The Nits - In the Dutch Mountains (1987)

Absolute klassieker in de Nederlandse popgeschiedenis. Vorige week heb ik the Nits nog zien optreden in de oude luxor in Rotterdam en dan valt nog eens op dat we met een stel fantastische muzikanten te maken hebben. 4,5*

Mooie hoes ook met die "foute" Nederlandse postzegels uit de dertiger jaren dacht ik.

Na het heel hard horen van "In The Dutch Mountains" ben je verkocht 4.5*

Prachtige koppies uit de jaren 50 toch zeker?
Dit zijn kinderzegels uit 1951 om precies te zijn.
Typisch Nits om zoiets tot platenhoes te verwerken.

Mooiste nummer op deze plaat trouwens Mountain Janz.

Heb deze plaat ooit eens kado gegeven aan een Amerikaanse vriend van me die graag Nederlandse muziek wilde horen die doordrengt was met een Nederlandse sfeer maar die hij qua teksten toch zou kunnen begrijpen. Dit was het eerste album waar ik aan moest denken. Deze plaat roept zo ontzettend veel beelden op van toen ik klein was (midden jaren 70).

Goeie keuze!
En? Wat zei je vriend ervan?

Hij vond het ontzettend intrigerend. Je moet je voorstellen dat dit natuurlijk muziek is die voor een gemiddelde Amerikaan totaal wereldvreemd klinkt. Ik verbaas me daar zelf iedere keer ook weer over als ik daar ben, dat veel dingen die wij gewoon heel normaal vinden klinken men daar absoluut niet kent of zelfs bizar vind.

Hij heeft ook in opperste verwondering een halve avond naar een een dvd gekeken waar op wij een willekeurige (nou ja, we hebben wel wat extremen opgezocht) tv-avond heeft zitten kijken. Met name de real-life soap van Jannes deed het errug goed

@ Waverick: Weldegelijk de originelen.

Two skaters geweldig nr.

Een absolute klassieker van de Nederlandse popmuziek. Live in de studio ingespeeld en ter plekke gemixt. Hofstede duikt in jeugdherinneringen voor de teksten, wat het een melancholische sfeer meegeeft. Er staat geen slecht nummer op!

Hun meesterwerk. Wat een feel en inspiratie heeft deze plaat meegekregen.
Prachtige nummers. Eigenzinnig, arty, maar wel heel prettig in het gehoor liggend. Vaak met een bepaalde ontroering vertolkt, maar dan net zo makkelijk weer een hilarisch maf liedje als An Eating House.
Mooiste, meest memorabele stukken: de titeltrack, J.O.S Days,The Panorama Man, Two Skaters, The Swimmer en het eveneens maffe
Pelican And Pinquin.
Veel nummers over de jeugd van Henk Hofstede in Amsterdam.
Een ware klassieker.

Eerste wat ik beluister van The Nits en het smaakt naar meer. Lekker aanstekelijke popmuziek met een randje. De melancholische sfeer is fijn en geeft de muziek zeker meerwaarde. Favoriet is The Panorama Man, wat een catchy deuntje zeg!

4*, maar het kan nog een half hoger worden.

Als deze naar meer smaakt
dan raad ik je graat Hat en Urk aan.

Of Omsk, Kilo en Adieu Sweet Bahnhof.

Andere albums vragen iets meer inspanning.

Topalbum van één van de beste bands uit Nederland ooit. Hier staat inventieve, eigenzinnige, filmische en sfeervolle muziek dat niet al te moeilijk in het oor ligt. Prachtige teksten ook over jeugdherinneringen.
"In the Dutch Mountains", "J.O.S. Days" en "The Panorama Man" zijn uitstekende songs. Dit is toch een band die de Nederlanders moeten koesteren.

IN THE DUTCH MOUNTAINS 1987

Na het compleet in de studio gefabriceerde Henk
promoveerden Rob, Robert-Jan en Henk gastvocaliste
Joke Geraets tot vierde, ontspannen bassende Nitlid.

Waarom dit keer eens geen live in de studio sessies?
Zouden de poptechneuten dit aandurven op hun nieuwe langspeler.
Songmateriaal was genoeg en Henk had heel wat zitten schaven
aan de semi-autobiografisch teksten die hem terugvoerden naar zijn jeugd.

In the Dutch Mountains zetten The Nits definitief
op de (internationale) wereldkaart. Omsk werd overtroffen.
Daarna vervolledigden het mini-album Hat en de live set Urk
het trio platen dat deze Nederlandse geschiedenis deed schrijven.

Albumopener en titelsong In the Dutch Mountains
is één van hun beste (zoniet allerbeste) nummers.
De surrealistische tekst, de prachtige clip ... alles werkte.

JOS Days huppelde daar al dribbelend achteraan.
Snoepgoed voor op de radio. Nog nooit klonken The Nits
zo country, zo Amerikaans eigenlijk als op dit album.

Holland zat dit keer minder in de muziek, maar des te meer in de teksten.

Het kakelende Pelican and Penguin (over de pocketboekenreeks
die bij Henks oom en tante op de boekenplank stond) is een voorbeeld.

Of The Panorama Man (de derde single) over de wonderbaarlijke
leesavonturen die de jonge Henk te beurt vielen in de wekelijkse leesportefeuille.

In a Play (een single in Duitsland) is onweerstaanbaar. Jazzy haast.
En altijd doorweven met die heerlijke piano arrangementen van Stips.

Ook in het briljante The Swimmer.
Hoe je in je kinderlijke fantasie de wastrommel instapt
om dan in een wervelwind van kledingstukken door de kamer
te zwemmen nadat het toestel zich heeft geopend ...

Het van een ongekende tederheid getuigende Two Skaters.
Volgens mij zit het nummer net iets te vroeg in de tracklijst
om er de nodige tijd en geduld voor op te brengen.

Mountain Jan (lijkt wel over de steeds bepalendere stempel
die Stips op de sound van de groep drukt te gaan) en One Eye Open
vind ik de minste nummers van het album. Oom-pah-pah en Good Night
zijn twee kortere, oorspronkelijke plaatkantafsluiters.
Dromerige beschouwingen vanuit het kinderbed.

An Eating House is de meest intrigerende song.
Een haast onafgewerkte jazz jam met een geïmproviseerd verhaal.
De familie gaat uit eten, maar het eethuis in kwestie is uit
op een revanche en eet het hele gezin op ... lekkere muziek.

Op CD stonden drie bonustracks
die eigenlijk vooral dat jammende en die jazztoets beklemtonen.
Nummers die thematisch wat buiten het concept van het album vielen.

Yksy Kaksi Kolme (Fins en b-kant JOS Days)
en The Magic of Lassie II (zie Quest) ontbreken echter.

Dit is een 5 sterrenplaat die elke Nederlander trots
op handen zou moeten dragen. Zeg dat een Vlaming het gezegd heeft.