Prince - Sign 'O' the Times (1987)

Ja, dat klopt. Prince komt net onder Vanilla Ice en net boven die gasten van Holland in da Hood

Ps. Dan doel ik natuurlijk puur en alleen op Prince zijn rapkwaliteiten.

Vanilla Ice........

Beste West, je had toch wel door dat ik een beetje aan het overdrijven was?

Ik bedoelde meer te zeggen dat we Prince zijn rapkwaliteiten nou ook weer niet moeten overschatten. Dat Prince met het nummer Housequake andere rappers een poepje laat ruiken is natuurlijk ook wel erg overdreven.

Ook voor mij is Sign o' the times een onvervalste 5***** cd. De energie die er in wordt gestoken, het fabelachtige talent van Prince om de meest uiteenlopende muzikale stijlen te bundelen tot één groots album.....

We moeten uitkijken dat zijn werk niet onder een laag stof dreigt te verdwijnen. Ik was daarom vandaag ook al begonnen met een hernieuwde kennismaking. Niet met Sign o' the times maar met Parade, overigens.

Maar het vooruitzicht van Sign o' the times weer met regelmaat in de cd-speler....het had erger gekund.

Stiekem vind ik Parade het andere meesterwerk van Prince. Geniet ervan musician.

Wat moest ik wennen toen ik de eerste keer het nummer Sign ‘O’ The Times hoorde.
Kon hier helemaal niks mee.
Vond het zelfs gruwelijk saai.
Nam dan ook helemaal niet de moeite om de diepere muzikale lagen te ontdekken.
Prince blies mij omver met het album Purple Rain, zag Sign ‘O’ The Times toch wel als ultieme dieptepunt.
Hoe kan een mens zich vergissen.
De volgende singles U Got The Look en I Could Never Take The Place Of Your Man hadden genoeg overtuigingskracht.
If I Was Your Girlfriend is zelfs briljant te noemen.
Dan krijg je van een klasgenoot een cassettebandje in handen, met daarop het hele album, waardoor je toch een poging onderneemt.
Met The Cross had ik al snel een favoriet erbij.
Toevallig net Thea Beckmans Kruistocht In Spijkertocht gelezen, dit ervaar ik als de ultieme soundtrack van het boek.
Telkens weer bemerk ik de verslavende werking hiervan, alsof ik onbewust aansluiting zoek bij de een of andere vage sekte, en voordat ik me er bewust van ben, zelf het geloof verkondig op straat.

En daar ben ik opeens bij de kern van het geheel.
Sign ‘O’ The Times is het leven op de straat, ergens in een overvolle metropool in de Verenigde Staten.
Housequake zijn de forensen, onderweg naar het werk.
Files en open ramen, waaruit een kakofonie van verschillende radiostations weerklinkt.
I Could Never Take The Place Of Your Man is het verslag van een hoerenloper, die dagelijks betaald, maar nooit de plek van de pooier kan innemen.
Een prostituee die ondanks twee ongeplande zwangerschappen de straat blijft opgaan.
Opdringerige crack rokende verslaafden afgewisseld door irritante Jehova getuigen.
Het mooie studentje wat zich met haar te strakke Save The World shirtje onbedoeld lid maakt van Greenpeace.
Uiteindelijk blijken we allemaal uniek, maar dan wel passend in een opgelegd regime, waarbij zeggenschap steeds minder wordt.
Verdoofd door de felle neonreclame laten we ons als blinden leiden aan de hand van een intelligent ogende Prince.
Waarbij hij ons trekt naar het duistere concertzaaltje onder de sterrenhemel.
Uiteindelijk willen we er gewoon bij zijn.
De Melkweg in Amsterdam.

En dan ben je die medeleerling toch wel dankbaar.
Bedenk me trouwens nu dat hij die tape nooit heeft terug gekregen.

Eh...... , volgens mij zeggen de songteksten precies waar de songs over gaan, verder geen laag er onder... dus nog maar een keer luisteren Deric.

Volgens mij doelde Deric ook helemaal niet op de songteksten toen hij het over diepere muzikale lagen had. Als iemand het heeft over diepere muzikale lagen, dan denk ik eerder aan de instrumentatie en niet aan de songteksten.

Meer een soort van sfeergevoel.
Het album Sign ‘O’ The Times geeft mij het soortgelijke gevoel wat Living For The City van Stevie Wonder ook geeft.
Prince is op dit album duidelijk genoeg in zijn teksten, die van het titelnummer is erg mooi.

Ik doelde op bovenstaande. Sign 'Ó' Times gaat gewoon over de tijdsverschijnsels van toen, Housequake is gewoon een feestnummer. En mocht het laatste nummer iets meer betekenen dan is het mischien een knipoog naar de taal die toendertijd nog niet zo heel vaak werd gebezigt. Net zoals Fire Water Burn van de Bloodhound Gang zeg maar. ("The Roof Is On Fire... je weet wel). En I Could Never Take The Place, heeft niks met hoeren en pimps te maken, maar gaat gewoon over een verlaten vrouw die niet alleen wil zijn. Hierin zijn de songteksten zeer expliciet.

