Neil Young - Comes a Time (1978)

Ik heb de Lp/cd lang links laten liggen, vanwege mijn allergie voor schommelstoel en country en dan ook nog eens uitgevoerd door Neil Young.

Maar ja, eens moet je er aan beginnen.

Ik heb vaak betoogd, dat ballads van Young helemaal niet slecht hoeven te zijn. Maar er is slechts een zeer nauwe scheidslijn tussen ballads en de schommelstoel/country, een vergissing is snel gemaakt.

Ik haalde dan ook opgelucht adem, bij het afdraaien van kant 1 van de oorspronkelijke cd. Inderdaad ballads, maar alleszins acceptabel met Going back en Lotta love.

Maar, mijn voorkeur voor de aanwezigheid van Crazy horse verloochent zich niet. Ik veerde helemaal op bij Look out for my love en ja hoor, wie spelen er mee? Gezien de harmonies op dit hoogtepunt, had het zelfs op een CSNY album niet misstaan.

Op kant 2 worden de ballads dan inderdaad ingewisseld voor country en de schommelstoel. En waar aanvankelijk Harvest/ After the goldrush niveau wordt gehaald, begint het niveau vanaf Human Highway zwaar te kantelen.

De nog acceptabele aanwezigheid van achtergrond zangeres Nicolette Larson op kant 1 wordt dan ook vanaf kant 2 door mij als mee-dreinen ervaren, alleen op Motorcycle mama wordt het weer wat beter.

Zo, dat is ook weer doorstaan. Look out for my love is leuk gebruikt voor mijn CSN expanded versie. Gelukkig staat Rust never sleeps voor een jaar later al weer gepland.

1. Going back 4,5
2. Comes a time 3,5
3. Look out for my love 5,0
4. Lotta love 4,5
5. Peace of mind 4,0
6. Human highway 2,5
7. Already one 2,0
8. Fields of opportunity 3,0
9. Motorcycle mama 3,5
10 Four strong wings 3,0

Ik kan me herinneren dat ik Lotta Love zoveel vaker gehoord door mogelijk iemand anders (cover). Iemand enig idee?

De Red Hot Chili Peppers hebben hem live ook wel eens gecovered (op festival van Neil)

Dinosaur jr heeft het nummer ook gecovered, misschien bedoel je die.
The Bridge : A Tribute to Neil Young

@ musician, raar, ik heb dit altijd als één van mijn absolute Neil Young favorieten beschouwd, de titelsong vond ik top en kon echt niet genoeg op de radio langskomen... en Four Strong Winds is hemels!
Echt één van de mooiste albums, jawel zéér country, die Neil Young gemaakt heeft, naar mijn mening.
Motorcycle Mama is ook zo'n lekker nummer!
En de hoes heeft stijl en klasse!
En zo zie je maar in Neil's oeuvre; voor elk wat wils!

Dat laatste is helemaal waar.

Ik vind die country van Young in Human Highway en Already one echt heel erg.

Ja, Neil maakt hele verschillende cd's, zeer uiteenlopende stijlen. Het is maar net waar je voor kiest. Voor hoezen geef ik overigens geen sterren.

Hij heeft vooral ook zoveel uitgebracht. Daarom zit ik er helemaal niet mee, dat het één voor mij wat minder is en de ander weer wat beter.

Comes a time herbergt voor mij dan helaas geen nummer als Powderfinger.

Maar in dit specifieke geval, kan ik wél een leuke compilatie samenstellen van Comes a time en (het ook voor de helft zwakke) American stars 'n bars. Heb ik voor mezelf het gevoel een wereld-cd van Young in huis te hebben!

"Comes a Time (1978)" vind ik toch wel één van de betere albums van Neil Young. Aan de binnenkant van het hoesje valt te lezen dat ene Nicolette Larson de harmony vocals voor haar rekening neemt op "Comes a Time (1978)". Ik had eerlijk gezegd nog nooit gehoord van Nicolette Larson. De vocale samenwerking tussen Neil Young en Nicolette is geweldig. Wat mij betreft zou Neil Young nog wel een aantal albums mogen opnemen a la "Comes a Time (1978)". En laat die Nicolette Larson dan alsjeblieft weer meezingen .

