Duran Duran - Paper Gods (2015)

Hier nog eentje....enne Lennon ik heb inderdaad het album uit 2010 nog eens gedraaid. Daar hoor ik de Duren Duran zoals ik ze graag hoor. Met een prima Simon Le Bon, echter RIO wordt nooit meer overtroffen

Gelukkig! Maar dan is een album wat je minder vindt toch niet meteen een reden om een band op te geven? Ik was in eerste instantie ook redelijk teleurgesteld in dit album. Maar meerdere luisterbeurten stemmen me toch positiever gelukkig.

Ik heb hem nu een paar keer al in het geheel beluisterd en kan niet zeggen dat ik heel erg enthousiast ben. All You Need Is Now (vorige album) was veel coherenter dan Paper Gods. Op Paper Gods staan gewoon wat nummers die ik niet bij Duran Duran vind passen (Danceophobia - de ondergrens van wat Duran Duran ooit heeft uitgebracht, Last Night In The City) . De drums vind ik erg slap en teveel uit een computertje komen. Nick Rhodes duidelijk aanwezig en in de hoofdrol dankzij de electronica-insteek van het album. Gelukkkig nog wel genoeg hoogtepunten: What Are The Chances (John Frusciante! yes), Pressure Off (Classic Duran), Butterfly Girl, Only In Dreams, The Universe Alone (eeuwig zonde dat er opeens emotieloze drums worden gebruikt, want dit zou verder echt het hoogtepunt kunnen zijn, geweldig eind!). Hopelijk mag Mark Ronson met Nile Rodgers volgend album produceren, want dat bevalt me beter dan dat overgeproduceerde bliep-bliep wat ik op dit album veelal hoor. Al met al 3,5 ster. Hiervoor heb ik de bonustracks buiten beschouwing gelaten, waarvan Northern Lights er bovenuit steekt.

Als echte fan vol verwachting uitgekeken naar dit album.
Na het puike AYNIN had ik er wel weer zin in.
En dan is het toch een beetje een tegenvaller.
Ik heb het idee dat er teveel geprobeerd wordt met hype's mee te gaan,
waardoor een aantal liedjes juist niet de Duran-vibe hebben.
Is het een slecht album dan ?
Zeker niet.
Simon is zelfs zeeeer goed bij stem, maar er staan helaas ook wel een paar missers op.
Het album opent sterk met Paper Gods, wat een geslaagd experiment is geworden.
Last night in the city wat erop volgt hoort gewoon niet bij DD thuis, skippen dus.
Dan volgt het eerste hoogtepunt, You kill me with silence, waar je een zweem van The Chauffeur/The man who stole... in hoort.
Klasse.
Pressure Off, redelijk, singlemateriaal, maar niet mijn stijl.
Dan volgt Face for Today waar ik op een of andere manier (nog) niet in kan komen, misschien moet deze nog groeien maar ik ben er nog niet kapot van.
Dan Danceophobia .... what the hell where u thinking ???
Skip (and erase)
Gelukkig gaat men dan verder met What Are the Chances ? wat ik het sterkste nummer
van dit album vindt.
Heerlijk nummer.
Sunset Garage vind ik te makkelijk en te vergeetbaar.
Change the Skyline .. eh ... nee ... skip.
Butterfly Girl ook weer te makkelijk.
Only in Dreams, hier had ik hoge verwachtingen van maar valt me zwaar tegen.
The Universe Alone redelijk, moet bij mij nog wat groeien denk ik.

De bonus tracks zijn aardig maar niet speciaal.

Uiteindelijk ... wel een aardig albim met een paar uitschieters .;.. had er alleen meer van verwacht.
Maar de goede nummers zijn dan wel weer echt klasse nummers (What are the chances en You kill me).
Voorlopig 3,5 sterren.

Van mij hadden Dancophobia en last night in the city kunnen worden vervangen voor een van de bonus tracks. Alle 5 zijn in dezelfde sfeer als de rest van de plaat, dus elektronisch.

Er zijn er 5 totaal te vinden op 3 verschillende uitgaven. (ik heb de laatste 2 ook meteen maar ingevoerd hier)

Planet roaring: staat op de deluxe editie, en heeft wat mij betreft een zeer mooi en absoluut typisch Simon refrein. Wat pakkend en mooi... waarom een bonus track?

Valentine Stones: staat op de deluxe editie, en weer een goed nummer wat niet had misstaan op de gewone uitgave.

