Ik heb hem nu een paar keer al in het geheel beluisterd en kan niet zeggen dat ik heel erg enthousiast ben. All You Need Is Now (vorige album) was veel coherenter dan Paper Gods. Op Paper Gods staan gewoon wat nummers die ik niet bij Duran Duran vind passen (Danceophobia - de ondergrens van wat Duran Duran ooit heeft uitgebracht, Last Night In The City) . De drums vind ik erg slap en teveel uit een computertje komen. Nick Rhodes duidelijk aanwezig en in de hoofdrol dankzij de electronica-insteek van het album. Gelukkkig nog wel genoeg hoogtepunten: What Are The Chances (John Frusciante! yes), Pressure Off (Classic Duran), Butterfly Girl, Only In Dreams, The Universe Alone (eeuwig zonde dat er opeens emotieloze drums worden gebruikt, want dit zou verder echt het hoogtepunt kunnen zijn, geweldig eind!). Hopelijk mag Mark Ronson met Nile Rodgers volgend album produceren, want dat bevalt me beter dan dat overgeproduceerde bliep-bliep wat ik op dit album veelal hoor. Al met al 3,5 ster. Hiervoor heb ik de bonustracks buiten beschouwing gelaten, waarvan Northern Lights er bovenuit steekt.