Nicolette zal helaas niet meer mee kunnen zingen, Hans. Zij is in 1997 op 45 jarige leeftijd overleden. Verder ben ik het helemaal met je eens. Pracht lp. en kippenvel bij Four Strong Winds

Comes A Time zou in eerste instantie een solo-album worden. Het was inderdaad een geweldige beslissing om Nicolette Larson mee te laten zingen. Wat een geweldige zangeres was dat zeg! Ik vind dit ook één van Neil's beste platen.

Een waardige afsluiter van de jaren '70, hoewel 'Rust Never Sleeps' natuurlijk nog in de maak was met Crazy Horse. En het waren gouden jaren, waar ook deze plaat niet in misstaat. Een ingetogen, acoustisch countrygeluid, bijna nonchalant weggespeeld. Mooie samenzang ook, vooral in het hemels mooie titelnummer. Dat pareltje in z'n oeuvre staat nog steeds als een huis.

Toch zonde dat artiesten zoals Michael en dus ook Nicolette op relatief jonge leeftijd dit aardse tranendal verlaten. Ik zeg het nog maar een keer: op "Comes a Time (1978)" is de samenzang tussen Neil Young en Nicolette Larson van een ongekende schoonheid. Nadat ik de laatste weken ware een Neil Young inhaalmanoeuvre heb uitgehaald wordt het hoog tijd om mij in deze Nicolette Larson te gaan verdiepen. Moet eens zien dat ik wat albums, zo die er zijn, van Nicolette kan bemachtigen.

Er zijn van Nicolette wat albums in de handel, maar bijna alle zijn import cd's. Ook een "greatest of", maar idd "she was one of a kind"!!!!

Wat lastig om dit te beoordelen. Itt Harvest en After the Gold Rush blijven de nummers niet echt hangen. Het is allemaal erg degelijk, de eerste vijf nummers zijn prachtig (titelnummer wat minder), maar met name op het tweede deel ontstaat er bar weinig. Er is geen connectie tussen mij en de muziek. Met Motorcycle Mama heb je wel een fijn nummer, maar that's it. De samenzang tussen Neil Young en Nicolette Larson vind ik op het eerste deel ook wat aangenamer.

Twijfel echt tussen 3,5* en 4*, maar geef Neil het voordeel van... de twijfel.

Edit: precies wat musician eigenlijk zegt .

Geeft helemaal niet

het is imo niet neil op zn best ( misschien omdat hij goed in zn sas is , ik vind het echt een feelgood album). Maar toch staan hier geweldige nummers op die lekker wegluisteren en meer inhoud hebben dan het laidback geheel doen vermoeden. Vakmanschap dus , af en toe een beetje cheesy (already one . look out for my love) maar desondanks vakmanschap. shitload beter dan de laatste paar neil albums.
Beetje een equivalent van Havest moon voor mij. Toch daarna allemaal een beetje minder genietbaar geworden voor mij (ma H. M dan he)

Ik vind dit een van de beste Neil Young platen. Een plaat vol liefdesverdriet met een duidelijke country-insteek. Al met al vormen de combinatie van Neil Young's stem en die van de zangeres een geweldige combinatie. Zeer goede plaat dit dus een zeer goede 4.5 ster.

"Die stem van de zangeres" had ook een naam
Larson is uit m'n hoofd ook te horen op American Stars'n Bars, Unplugged en Harvest Moon?

Blij dat er nog fans van dit album bestaan. Voor sommigen moet Neil enkel ruig rocken - wat hij overigens ook prima doet, daar niet van - van mij mag hij lekkere country brengen, en dat doet hij hier. Zéér afwisselend en prima album, dat altijd in mijn bovenste NY schuif zal blijven steken.

Prima album, inderdaad. Voor mij had enkel het nummer "Field of Opportunity" niet echt gehoeven. Da's gewoon een slecht doorslagje van het titelnummer. Zo van, zeg gasten, zullen we nog een vervolg breien aan het liedje "Comes a Time", kom, pak je viool nog eens....
Maar voor de rest is dit een prima emotioneel geladen album, Neil in een erg geïnspireerde bui. De zéér grillige jaren tachtig stonden voor de deur...