Northern Lights: staat op de deluxe editie, vind ik de minste van deze 3 bonus tracks, maar nog steeds vele malen beter dan de 2 bovengenoemde tracks van de reguliere uitgave. Tevens is er zowaar een ware gitaar solo te horen aan het einde van de track.

On evil beach: te vinden op de Japanse versie (die de 3 voorgenoemde bonus tracks ook bevat) , en op de Target only uitgave (die de 12 reguliere nummers, plus deze en onderstaande extra track bevat) Wederom een lekker nummer, met een fijne muzikale begleiding. Een verslavend nummer, en samen met Planet roaring mijn favoriet van de 5 bonustracks. Een korte track, (2 minuut 40) da's het nadeel ervan

Cinderella ride: te vinden op de de Target only uitgave. Zowaar hoor ik een echt drumstel het is dus toch nog gebeurd op dit album, maar niet voor iedereen waarneembaar doordat dit een Taregt only track is... Wederom een lekker nummer met een erg mooi Simon refein.

Conclusie is als Dancophobia en last night in the city er niet op hadden gestaan, was dit sowieso een 4 en misschien wel 4 + album geworden.

Door de bonus tracks zou ik mijn stem nog wel kunnen verhogen naar 4.. dus deze nummers helpen zeker in de beleving van het album...

De LP is binnen. Na een paar luisterbeurten zal ik verslag doen. Maar wederom.....Je betaald meer dan 30 euro's (belachelijk) voor een plaat (ok dubbelelpee) en weer geen downloadcode.
Fijn zijn die vooral grote platenmaatschappijen..

Maar tot nu toe hoor ik wel een erg fijn plaatje, maar helaas zonder al die bonustracks

Ook ik heb ondertussen de 5 bonustracks mogen beluisteren en die zijn een prima aanvulling op het album. Helaas is er geen versie te krijgen waar alle dus nummers op staan.

Planet roaring: begint alweer veel te hip voor mij, het klinkt meer als een outtake van Red Carpet Massacre overigens. Het refrein is dan wel weer wel erg sterk.

Valentine Stones: met Lennon eens, dit is een goed nummer welke niet had misstaan op de gewone uitgave.

Northern Lights: redelijk nummer, maar minder dan alle albumtracks.

On evil beach: De eerste luisterbeurt kon ik er niks mee, maar vanaf de tweede luisterbeurt bevalt het nummer me steeds beter. Lekker nummer.

Cinderella ride: by far het beste nummer van de 5 bonustracks voor mij. Begint inderdaad met 'echte drums' en ontpopt zich tot een heerlijk pop-synth nummer.

Ik zal mezelf even quoten, want hieruit blijkt dat ik mezelf niet eens meer kan geloven... Ik heb er net 4 sterren van gemaakt. Ik blijf het album opzetten, en ik kan niet anders concluderen dat ik het toch een lekker verslavende plaat vind, ondanks de 2 missers. De bonus tracks trekken me wel over de streep hier. Maar om het te vergelijken: ben zeer groot Prince fan, en zijn cd is ook net uit, en daar ben ik na 2 luisterbeurten wel klaar mee... Dit album blijft een hoge rotatie houden...

Dus wellicht alle sceptische luisteraars hier... ook ik ben toch om... lekkere plaat, geef het wat meer tijd!

Paper Gods opent met een prima stukje soul, wat eventjes wennen is, maar op het moment dat het begint te pakken, komt er het beeld van de dansende mummies van Daft Punks clip van Around The World op mijn netvlies.
Duran Duran probeert hip te zijn.
Op zich niks mis mee, al denk ik niet dat ze met Paper Gods een nieuw publiek zal scoren.
Simon Le Bon klinkt verfrissend en absoluut niet uitgeblust.
Ook tijdens hun optreden bij de Tonight Show van Jimmy Fallon zag je een energieke Le Bon, met geen kilo te veel, en ook John Taylor er duidelijk zin in had.
De achterhoede miste alle uitstraling, voor Roger Taylor en Nick Rhodes had het volgens mij niet echt meer gehoeven.
Toch is Paper Gods een prima album.
Het heeft het herkenbare Duran Duran geluid, maar dan in een eigentijds jasje.
Als ik het dan moet vergelijken met ouder werk, dan denk ik dat deze het meeste nog in de buurt van Big Thing komt, op Pressure Off na uiteraard, want dat is gewoon Notorious in de mix (wel een goede single trouwens, al hadden ze dat stukje tussendoor als Simon zijn teen stoot en auw auw auw zegt, weg mogen laten).
Mis ik dan nog iets bij Paper Gods?
Jazeker, het heeft te weinig pit.
Eigenlijk hoort er zo af en toe een scheurende gitaar voorbij te komen.
Andy Taylor zou het geheel wel kunnen perfectioneren.
Eigenlijk ben ik over dit album meer te spreken dan voorganger All You Need Is Now, die wist mij niet te overtuigen op The Man Who Stole a Leopard na.