De titelsong Sign 'O' the Times gaat inderdaad over de dingen die toen op het wereldtoneel speelden, over hoe de mensen toen met elkaar omgingen; het is één van de weinige politieke songs van Prince. It, Slow Love, Hot Thing, U Got the Look & If I Was Your Girlfriend gaan over sex; Forever in my Life, Strange Relationship, I Could Never Take the Place of Your Man & Adore gaan over relaties; Housequake & It's Gonna Be a Beautiful Night gaan over uitgaan en feesten. Play in the Sunshine, the Ballad of Dorothy Parker & Starfish and Coffee komen uit het leven of vanuit de fantasie van Prince. The Cross is een religieus nummer.

Voor Prince, zijn band en zijn fans toen waren dit belangrijke thema's: politiek, het omgaan met andere mensen, sex, uitgaan, relaties en mooie en trieste dingen die gebeurden in je leven. Voor sommigen speelde religie ook een rol, zeker voor Prince die dit ook duidelijk maakte tijdens zijn optredens toen.
Het album is dus uit het leven gegrepen in 1987, maar ook uit dat van 2011. Maar niet alleen de teksten maken het tijdloos, ook de fantastische muziek. Funk, pop, rock, een mengelmoes, de meest geweldige beats, prachtige ballads, fantastische gitaarsolo's. Een absoluut meesterwerk!

Het album was ook terug te vinden in bijna alle millenniumlijstjes voor de 20e eeuw, zowel kwalitatief als invloedrijk. De samensmelting van muziekstijlen perfectioneert Prince op dit Sign 'O' the Times. Recent stond het album bijvoorbeeld nog in de top 100 van beste albums van de laatste 30 jaar in Q Magazine en ook hier op Musicmeter staat het in de top 250 allertijden, onder vermelding van Rock / Funk. Om die fraaie stijlenmix nog eens te benadrukken.

Housequake is een dansinstructie. En de dans heet 'housequake'.

In Sign 'O' the Times maakte het Prince het me niet gemakkelijk. Na de compacte en super gestroomlijnde platen 'Purple Rain' en 'Parade' - en het lekker psychedelische 'Around the World in a Day' ertussen - had ik toch enige moeite met deze dubbelelpee.

De muziek gaat alle kanten uit, en dat is al van in het begin duidelijk. Na het diepzinnige titelnummer, met een van zijn beste teksten ooit, komt het nogal oppervlakkige 'Play In the Sunshine' en daarna het rap/fuifnummer 'Housequake' gevolgd door het sublieme jazzachtige 'Ballad of Dorothy Parker'. Na 4 nummers al 4 totaal verschillende stijlen ...
En zo gaat het 80 minuten door.
Enkel kant 3 (nrs 10-13) vind ik homogeen en behoort tot het beste wat ik van Prince ken.

Toch kan ik niet zonder deze dubbellp/cd en begrijp dat de diversiteit net zijn sterkte is. Bovendien sluit deze een periode af van de voor mij toegankelijke Prince. Daarna kon ik het snelle tempo waarin Prince van genre (en van naam) veranderde niet meer volgen.
Maar Zijne Purperen Hoogheid heeft mijn eeuwig respect verdiend dank zij zijn werk van midden de jaren 80, waaronder de highlights van deze ...

Mijn pa draaide altijd Prince toen ik nog klein was, dus ben er mee opgegroeid, nooit écht zelf naar geluisterd maar zet sinds 2 jaar geleden wel eens Purple Rain op, die plaat. Héél tof album en zit nu dus nu naar dit album te luisteren...
Het wil me nog niet helemáál pakken maar het komt wel voel ik. Vind Prince zoiezo echt geniaal op Purple Rain, meer albums in die trant? In die rockachtige sferen? Of een aanradertje iemand?

Is heel moeilijk te zeggen bij Prince, want die gaat nogal veel kanten op... Maar als je purple Rain leuk vind, probeer dan 1999 en Around the world in a day eens... Qua rock album moet je toch meer naar Choas & disorder denk ik, maar dat zou ik een album vinden voor iemand die al meer Prince heeft geluisterd.

Leuk dat je je erin verdiept, er ligt nog heel veel moois op je te wachten!!

Het wil je nog niet helemaal pakken maar je geeft al wel 5*?

Oeps, denk dat ik wilde stemmen op Purple Rain :/


@lennon Bedankt, ik zal even kijken!

@ hunter, qua Gitaar album is lotusflower uit 2009 misschien nog een optie.
Deze zit in een 3cd pakket, let dan wel op dat je die andere twee nog even overslaat

Ik ben ook een Prince adept en dus is het niet verrassend dat dit album bij mij 5 sterren krijgt.
Dit is Prince op zijn allerbest. De mix van de kale MPLS funk, rock , jazz en soul op 1 album. Dit alles begeleid door een fantastische band en met de ijzersterke vocalen van de kleine meester zelf.
De mythologisering is compleet als je bedenkt dat dit album eigenlijk het triple album "Dream Factory" had moeten zijn. Dit was in nauwe samenwerking met Wendy & Lisa, maar gezien de wat vervelende split werd een flink aantal nummers niet gebruikt. Ook het Camille album (Prince met versnelde stem) vond geen doorgan, maar daarvan is een aantal nummers wel op SOTT terecht gekomen.