Helemaal eens met Patrick. 'Field of Opportunity' is op zich niet slecht, maar gewoon een 'Comes a Time deel 2'. Ik blijf dit één van Neil's beste albums vinden, dat zeker in mijn Neil Young top 10 komt.

Jammer dat Nicolette Larson nooit meer zo'n grote rol heeft gehad op een Neil album. Dat de formule uitstekend werkte werd hier toch bewezen.

Nicolette Larson heeft het gecoverd, evenals een ander nummer van hem, wat op het nooit uitgebrachte album Homegrown had moeten komen, te weten Barefoot Floors van het album Sleep, Baby, Sleep. Lotta Love stond dan weer op haar debuut. Neil Young heeft het ook op Live Rust staan en de DVD Rust Never Sleeps.

Interessant aan het nummer is dat Billy Talbot een fout maakte in het basloopje. Het is er in blijven zitten omdat die take, ondanks dit foutje de beste was. Nog grappiger is dat in de cover van Larson hetzelfde foutje is overgenomen, omdat het 'bij het nummer hoorde'.

En dan nu eens een review van dit album. Het is een beetje het vergeten album, want na Zuma bracht Neil Young immers twee wat mindere albums uit, te weten Long May You Run met Stephen Stills en American Stars 'n' Bars, waarop dan weer één van zijn beste nummers staat Like a Hurricane. Met de drie-dubbelaar Decade en het Rust Never Sleeps spektakel werd dit album simpelweg ondergesneeuwd en vergeten, ondanks de live uitvoering van Comes a Time en Lotta Love op RNS. Ik heb ook pas gisteren voor het eerst een stem op dit album uitgebracht.

Het is nochtans één van zijn sterkste albums, ook al was de geboorte ervan wat moeizaam. The opnames begonnen in November 1975 met Lotta Love. Ter vergelijking, Like a Hurricane, White Line en Sedan Delivery van Chrome Dreams werden in dezelfde periode opgenomen. In 1976 volgde Look out for my Love, ook met Crazy Horse. Voor Field op Opportunity trok hij naar naar Nashville, we spreken inmiddels Mei 1977.

Niet lang hierna zou Neil met the Ducks in Santa Cruz gaan rondtouren, waar niet alleen nummers van Neil zouden worden gespeeld, maar a la CSNY ook nummers van de anderen. Nummers als Comes a Time en Four Strong Winds (dat een jaar eerder ook al bij the Last Waltz werd gespeeld) zouden live in een elektrisch jasje worden gestoken. Tegelijkertijd deed hij inspiratie op voor Hey Hey, My My.

De reden waarom the Ducks alleen maar in Santa Cruz opdtraden? Neil had een contract met Crazy Horse dat hij alleen maar met hun op tournee mocht. Niet gek natuurlijk, als je bedenkt dat ie na een tournee door Japan en Engeland begin 1976 ineens besloot om met Stills op tournee te gaan om daar weer uit te stappen en in het najaar van 76 toch maar weer met Crazy Horse te touren.

Comes A Time, Peace Of Mind, Already One, Motorcycle Mama en Four Strong Winds werden vervolgens allemaal in één sessie opgenomen, in Nashville. Maar niet voordat Neil Goin' Back en Human Highway had opgenomen in Florida, waar hij toch was voor een benefietconcert (en waar hij Sweet Home Alabama ten gehore bracht). Eigenlijk is Comes a Time dus een Field of Opportunity deel 2, niet andersom

Het album heette overigens nog steeds Give to the Wind. Bij proefpersingen bleek er echter een irritante 'tik' op kant 1 van de LP te zitten. Na een tweede proefpersing, waar dezelfde 'tik' inzat werd de naam ineens veranderd in Comes a Time, zonder aanwijsbare reden. Toen de fout eindelijk gevonden was (er zat een beschadiging op de master tape) zou het album eindelijk uitgebracht kunnen worden, zou je denken. Maar nee hoor, Lotta Love en Peace of Mind stonden verkeerd om en dit terwijl alle persingen al gereed waren. Hoe loste Neil dit op? Simpel, hij nam een Shotgun in de hand, knalde een paar schoten hagel door de dozen met LP's en er werd een nieuwe set LP's geperst. Met de hoezen was echter niks gedaan, dus daar moesten stickers op met de correcte tracklist.