Als er een duran lid altijd gedreven is, is het Nick Rhodes wel. . Dat ie dat niet uitstraalt is niet iets nieuws toch? Het podium bij Fallon is nogal klein en dat viel me ook op tijdens die performance.

Ik vond vooral John en Simon positief opvallen.
Nick is echt een oude man geworden.

Dat is niet te ontkennen maar Nick (en ook Roger) staan niet bekend om hun uitbundige gedrag

Electronisch plaatje, maar dit draaid wel erg lekker weg zeg. Een genot om de twee (oldskool) LPtjes op te zetten.
Het zijn toch wel bijna stuk voor stuk erg herkenbare DD deuntjes in een modern (dance) jasje.

Deze gaat voorlopig veel door de huiskamer schallen

Beter dan red carpet massacre, een OK album, maar minder goed dan verwacht, deels door de hoge verwachtingen na het fantastische all you need is now. Zo kan ik het ongeveer wel samenvatten... en vooral heel veel nummers die samen op het album minder goed overkomen, maar als ze apart/toevallig ergens voorbij komen wel telkens heel goed klinken.

In dat opzicht leunt het voor mij wat aan tegen Astronaut, ik kan dat album ook niet echt in 1 keer uitzitten, want dan lijkt het wat teveel op elkaar, maar apart kunnen heel wat nummers me wel bekoren.

Maar waar All You Need Is Now wel wat nummers aan mijn DD-favorieten-lijstje toevoegde, zie ik dat hier ook niet echt gebeuren. Een OK-album dus, een welgekomen aanvulling op de collectie, en wellicht ook wel wat moois dat tijdens een concert goed uit de verf zal komen.

Wat een irritante stem heeft die Kiesza. Jakkes! Tja DD heb ik altijd gemogen, ook al hou ik meer van obscure alternatieve dingen. Deze jongens kunnen interessante muziek maken, maar het is altijd zoeken naar de pareltjes op hun platen. The Universe Alone vind ik weer zo een geniaal deuntje. Had best de nieuwe Bond song mogen zijn. 3.5/5

Vier jaar na het geweldige “ALL YOU NEED IS NOW” is Duran Duran terug met al even verassende en goede “PAPER GODS”. De typische eighties sound is gehandhaafd en en net zoals op de voorganger staat “PAPER GODS” helemaal in het nu. De dansbeats vliegen je om de oren en gaan daar ook in zitten, want het werkt allemaal ongelofelijk aanstekelijk. De band werd in 1978 opgericht, bracht in 1981 zijn eerste album uit en was in het midden van de jaren ’80 een wereldact. Van de 5 oerleden zijn er nog 4 over en die krijgen op dit 14e album ondersteuning van onder andere zangeres Kiesza, Peppers gitarist John Frusciante en actrice Lindsey Lohan. Het klinkt allemaal even gedreven en een zwak nummer staat niet tussen het 12 tracks tellende album.

Sorry Marco maar dit album heeft weinig meer met Duran Duran te maken. Een overgeproduceerd gedrocht ( maar ja dat is persoonlijk)

Hoe heeft t nou niks met DD te maken? Die one liners zouden ook eens onderbouwd moeten worden, anders staat het echt heel raar..

De melodieën zijn heel erg DD
De sound is nog steeds heel erg DD (ondanks het moderne sausje)
etc etc. Kom eens met argumenten als je zulke dingen roept. Dat zou nog een leuke en interessante discussie kunnen veroorzaken. Nu is het echt nikszeggend.

Sorry maar ik blijf Duran Duran's albums altijd met Rio vergelijken en dan haalt dit zwakke album het bij lange na niet. Hooguit één aardig nummer. En ja al eerder gememoreerd ik val echt over die (over)productie. Leuk voor een discozaal, maar niet des Durans Durans

Maar als je alles vergelijkt met Rio is er inderdaad geen reet aan. Verandering is ook goed toch?

