Pink Floyd was gewoon immens populair in die tijd, en ja 30-40 jaar later kan een mens veranderd zijn natuurlijk.
Lijkt me eigenlijk wel relaxed, meer zelfbewust, schijt hebben aan mode, meer levenservaring etc. (in de meeste gevallen dan).
Het kenmerkende aan dit album is dat het door elke generatie weer opnieuw word ontdekt en miljoenen exemplaren van word verkocht elke decennium.
Kijk maar in de top 20 van de toplijst hierzo, op Abbey Road na is alles van 1986-2006, en dan heb je 2x Pink Floyd, de muziek zelf is misschien niet tijdloos qua sound, qua impact is dat na bijna 4 decennia nog steeds.

En dat geeft helemaal niets Pink Floyd is erg goede ouwelullenmuziek.

Ik vind Pink Floyd alles behalve ouwelullenmuziek. Hetgeen wat ik van de groep ken is toch allemaal best op de toekomst gericht. Ze liepen ver vooruit en waren gewoon erg modern bezig. Maar zoals voor veel goede muziek geldt; het is vooral tijdloos.

Als ik Pink Floyd hoor denk ik niet aan ouwelullenmuziek nee. Ik ben geloof ik geen ouwe lul, maar vind Wish You Were Here wel één van de beste albums ooit.

Ouwenlullenmuziek... Nee, daaronder versta ik muziek die, als ik de namen noem, weer een heel andere discussie op gang laten komen. Muziek is tijdloos, ik stoor me nooit aan een zogenaamd 'gedateerd' geluid, en dat geldt ook voor films. Gedateerd bestaat voor mij niet, als ik oude muziek luister, dan wíl ik dat ik de kraakjes en oneffenheden hoor zoals je die destijds op de LP ook hoorde; als ik een oude film kijk, wíl ik de brandvlekken en oneffenheden zien. Pink Floyd spreekt mij, als 25-jarige, enorm aan door de sarcastische ondertoon, bijtende songteksten, de maatschappijkritiek en, het belangrijkste, de avontuurlijke en - aan de andere kant - de eenvoudige songstructuren. Ik vind alles in Pink Floyd wat ik in muziek zoek; srieuze muziek die buiten de paden baant (Echoes), heerlijke songteksten (Money, Echoes), gitaarsolo's; Pink Floyd maakt een ballad zoals een ballad hoort te zijn (The Gunner's Dream, Vera) en ze geven me bij vlagen een enorm geborgen gevoel (Us & Them), weten me af en toe bij de eerste luisterbeurt al volledig te overtuigen (Learning to Fly), de sprekende titels (Get Your Filthy Hands Off My Desert), en ga zo maar even door. Pink Floyd is, naast Sigur Ros, de enige band die in mijn ogen tot nu toe niets fout heeft gedaan en altijd weet te boeien.

Bij De Coen en Sander Show op 3FM kwam eens een coverbandje van Pink Floyd langs. Een klein fragment lieten ze horen van dat bandje. Dat was Goodbye Blue Sky, dat volledig uit zijn context werd gerukt omdat je het vanaf de 45e seconde hoorde waardoor er een beetje lacherig over werd gedaan omdat je er helemaal niets mee kunt. Hoe dan ook, Sander Lantinga zei toen iets in de geest van: "...weet waar je aan begint, want Pink Floyd is groot, heel groot hé..." Ik merkte op dat ik het zo helemaal niet zag. Pink Floyd is in mijn ogen altijd al een groep creatieve (oudere) jongeren geweest die fantastische muziek maakten. U2, die zijn groot, of nee, die worden eerder opgehemeld, want wat is 'groot'?

Ik kijk niet tegen Pink Floyd op als zijnde een god, maar ik heb wel enorm respect voor hun repertoire. Tijdloos zoals alle muziek, maar onovertroffen.

Ik zag toevallig een DVD genaamd Live in Venice 1989 tussen pa's DVD's staan. Denk dat ik hem vanavond even ga kijken, maar zag hem verder niet op allmusic, musicmeter of wikipedia staan. Pa weet ook niet meer hoe hij eraan komt.

Ik googlede even en het lijkt op een best bekend concert. Heeft iemand meer info?

Zowel de beeldkwaliteit als het concert zelf zijn erg matig.

En een duidelijke kopie van de aloude VHS tape. Het concert is destijds net als daarna The Wall in Berlijn integraal uitgezonden en als je dat toen zelf hebt opgenomen weet je precies wat je kunt verwachten.

Ik heb die destijds voor een prikkie via eBay gekocht: 2CD+DVD. De kwaliteit laat inderdaad te wensen over en op de 2e CD staat Comfortably Numb 2x op... precies dezelfde versie achter elkaar. Foutje van de zaak zullen we maar zeggen

Qua kwaliteit heb ik betere soundboards gehoord, maar is wel erg leuk om te hebben en bevat het concert een goede sfeer...

Zie hier de versie die ik heb op Amazon

Nooit officieel uitgebracht en derhalve dus een bootleg. Vandaar de mindere kwaliteit. Gewoon door iemand van video op dvd gezet.

Aha, bedankt voor deze ophelderingen.

Zie ook mijn eerdere bericht over dit album: hier

als ik de cd's van pink floyd zo bekijk komen er twee vragen in mij op.

waarom zijn er geen livecd's van de vroegere periode(zeg maar van voor the wall)

en ten tijde van de maanlanding heeft pink floyd live the soundtrack geleverd. zijn daar wellicht bootlegs van

Ik vind het ook erg jammer dat er weinig live werk is van voor The Wall. Ummagumma en London 1966-1967 is het enige...

