Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Na Ultimate is deze Sign 'O' The Times mijn 2e van Prince geworden.
Cijfer volgt.

It!

Gewoon een van de allerbeste albums ooit gemaakt

Toch zeker 10 beteren, Lex, als ik je Top 10 mag geloven

Ik zeg ook een van de beste en natuurlijk zijn er nog betere

Er zijn geen betere....

Inmiddels na al die jaren weer terug in de Rotatielijst op 1 augustus 2011!

Dat heeft te maken met de Juli Prince maand in Nederland (6 optredens!) en omstreken. Beste optredens: de derde nacht op North Sea Jazz en de tweede in de Melkweg. Ook opvallend goed: Gent, Sint Pietersplein, 5 juli en de tweede nacht op NSJ.

En wat miste er nou aan deze optredens: complete nummers van dit weergaloze Sign 'O' the Times. We kregen wel samplers of snippets, maar alleen If I Was Your Girlfriend in het geheel. Maar ja, je kan niet alles hebben. Het was weer fantastisch!

^Je vergeet U got the look (Ahoy 26-07).. en ook strange relationship werd in de Melkweg gespeeld

En Hot Thing, U Got the Look plus titeltrack Sign o' the Times weer in Dublin

Eind vorig jaar Forever in My Life in de lange versie in Antwerpen. Dus gelukkig komen er nog steeds nummers aan bod van dit geweldige album.

Maar dat waren toch meestal samplers of snippets: van die korte stukjes? Of heeft 'ie ze in Dublin langer gespeeld?

Die in de Melkweg waren dat juist niet. Dus ook Strange Relationship. En volgens mij ook Dorothy Parker in de 2e show.... kom ik nu zelf achter.
Daar speelde hij ze alledrie, dus ook If I Was Your Girlfriend. That was the place to be.

En u got the look in ahoy was ook gewoon compleet...

Zong die dat dan met Shelby? Of met Andy Aloo? Ik hoop voor jullie de laatste...

Strange Relationship gespeeld op het 2e concert in de Melkweg is werkelijk briljant. Een soort jazz-funk variant met orgel en rap: super!

Vind ik ook een gave versie!

Met Shelby, en ik ben echt geen liefhebber van de Amerikaanse Sugar Lee Hooper, maar ik moet toegeven dat ik haar rol in Ahoy op de 26e echt heel erg leuk vond.. Ze was meer op de achtergrond, en lekker opzwepend voor het publiek....

En U got the look was heel erg aardig

Bij mijn optreden in Ahoy was ze ook meer op de achtergrond en dan is ze prima inderdaad. Toen deden zij en Prince een ijzersterke versie van Nothing Compares 2 U. Andy Aloo deed toen Take Me With U met Prince. Bij U Got the Look moet ik toch altijd gelijk weer denken aan de voorheen zo brave Sheena Easton: dat klinkt nog steeds erg goed.

Braaf? Ooit Het Prince geschreven Sugar Walls wel eens gehoord? (of de clip gezien??)
Niet zo heel braaf..
Maar snap wel wat je bedoeld hoor... braaf imago... maar je weet, dat zijn de ergste

U Got The Look skip ik nogal eens, niet omdat het slecht zou zijn, is niet zo mijn nummer. En bij Adore moet ik altijd aan dat afsluitnummer van één of andere Henny Huismanschow denken, en nee niet dat nummer "Met zijn allen"!

Maar goed, vind dit het absolute hoogtepunt van prince, niet alleen als songwriter maar ook als muzikant en producer. Magistraal album, hoogtepunt na hoogtepunt, en de fav. songs stemmen viel niet mee, dus zo maar wat aan gevinkt. Ben verder dan deze plaat en Purple Rain niet into prince zeg maar, maar kijk wel bij elke plaat van hem om hij mischien die vorm van deze periode heeft terug gevonden.

Vandaag dit album maar weer er eens opgezet. De laatste weken heb ik een hoop Prince geluisterd en dan met name zijn albums van de jaren negentig. Deze periode (eind jaren zeventig t/m eind jaren tachtig) is voor mij persoonlijk toch echt de enige periode die er enigszins toe doet wat Prince betreft. Ben er de afgelopen periode achter gekomen dat ik nooit een grote Prince fan/liefhebber zal worden. Dat mag ik nu denk ik wel met recht zeggen.

Dit album en het in mijn ogen betere Purple Rain zijn de twee Prince albums die ik nog wel er eens op zal zetten. De overige albums uit de jaren tachtig moeten het voor mij toch voornamelijk van enkele goede tot zeer goede nummers hebben en vind ik als geheel niet echt geweldig. Dit album kan mij echter ook niet in zijn geheel bekoren. Het komt voor mij pas los vanaf U Got the Look.

Het album begint wel geweldig. Tracks als Sign 'O' the Times en Play in the Sunshine klinken zoals ik Prince het liefst hoor. Met nummers als Housequake en The Ballad of Dorothy Parker kan ik dan vervolgens weer helemaal niets en zie ik dan ook echt niet van in waarom het zo geweldig moet zijn. Met de nummers It en Starfish and Coffee trekt hij het niveau in mijn ogen weer wat meer richting de eerste twee nummers, om vervolgens weer zwaar in te kakken bij Slow Love. De daaropvolgende nummers zijn in mijn ogen ook niet om over naar huis te schrijven.