Ondanks alle moeite, is het toch een sterke plaat, hij is simpelweg vergeten omdat Neil er door alle problemen geen enkele interesse meer in had om het te promoten, toen hij in Mei 1978 optrad met een paar solo-shows in California speelde hij meer nummers van het album Rust Never Sleeps dat toen ook nog moest uitkomen, dan van Comes a Time zelf.

Ik wil zelfs nog verder gaan dan het label 'sterke plaat', ik vind em qua niveau op gelijke hoogte staan met zijn andere top-werk van de jaren 70 en zeker beter dan Harvest, ook als is de samenstelling net zo divers. Misschien is het wel omdat ik geen live vergelijkingsmateriaal heb.

De harmonie van Nicolette Larson is werkelijk briljant, Lotta Love en Look out for my Love laten zien dat Crazy Horse ook akoestisch goed uit de voeten kan en Motorcycle Mama is, ondanks dat het een beetje de vreemde eend in de bijt is, een uniek nummer in Neil Young's oeuvre, ik ken geen ander nummer dat net zo klinkt. Er werd bijvoorbeeld ook niet voor de Nicolette Larson's beste take gekozen, maar voor degene met de meeste passie. Soms een tikje over het randje, maar zo ongelooflijk goed. Four Strong Winds is een afsluiter van een niveau Oh Lonesome Me en een instant-country-rock-klassieker.

Er deed een keur aan artiesten mee (ruim 30, waarvan de meeste strijkers) maar ook bijvoorbeeld JJ Cale en Country kanonnen als Carl Himmel en Rufus Thibodeaux (die in 1984-85 ook weer zouden meedoen op Old Ways).

Goed stuk, Harm. Ik vind het ook een geweldig album. Helaas is Nicolette Larson niet meer onder ons. Prachtige stem. Nogmaals mooie, informatieve reaktie

Schitterend folk album van mr. Young, dat zich makkelijk kan meten met mijn andere favorieten After The Gold Rush en Harvest.
Vooral de nummers met Nicolette Larson zijn super, ik noem even Human Highway en Already One. Maar de pareltjes van dit album (vergeten klassiekers?) zijn toch wel Peace of Mind en het titelnummer Comes a Time. Prachtig !

Ben ik nou de enige die hem (te) glad vind?

Jij bent de enige die een akoestische gitaar glad vind klinken vrees ik. Er is bijna geen productie gedaan, zo klinkt een akoestische gitaar gewoon.....

Wat misschien interessant is, is deze plaat op 45 toeren in plaats van 33, dan klinkt Neil net als Dolly Parton

@harm1985: Fantastisch, dat ga ik uitproberen.

Nee, ik vind het allemaal veel te zoetjes. Niet glad als productie, maar meer glad als dat ik Niel hier een gladjakkert vind die wel heel gemakzuchtig aftast naar het hart van de luisteraar.
(Nou, van mijn borstkas blijft ie maar mooi af!)

Ik zie dat ik deze plaat van Neil Young nog geen score heb toebedeeld.. Het is nochtans één van m'n favoriete platen van de beste man (indrukwekkend oeuvre, trouwens..).

Toch een van de mooiere Young-albums. Kwam er onlangs achter dat mijn favoriete track Four Strong Winds als eerste door Ian and Sylvia in 1964 werd opgenomen. Ook mooi, net zoals de tekst: "But our good times are all gone and I'm bound for moving on."

Wat een fantastisch album is Comes A Time !!!
Stuk voor stuk prachtige songs in de country (rock) stijl.
Voor mij heeft de meeste indruk gemaakt: Already one, Lotta love, Comes a time en Four strong winds. Helaas vind ik Motorcycle mama wat minder.
Dit album is zeker vergelijkbaar met Harvest en After the goldrush.
Ik ben een fan van de ingetogen, rustige, sfeervolle Neil Young.
Lotta love van Nicolette Larsson is ook prachtig ( te beluisteren op een van de 4 CD's uit het boek van Leo Blokhuis, Sound of the Westcoast 1965-1979.)
On the beach schijnt ook een mooi album te zijn, die moet ik nog aanschaffen.
Come a time: een verdiende 5.0*