel zelfvertrouwen, ongekend. Lift Me Up is werkelijk prachtig en ontroerend, All I Need is een mooie lullaby tribute aan haar oogappeltje Max Liron, I am en You Lost Me zijn ook beiden erg mooie nummers, waarvan vooral I Am erg bijzonder aanvoelt. Erg fijn dromerig nummer. Dan volgt I Hate Boys misschien is ze iets te oud voor dit nummer en was eerder toepasselijk geweest bij haar debuutalbum maar goed, het nummer op zich is best ok. My Girls is een heerlijk anthem met Peaches, die zeker een meerwaarde is in dit nummer. Heerlijk dat Chrissy nog even bij schakelt en toch met een bang wil eindigen. Dat maakt dit album zo briljant, de tempowisselingen, perfecte timing. Heerlijk dat ze halverwege naar de ballads gaat en dan tegen het einde toe weer even bij schakelt. Vanity is een waardige afsluiter, een heerlijke metro-seksueel getint nummer, erg bad-ass ook.


De bonustracks zijn een leu kextraatje. Birds of Prey is briljant, Monday Morning klinkt ook erg lekker, de Stripped versie van I Am is een leuke add-on, Bobblehead is een zwaar kut nummer en dan Stronger Than Ever. Zoals we gewend zijn, gooit ze er gelukkig toch weer een super persoonlijk nummer in, waar ze haar ziel weer bloot geeft. Wat een prachtige ballad, en elke keer dat ik hem hoor krijg ik weer kippenvel (en toegegeven, tranen komen er ook). Dit is misschien wel de mooiste track die ze ooit heeft gemaakt.


Conclusie is dat het een weer geslaagd experiment is. En ondanks dat niet alles in mijn straatje valt is ze weer niet minder dan briljant. Ze wilt niets weten van easy cashen, ze is een artieste en is dus artistiek bezig. Ze speelt ver van haar comfortzone, en dat maakt deze vrouw zo briljant. De ballads zijn inhoudelijk erg mooi maar voor de rest is dit gewoon een porno album, ze maakt er een dirty talk festijn van en dit zal heel wat tegenstanders opleveren, die ook totaal moeite hebben met open-minded zijn. Ik ben blij dat ze deze stap neemt en ik ben er persoonlijk ook wel blij mee. Lekkere plaat om voor het slapen op te zetten . Jammer voor de non-believers of die zogenaamde fans die haar nu laten vallen en lopen brullen dat ze helemaal in de war is. Their loss. Geef deze vrouw een standbeeld, dit is een heldin. Dit is de belichaming van emancipatie, de rebel tegen seksuele taboes en ze staat voor artistieke vrijheid. Een artieste die in de muziekwereld zit voor haar liefde voor dit medium, niet om haar bankrekening op de eenvoudigste manier te spekken. Ode aan La Aguilera, het achtste wereldwonder.

Ik weet niet of je het geslaagd kan noemen als je in Amerika minder dan 200.000 exemplaren weet te verkopen. Voor velen is 'geslaagd' een platina album, bij Bi-on-ic is het nog maar de vraag of 'ie die status ooit zal verwerven.



Erg open-minded vind ik dit album helemaal niet, eerlijk gezegd, er worden provocerende erotische teksten verwerkt in dit album, meer ook niet. Als je een goed voorbeeld wilt van een dirty talk album, luister dan maar eens naar collega Lil' Kim of anders Foxy Brown wiens albums in de jaren '90 wél platina werden ondanks de expliciete teksten.



Laten 'vallen' vind ik ook wel overdreven. Je moet je wel realiseren dat diezelfde Christina Aguilera de lat ontzettend hoog heeft gelegd na het uitbrengen van 'Stripped', daarnaast was een album als 'Back to basics' dan weer totaal vernieuwend, ook aangezien er geen soortgelijke albums in die stijl werden uitgebracht in 2006. Je hoort muziek waarover nagedacht is, en dat raakt mensen. Bij Bi-on-ic klinkt het nogal inspiratieloos, plat en oppervlakkig op een enkel nummer na.



Kijk, ook hierin is ze niet vernieuwend. In 1992 bracht Madonna het album 'Erotica' en in 1993 bracht Janet Jackson 'Janet', deze albums waren controversieel vanwege de onderwerpen en de bijbehorende songteksten, als je deze albums vergelijkt met Bi-on-ic dan is het album van Christina mierezoet. En als we dan nog even verder terug in de tijd gaan dan kom ik uit in 1975: Donna Summer's 'Love to love you baby', dat was pas een nummer zonder taboe, om nog maar te zwijgen over het feit dat dat nummer 35 (!) jaar oud is.

Sorry dat ik het zeg, je hebt een prima stuk geschreven maar je wilt voor doen laten komen alsof Christina het eerste taboeloze album heeft uitgebracht en dat is dus echt zo niet waar. Albums met onderwerpen als erotiek, emancipatie, kracht van vrouwen zijn al vaker uitgebracht.

Het laatste woord dat ik voor Bi-on-ic zou willen gebruiken is: vernieuwend; dat is het namelijk totaal niet...

Dan kijk je het voornamelijk vanuit het perspectief van RCA zelf, ik denk dat het creatieve doel wel bereikt is. Dat het lauw wordt ontvangen, dat is jammer.


Het album is niet open-minded maar je moet dat wel zijn wil je dit album kunnen appreciëren. Helaas doen veel alsof ze allergisch zijn voor alles wat met seks te maken heeft.

Genoeg fans die al uitgesproken hebben dat ze hun geloof in haar hebben opgezegd. Daar doelde ik op eigenlijk. Elke artiest kan wel eens een misser maken, o mdan nou gelijk te spreken dat iemand de weg kwijt is omdat diegene wil experimenteren gaat me wat ver.

Ik vind Bi-on-ic juist alles behalve inspiratieloos. Het is echt een style over substance plaat geworden. Jem oet daar mee om willen en kunnen gaan natuurlijk.




Ze pretendeert dan ook nergens vernieuwend te zijn. Ze bekijkt het alleen binnen de dimensie van haar eigen oeuvre. Gelijk heeft ze, ze heeft verder weinig met anderen te maken.


Ik zeg ook niet dat ze de eerste is.


Zoals i kal zei is ze vernieuwend binnen haar eigen oeuvre, en dat is ook het enige valide vergelijkingsmateriaal. Wat andere artiesten hebben gedaan is dan ook niet zo relevant.

Al kan ik me prima vinden in je kritiek hoor, alleen ben ik het er niet mee eens .

Geldt ook voor jouw point of view!