Zo wisselvallig als het eerst schijfje is in mijn ogen, zo constant is de tweede schijf. Had hij cd twee aangevuld met de sterkere nummer van cd één als een volwaardig album uitgebracht, had het van mij een aanzienlijk hoger sterren aantal gehad. Een inkak momentje is op het tweede schijfje eigenlijk niet te vinden. Als ik echt zou willen zeuren, zou ik Adore en Strange Relationship noemen. Maar die nummers zijn nog altijd beter dan bepaalde nummers op de eerste cd. U Got the Look, If I Was Your Girlfriend, I Could Never Take the Place of Your Man, The Cross en It's Gonna Be a Beautiful Night vind ik helemaal geweldig.

Uiteindelijk vind ik het jammer dat het een dubbelalbum is geworden. Ik denk dat als hij er één cd van had gemaakt, dat het een nog veel beter album was geworden. Om een lang verhaal kort te maken. Het eerste album maakt mij op enkele uitzonderingen na niet echt gelukkig. Het tweede schijfje doet dat op enkele uitzonderingen na compleet tegenovergesteld.

^ Waar is je favoriete lijtje van dit album gebleven? Zag m er gisteren nog op staan.

Jocharo, je kunt nu 1 ding concluderen, het is echt je ding niet, maar je hebt het in ieder geval geprobeerd. Ben het uiteraard niet met je eens wat dit album betreft, behlave Slow Love dan, want dat vind ik ook een dieptepunt.

feit dat dit een dubbel album is geworden heeft weer te maken met allerlei gecancelde projecten (Dream factory, Camile album) waardoor er dus erg veel materiaal was om te uit te brengen, en wat mijn betreft (het missende repertoire kennende) had dit wel een 5 dubbelaar mogen zijn

Dat lijstje had ik een minuut na mijn post al verwijderd. Had gedacht dat niemand het nog gezien had. Vond het de opmaak van mijn 'recensie' wat verstoren. In mijn optiek had Prince, die altijd te veel heeft uitgebracht, van dit album een enkele plaat had moeten maken.

Sign 'O' the Times
Play in the Sunshine
It
Starfish and Coffee
U Got the Look
If I Was Your Girlfriend
I Could Never Take the Place of Your Man
The Cross
It's Gonna Be a Beautiful Night

Het was dan een album geworden van zevenenveertig minuten en dat vind ik ook nog eens een mooie speelduur.

Sign of the times zonder ....., maar vooral zonder Adore

Tja, ieder zijn ding natuurlijk. Ik vind het geen slecht nummer, maar ook niet van het niveau van bovengenoemd lijstje en ik vind It's Gonna Be a Beautiful Night een mooie afsluiter.

Volgens mij snap ik je punt niet

Update:
Ach Speelduur aangepast zie het al, op mijn ITunes komt hij toch echt op 47 minuten uit, maar moet je daarvoor mijn hele tekst quoten en aanpassen?

Adore gebruiken en toch je favoriete afsluiter.

Ach, natuurlijk, had hem niet eens gezien. Maar Adore wil ik er niet tussen

De 1e regels van adore stonden op mijn trouwkaart, en was ook de opener op de trouw dvd....

Best wel een heel mooi nummer.....;) en die tekst.... fantastisch!

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd in je algemene culturele bagage aangaande de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit de gelijknamige rubriek van De Metro.

Na heel wat gedoe over zijn artiestennaam (TAFKAP, The Artist) maakte Roger Nelson vorige week bekend dat hij weer door het leven wil gaan als Prince. Dat is goed nieuws, want als Prince maakte hij in de jaren '80 zijn beste werk. Na een hele reeks knappe platen (gaande van 1999 tot Parade) bracht hij in 1987 zijn meesterwerk Sign 'O' the Times uit. Die dubbelaar vormde zowat de synthese van wat hij de voorgaande jaren had uitgericht. Zo bevat de langspeler feestelijke funk ('U Got the Look', 'Play in the Sunshine', het live met The Revolution opgenomen 'It's Gonna be a Beautiful Night'), mierzoete ballads ('If I was your Girlfriend', 'Slow Love') en met 'Housequake' liet hij de meeste rappers een poepje ruiken. In 'The Cross' laat Prince zijn bewondering voor Jimi Hendrix de vrije loop. Met 'It' lijkt Zijne Purperen Geilheid de luisteraars een blik in zijn sexleven te gunnen, maar het is evenzeer een liefdesverklaring. Het titelnummer is een schitterend voorbeeld van hoe je in de tekst van een popsong kan nadenken over de toestand van de wereld (sign of the times, nietwaar) zonder open deuren in te lopen of in clichés te vervallen. Sign 'O' the Times is tevens een staaltje van Princes talent als muzikant, want hij speelt bijna alles zelf, zodat hij op de hoes kon zetten: produced, arranged, composed and performed by Prince. Onbescheiden? Bwah neen, de waarheid heeft haar rechten.

Wow, mooi stukje over dit inderdaad meesterwerk zeg!

Ja, maar onderstaand stukje is toch wel heel erg zwaar overdreven.

er zijn véééél rappers hoor...