Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Klopt, ik heb dit album een tijdje op 5 gehad. Later verlaagt naar een 4,5 met een heel zootje andere albums, maar zoals jij al zei is de rest gewoon ontzettend sterk en 5 sterren waard.

Hou de tekst van Industrial Disease er anders eens bij als je het luistert.

Wat hebben de meeste toch met Industrial Disease ?
Sterk nummer en mag zeker niet ontbreken op dit album .

Hij valt enorm buiten de sfeer, maar ik zal de tekst er eens bij pakken. Dat veranderd misschien wel mijn mening.

De eerste 2 nummers zijn natuurlijk echte DS klassiekers die tot het beste van de band ooit behoren.

Ik heb dit album nog niet zo lang geleden origineel gekocht voor eigenlijk alleen maar Private Investegations. Dat vind ik echt een super nummer, net als Brothers In Arms ook echt een geweldig nummer is.

Als geheel album kan in mijn ogen gewoon niets aan hun debuutalbum tippen. Ook mijn meest gedraaide DS album. Al maakt de verzamelaar Money For Nothing bij mij in de auto wel een echte inhaalslag.

Love over Gold en It Never Rains zijn eveneens prachtsongs . Industrial Disease is lekker cynisch . Ik kan de Knopfler humor daarin wel waarderen . Muzikaal duidelijk het minste liedje , maar ik heb er nooit moeite mee gehad .
Love Over Gold is hun laatste hoogtepunt . Daarna is Dire Straits artistiek nooit meer gegroeid .

Nou nou bikkel brothers in arm heeft toch zeker zo hier en daar ook wel een paar juweeltjes dacht ik zo. Om nu te stellen dat love over gold hun laatste hoogtepunt is vind ik nogal sterk uitgedrukt. En de straits hebben zeker nog vooruitgang geboekt. Ok de groei was niet meer zo spectaculair als making movies naar dit plaatje. En de tekst/humor en het knopfler cynisme komt zeker weer tot uiting bij money fore nothing. Athans ik heb altijd wel moeten grinniken om die tekst. In mijn ogen is er bij every street voor de 2e maal in de band historie geen werkelijke vooruitgang geboekt. Net als bij het eerste en het 2e straits album. Op zich geen ramp zolang het nivo maar goed blijft.

Toch heb ik het altijd jammer gevonden dat deze band is opgedoekt naar slechts 6 cd's. Je maakt me niet wijs dat er niets meer in het vat zat.

Bikkel heeft helemaal gelijk. Brothers in arms was in commercieel opzicht een gigantisch succes, maar als geheel is het niet te rijmen met wat het te bieden heeft.

Ik denk dat Mark Knopfler solo wel heeft bewezen dat er niks meer in het vat zat Iggy. Zijn stem is daar te beperkt voor. Zijn gitaarspel is uiteraard van grote klasse, maar hierin zou hij alleen nog als sessiemuzikant van dienst kunnen zijn. Na Love Over Gold was het artistiek al zo ongeveer gebeurd. Her en der nog een prima single, maar dat was het. Geeft niks. Dit album is voor mij genoeg om voor altijd van de Dire Straits te kunnen genieten.

Hmm opmerkelijke bespreking. Eerst zeg je dat bij Communique en On Every Street er geen vooruitgang is geboekt t.o.v hun voorgaande albums, waarmee je eigenlijk zegt dat er 4 cds echt de moeite waard zijn. En je sluit af met dat je het jammer vind dat DS met maar 6 cds opgedoekt is.

Waarschijnlijk was de inspiratie als band gewoon over, vooral omdat Mark Knopfler nog wel een aantal mooie nummers solo heeft uitgebracht.

Neem het debuut album dan ook nog ff mee, want dat is de band m.i op hun absolute hoogtepunt. En het nummer Brothers In Arms zou je ook minimaal in bezit moeten hebben nog vind ik.

Voor mij is het debuutalbum, deze, Brothers In Arms en Alchemy live mooi genoeg om voor altijd van deze band te kunnen genieten. Een onderschatte band vooral, en waar vooral door bepaalde mensen volledig ten onrechte vaak nogal wat lacherig over word gedaan.

Echt baanbrekend is Dire Straits nooit geweest . Het overigens uitstekende debuut is een bluessy plaat in JJ.Cale stijl , met wat meer pit . De opvolger is dat in zekere zin ook .
Making Movies klinkt diepgaander en Amerikaanser . De toetsen krijgen een grotere rol en de liedjes krijgen een wat uitgesponnen karakter .
Op Love Over Gold overtreft Knopfler zichzelf als het gaat om componeren en sfeer brengen , daarbij zijn de uitvoeringen formidabel . Thematischer en progessiever .