Wat betreft die bootlegs, google eens wat termen over die maanlanding gevolgd door blog(spot), rapidshare, megaupload, torrent etc.

Anders kun je ook sites als dime-a-dozen, hungercity, tapecity en the traders den proberen.

Het Ummagumma album bevat een extra cd met 4 livenummers uit de beginjaren. Ken je dat album verder niet? Is een magistraal live album van de early Floyd. en je hebt nog de dvd floyd in pompei, die is uit 1972 en ligt overal voor 5 a 6 euro in de schappen te koop. ook net iets voor jou, net als dat ummagumma live album.

ummagumma kende ik al. live in pompei had ik nog niet van gehoord. niet dat ik geld heb alles aan te schaffen maar je wilt als fan toch alles in kaart hebben niet.

deze site heb ik bovendien laast gevonden met heel veel info over bootlegs. en erg veel opgenomen livematriaal van rond dsotm en wywh.

Yep, de jaren DSOTM, WYWH en Animals komen in het illegale circuit zeer ruim aanbod. Sla bijvoorbeeld de bekende ROIO-site er maar op na...
Wellicht komt er nog eens een Archives-box uit à la Young of Genesis, want legaal is er in ieder geval op cd weinig te vinden.

Op DVD is er trouwens nog de Live Anthology, uitgebracht door FNM. Allemaal vroeg werk (1968-1972 geloof ik, plus Comfortably Numb uit 1980). De beeldkwaliteit is matig, maar de muziek is erg gaaf.

Bij Pink Floyd - Echoes (2001):

Als je gelijk het hele studio-oeuvre van Pink Floyd in huis wilt halen, dan is de box Oh by the way wel een aanrader. Tip: bij Fame te verkrijgen voor 89,95. En voor diegenen die de box niet kennen: deze is heel mooi uitgevoerd, met vinyl-replicas. Even los daarvan vind ik Echoes een mooie instapper, voor diegenen die Pink Floyd nog niet goed kennen. Als Echoes je bevalt, kan je vervolgens de reguliere albums aanschaffen (of de box).

Plus More, Obscured By Clouds en Relics, natuurlijk.
Vind ik een zwaktebod dat die ontbreken.

Kaztor, Obscured by clouds en More zitten wel in de Oh by the way box, dus alle reguliere studioalbums. Wellicht een zwaktebod om verzamelaar Relics niet bij te voegen (omdat hier een aantal singles op staan), maar even los daarvan is Oh by the way een hele mooie box, zeker gezien de prijs die Fame hanteert. Ik vond het overigens balen dat ik eind 2007 het dubbele heb betaald, maar dat terzijde.

Bij Pink Floyd - The Wall (1979):

idd, niet het meest consistente album, maar spannend werd het hierna iig nooit meer

Jawel met The Final Cut nog wel toch.

Heb je dat album inmiddels al beluisterd, want een tijd geleden zei je nog dat je dat album niet kon.

imo, een stuk beter nog dan Amused To Death.

Ricardo, dat is wel een heel gewaagde uitspraak!!

Vind je? Ik vind het origineel ook veel beter dan de (poging tot een) herhalingsoefening.

Ik vind The Final cut een stuk intenser en nog meer met een bedoeling gemaakt. Amused To Death vind ik ook een heel erg goed album, maar dat klinkt net als het perfectioneren van The Wall en The Final cut samen, Amused To Death klinkt mij niet spontaan genoeg in de oren. Gewoon te perfect een album willen maken, en daardoor komt het wat gemaakt over. The Wall en vooral The Final Cut vind ik gewoon de goede albums op het juiste moment, en Pink Floyd op zijn emotionele hoogtepunt. Daarna ging het toch nog mis tussen de 4 leden.

bij floyd en waters moet je ook helemaal niet zijn voor spontaniteit

zo kun je die muziek simpelweg niet benaderen want spontaan was er alleen wat gaande in de begindagen van floyd en dan nog minimaal

Ik vind een emotionele uitbarsting juist wel een spontane uiting. Spontaan betekend niet altijd alleen positiviteit, maar een oprechte en gemeende uiting, zowel positief als negatief. Op The Final Cut zijn ze daarin het best geslaagd vind ik, met Waters in de hoofdrol natuurlijk. Dit album is iets wisselvalliger dan The Final Cut. Ik weet dat het een concept is en dat je het eigenlijk ook als zodanig moet beluisteren. Maar soms heb ik gewoon geen zin om beide cd's achterelkaar af te gaan spelen, nee dan zijn een paar losse nummers mooi genoeg. Als ik in de juiste stemming ben, dan ga ik hier echt wel voor zitten om het geheel weer eens in mij op te nemen. The Final Cut is in mijn ogen daar nog geschikter voor en nog beter in. Amused To Death heb ik nog niet heel erg vaak beluisterd, maar klinkt ook erg goed in mijn oren, alleen vind ik dat album zoals ik al eerder zei iets minder intens en gewoon wat gemaakt klinken, meer dan TFC en The Wall iig. Eigenlijk hetzelfde wat reptile 71 zei, gewoon een ordinaire herhalingsoefening, maar dan wel een goede, dat weer wel.

spontaan, gewoon doen waar je zin in hebt, wat in je opkomt, nie nadenken maar doen

dat element mis ik immer bij floyd

ideeen ontstaan op die manier, maar die ideeen tot in de puntjes uitwerken haalt alle spontaniteit weg

en dat is floyd

Je kan alles tot in de puntjes uitwerken en toch spontaan klinken. Overigens mis ik dat bij PF.