Hoogtepunten op het album:
De dampende funk van "Housequake"
Ranzige Prince funk met "It"
Eén van de best gezongen ballads ooit "Slow Love"
Het gospel-achtige "Forever In My Life"
De Purple Rain achtige rocker "The Cross"
Eén van de mooiste liefdesliedjes ooit "Adore"

Conclusie: Puur genot!

Zijn band speelt een buitengewoon kleine rol op dit album. 'De kleine meester' speelt zo'n beetje alles zelf.

Mee eens, maar mijn probleem met Prince is dat ik bij elk album een concert zie / hoor. Vandaar dus ook de ook de credits voor de band.

Ik durf mezelf fan van Prince noemen. Of beter gezegd, een beetje fan. Ik kan hem zeer waarderen en leg hem graag een keertje op. Mijn beetje-fanschap is te wijten aan enkele Prince nummers die ik geweldig vind. Waaronder op deze plaat: Starfish and coffee, If I was your girlfriend en I could never take the place of your man. Die eerste ken ik al zeer lang, van toen ik de nederlandse vertaling van Bart Peeters hoorde, die vond en vind ik nog altijd zeer goed, en het origineel is nog zoveel beter. Dat tweede nummer is de perfecte ballad. En I Could never take the place of your man is elke keer weer een feest waarvan de kwaliteit me blijft verbazen.

Jammer genoeg bevinden zich op dit album ook enkele nummers die me niets doen: Het titelnummer, Housequake en Hot Thing. Als Prince Hot Thing zingt klinkt het neurotisch en saai, op een bepaald moment rond 2:30 lijkt het nog het meest op een kanariepietje die gecastreerd wordt, en daar hou ik niet van. Ook U Got The Look raakt me totaal niet.

Alle nummers die in deze review niet genoemd zijn vind ik gewoon goed. En zo kom ik uit bij 3,5*.

Hm, van dit album ken ik slechts een paar losse nummers. The Cross vind ik erg mooi maar ik meen hier jammer genoeg een religieuze betekenis in te ontdekken? Klopt dat? Daar heb ik het namelijk niet erg op begrepen

Geloof me Ik ben atheïst maar kan hier wel degelijk van genieten hoor.

Ik ga het album zeker een kans geven, en de muziek zal sowieso dik in orde zijn. We zien wel...

Je hebt last van religiestress.

Religie in muziek is een fascinerend thema. Voorop gesteld: ik vind Prince een geniaal muzikant in dit zijn artistiek hoogtepunt. Kijk maar in mijn lijsten. Maar toen ik vernam dat mijn kleine duivel van weleer begin van deze eeuw opeens Jehova-getuige is geworden viel ik bijkans van mijn stoel. Religie en topmuzikanten is zowiezo een intrigerend verschijnsel. Merle Haggard is een trouw apostel en met hem eem hele rij countrymakkers. Dylan was tijdelijk in de heer, Andy Pratt leed ronduit onder zijn godsdienstwaanzin, Judee Sill zweeft nogsteeds rond als heilige engel, Van Morrison is een vurig pleitbezinger van spiritualiteit en Beck zit zwaar In de Scientology. Om maar eens paar groten te noemen. Maar de rij is ongetwijfeld veel langer. Hoe zou dat toch komen? Wie heeft daar een idee over?

De titel the Cross spreekt voor zich lijkt me! Ik ben ook niet zo Christelijk aangelegd, maar moet toch bekennen dat deze tekst toch wel heel erg mooi is.

Lijkt me inderdaad niet dat een goed klinkend nummer ineens slecht zou worden door een enigszins Christelijke tekst.
Bij Prince is dat eigenlijk altijd wel zo geweest.. al was de combinatie met rauwe sex vaak wel tegenstrijdig. Die combi zit niet in dit nummer, en ik zou je aanraden deze plaat gewoon lekker een kans te geven, want het is echt een traktatie.

Wat nog wel aardig is om te vermelden (of juist niet) is dat Prince dit nummer in 1998 weer live ging spelen. Echter had was ie toen gebrainwashed door Larry Graham met Jehova getuige ellende, en toen dooptie ie the Cross om in the Christ.. en dat vond ik wel een beetje irritant. Een concert moet wel een concert blijven, en geen kerkdienst om zoveel mogelijk zieltjes te winnen.
Gelukkig is dat alweer verleden tijd...

Religiestress, zo zou je het inderdaad kunnen noemen Ik vind het altijd jammer als artiesten het nodig vinden om dit soort religieuze boodschappen in hun muziek te proppen, ook al is dit bij 'The Cross' niet overdreven en komt het niet zo prekerig over. Het is eerder een lied over (wan)hoop en in deze context kan ik de religieuze bijklank nog best verteren.

Toch blijf ik het bizar vinden dat iemand als Prince die op muzikaal vlak zo geniaal is, in klinkklare nonsens blijkt te geloven (de Jehova's Getuigen dan nog!)