Tja en zoals eerder aangegeven ; Brothers In Arms is een stap terug . Dire Straits kiest voor een vaak lichtere gladdere hi-tec aanpak , en dat pakt niet altijd goed uit .
Artisitiek wat middelmatig .
Op On Every Street vind ik de groep beter voor de dag komen , maar is in wezen een herhaling van wat de groep ooit daarvoor deed .

Zo zie ik het .

Ik vind dat inderdaad ook wel een beetje een gewaagde uitspraak. Brothers in Arms is zooo anders dan Love over Gold en de albums daarvoor, dus van verandering kun je zeker spreken. En ik durf het ook wel artistieke vooruitgang te noemen. Vooral nummers als Ride Across the River, Your Latest Trick en Brothers in Arms zijn kunstwerken op zich.

Neemt niet weg trouwens dat ik de eerdere albums (behalve Making Movies) in totaliteit beter waardeer, maar om nu te zeggen dat Dire Straits hierna niet meer is gegroeid, nee daar ben ik het niet mee eens!

Ik kan me wel vinden in het betoog van bikkel2, alleen On Every Street ken ik niet, maar heb daarmee zo te zien ook maar weinig gemist.

Het pittige en wat meer rock gehalte van het debuut spreekt mij gewoon meer aan dan dit album. Maar een goede tweede achter het debuut vind ik deze wel. Iedereen heeft het altijd maar over Brothers In arms of hun debuut, maar dit is beslist een album die je origineel van hun in bezit moet hebben.

Ricardo in de volgende zin zeg ik op zich geen ramp zolang het nivo maar goed blijft. En in beide gevallen vind ik dat het nivo goed is gebleven. Meschien had ik er dat bij moeten schrijven. Voor alle duidelijkheid beide zijn goed te pruimen maar verschillen niet zoveel ten opzichte van hun voorgangers. Het gaat mij dan ook veel te ver om te zeggen dat er maar 4 straits platen echt de moeite waard zijn. In het geval van bijv communique vond ik het totaal niet erg om nog een extra dosis dire straits(1e plaat) binnen te krijgen. Veel mensen zeggen dan de verrassing is er vanaf. Goed dat is ook zo maar als het goed is blijft het goed met of zonder verrassing.

En hendrik meschien heb je wel gelijk. Aan de andere kant hoe vaak komt het voor dat een succesvolle band word opgedoekt men gaat solo en de solo artiest word vervolgens nog succesvoller? Sting? Vaak erg vaak is het toch zo dat de solo artiest er op de een of andere manier stukken minder van bakt dan in zijn groeps verleden. En dan heb ik het niet perse over meer of minder platen verkopen. Maar nogmaals het zou best kunnen wat jij daar zegt.
Hoewel 6 platen maken en je bent vervolgens opgebrand wel erg snel is. Meschien wil ik het wel niet inzien ha.
En sessie muzikant daar vind ik die mark nu helemaal niet zo geschikt voor!!!! Met zijn enorm karakterestiek gitaar geluid drukt hij op iedere plaat zijn vette stempel. En op de een of andere manier vind ik dat niet passen als sessie muzikant. Dylans slow train bijv Maar da's persoonlijk denk ik

On Every Street is een heel aardige plaat . Wel een allergaartje , maar vind het prettiger beluisterbaar dan Brothers .
Het viel mij wat koud op m'n dak toenderijd . Ik heb Love Over Gold op LP helemaal grijsgedraaid en toen kwam 3 jaar later Brothers , ook op Lp gekocht .
Walk Of Life , Your Latest Trick , Why Worry .... liftmuziek . Het album heeft zeker zijn momenten , maar het was en is nog altijd een wat teleurstellende opvolger van deze , in mijn optiek dan .
Maar On Every Street kun je makkelijk aanschaffen hoor ricardo . Val je geen beul aan .

Als de beul mij maar niet aanvalt dan, want voor je het weet heb ik een buil.

Waarheid als een koe!

Ik denk dat knopfler solo nog beter is geworden . De man heeft nog zat texten liggen op de plank dus het vat is nog lang niet leeg .