Als je Rio als ijkpunt voor DD wilt nemen, prima. Maar voor mij is DD meer dan Rio, het 2de album van 14 uitgebracht.
Ieder zijn smaak.

Natuurlijk klinkt dit album anders dan het Veel genoemde en geroemde "RIO", maar de melodieën zijn wel degelijk Duran Duran en ik blijf het te gek vinden als een band iets anders wil uitproberen. Soms lukt dat, soms niet. Ik vind het hier wel gelukt, al haalt het album het niet bij zijn voorganger uit 2011. Maar dit is natuurlijk persoonlijk! ?

Wat ik me afvraag: Rio was album nummer 2. Elk album daarna moet dan een teleurstelling zijn geweest . Ik bewonder je doorzettingsvermogen. Want ik zou t wel opgeven na 1 a 2 albums.

Maar na Rio heeft de band echt nog hele goede gemaakt. Misschien toch de moeite om je er eens in te verdiepen? Ik vind bijvoorbeeld All you need is now erg in de buurt komen (qua niveau ) van Rio. Godzijdank maken ze geen Rio deel 2. Bands die in herhaling vallen redden het vaak ook niet.

Vanmorgen voor het eerst gehoord.
Bij het horen van de eerste set liedjes (t/m face for today) werd ik wel heel erg blij en begreep ik de zure reacties van sommigen hierboven niet zo.
Maar dan komt Danceophobia. Op zich niet eens heel slecht, als je het ziet als tussendoortje. Maar daarna kakt de boel wel gigantisch in naar mijn smaak om pas bij The Universe Alone weer een beetje op te krabbelen. Zelfs de onmiskenbare Mew-saus in Change the Skyline smaakt maar flauwtjes.
Na het luisteren van de gehele plaat is er dan ook een dubbel gevoel, wat de meesten hier toch ook wel hebben: een paar absolute toppers, maar ook wel wat middelmaat. Daarbij heb ik het idee dat sommige matige composities worden gered door uitstekende productie en arrangementen.
Al met al blijft het uiterst genietbaar en heb ik groot respect voor de heren, maar het is mij te wisselvallig om een 4,0 te geven...

Seven and the Ragger Tiger vind ik ook een toppertje. Die productie man daar stoor ik mij bij hun nieuwste ontzettend aan. Ook het openingsnummer vind ik helemaal niks. Een hooguit twee nummers die ik nog enigszins kan pruimen, maar dat is veel te weinig voor Duran Duran. Beneden hun niveau, althans dat vind ik.

Ik kan niet anders zeggen dat het een erg geslaagde plaat is geworden. Ik was ook wat huiverig na de kritieken hier, maar dit is een groeiplaat die je de kans moet geven.
Ik hoor toch echt die typische DD sound in een modern eigentijds jasje.

De oudere jongeren van DD blijven gelukkig niet hangen in hun verleden, Top

Daar ben ik het absoluut mee eens! Zit me ook af te vragen wat er was gebeurd als een "hedendaagse" artiest met Pressure Off aan was komen zetten. Dan was het niet van radio 538 af te rammen geweest.

Ben er blij mee dat het niet op 538 te horen is. Duran Duran heeft inmiddels hun strepen wel verdiend en hebben die "hits" niet meer nodig. Heerlijk, een goede pop-single luisteren die niet ten onder gaat aan overkill.

Als een hedendaagse artiest met Pressure Off was aan komen zetten, dan had Duran Duran miljoenen gevraagd, vanwege de rechten van A View To A Kill en Notorious, ook Nile Rodgers had dan nog een aardig bedrag gekregen vanwege het gebruik van Le Freak in het nummer.
Vervolgens hadden ze misschien zelfs een radio verbod aangevraagd, tenzij elke keer vermeld zou worden dat zij het nummer geschreven hadden.

Het is toch niet meer dan logisch dat het een Chic sound heeft ? En een Duran Duran sound?

En ik hoor er overigens echt geen Notorious in.. of je bedoeld het funky gitaargeluid.. maar dan zou elk song daar op lijken...en dus eigenlijk alles dus op Chic.

En a view to a kill? Vanwege dat ene synth geluidje? Nee... dat gaat echt ver...

Pressure off lijkt voor mij op geen een voorgaande song die ze ooit hebben gemaakt. En ik luister het werk van de heren toch echt met regelmaat vanaf 1983.