Knopfler kan inderdaad nog wel even mee . Ik vind vooral zijn samenwerking met Emmylou Harris behoorlijk geslaagd .
Ik vind zijn hele stijl daarin erg goed tot zijn rechtkomen .

Ik ga er vanuit de je het album All the roadrunning bedoelt. Het enige album wat ik van hen samen ken. Nou dan ben ik het toch niet met je eens hoor. Als je Harris en Knopfler samen hoort zingen dan wordt het verschil wel erg schrijnend. Door Harris lijkt het nog wat. Knopfler's stem heeft geen bereik en is totaal emotieloos. Ik ga voor Harris' solowerk. Luister eens naar Hard Bargain, de laatste van Harris. Om je vingers bij af te likken. Dan is Knopfler solo toch helemaal nergens, ook al kan hij nog zo goed gitaarspelen. Ik zou zeggen laat het hem daar bij houden. Gewoon doen wat je het beste kan: gitaarspelen. Dat is en blijft genieten.

Ik heb me nooit gestoord aan zijn stemgeluid . Echt zingen kan ie niet , dat is zonder meer zo , maar ik heb het nooit als een storende factor gezien .
Ik vind de combi met Harris helemaal niet verkeerd .
En er zijn wel meer artiesten met een zangstem die vraagtekens oproept ;
JJ.Cale , Dylan , Lou Reed , Neil Young , Tom Waits ...... Toch speciaal in hun soort .

Ik vind bij de eerste twee nummers van dit album Knopfler's stem juist hartstikke passend. Hij kan niet zingen, dus doet hij dat ook niet echt.

Ja een stem kan je maken of breken. Dylan kan bij mij geen kwaad doen, met Young heb ik meer moeite. Maar ik heb sowieso moeite met piepstemmetjes. Jon Anderson om eens iets anders te noemen, au. Maar Anderson en Young mogen een stem hebben die mij niet bekoren kan, ze hebben wel emotie en diepgang. dat mis ik bij Knopfler. Als hij met zijn stem enome uithalen kon maken werd zijn muziek ineens een stuk interessanter, maar het blijft maar voortkabbelen. Maar gelukkig zijn er genoeg die er wel van kunnen genieten.

Oh Rock Rick had intussen ook gereageerd. Dat klopt helemaal. Daar zingt hij inderdaad nauwelijks en past het perfect binnen de compositie. Ook was de muziek van Dire Straits daar nog redelijk nieuw. Ik zou haast zeggen, waarom niet een soort 2e Love over gold geprobeerd?

Een nummer als Telegraph Road maak je niet zomaar, daar moet je een goed componist voor zijn. De Dire Straits waren dus zeker wel goed in het schrijven van spannende en emotionele muziek, aangezien ze ook nog Private Investigations hebben weten te schrijven. Jammer inderdaad dat ze dat nooit meer hebben laten zien. Alleen het nummer Brothers in Arms haalt het niveau nog.

Solo zal hij waarschijnlijk nooit een album maken dat het niveau haalt van de betere DS-albums, maar qua hij heeft zeker nummers geschreven die absoluut niet onder hoeven te doen voor de meeste DS-nummers.

Kan ook niet meer en is ook niet te vergelijken daar de man een stuk ouder is geworden en veel meer laid-back muziek is gaan maken.
Erg opmerkelijk en vreemd ook dat er van jou bij geen enkele solo album van Mark gepost is , dus ben je niet erg bekend met het solo werk van Knopfler .
Wordt misschien eens tijd om daar wat aandacht aan te besteden en ontdek je dat daar heel veel moois tussen zit . Ik ben allang blij dat die ouwe Knop niet is blijven hangen in het zweetbandjes tijdperk oftewel DS tijd .
De man doet lekker waar hij zin in heeft en ik geef hem gelijk .

Ik vind het gewoon niet interessant om het over zijn soloalbums te hebben. Dan is het onnodig om daar te posten. Alleen The Trawlerman's Song EP zou ik misschien nog over willen praten. Solo genoeg moois, maar allemaal verspreid over de albums.

Ik krijg niet echt vat op dit album. De weergaloze A-kant wordt echt volledig om zeep geholpen door een zeer matige kant B. Erg jammer want als de laatste drie nummers het niveau hadden gehad van de eerste twee, was dit echt een topalbum geweest.

Nu niet meer dan 3*

Tja de eerste 2 nummers zijn dan ook wel van een behoorlijk hoog niveau. Ik vind het titelnummer ook nog wel goed, die andere 2 al een stuk minder.