Ik heb het ook gezien. Opmerkelijk vond ik vooral de uitlating van Gilmour over Waters dat Gilmour vond dat het muzikaal gezien niet goed zou komen met waters, daar had Gilmour ongelijk in want Amused To Death vind ik muzikaal gezien een erg goed album.

Inderdaad, boeiende documentaire. Waters die ten tijde van The Wall schuldig zou zijn aan het niet inspireren van de andere bandleden, en toen zijn reactie erop

Interessante docu. Ik vond het optreden van Live8 nog het meest boeiend. Die ene kerel zei 't ook, die lichaamshouding van Gilmour en Waters. Samen bedanken? Alleen bedanken? Oke, dan toch maar samen! Zegt eigenlijk alles over de verstandhouding tussen deze twee grootheden.

Tijdens Live 8 leek Waters intens gelukkig weer met zijn oude 'vrienden' op het podium te staan, regelmatig zocht hij naar blikken van verstandhouding. Helaas kreeg hij geen respons en met name Gilmour keek hem wat cynisch of zuur aan, als hij uberhoupt oogcontact wilde. Er moet wel héél veel mis zijn geweest binnen die Band om jaren later nog in zo'n voor iedereen zichtbare spanning te zitten. Of zal Gilmour een haatdragend mannetje zijn?? De muziek die ze die avond maakte klonk wel weer uniek, dus dat was verbazend.

Het is maar waar je een voorstander van ben en van welke kant het verhaal wordt verteld: Gilmour of Waters. Feit is dat toch altijd weer die mooie uitspraak geldt: waar de 2 vechten hebben er 2 schuld.
Het zijn hoe dan ook 'mannetjes' die hun sporen in de popgeschiedenis hebben verdiend (althans, dat vind ik). De resultaten zijn er dan ook naar.

Wel leuk om eveneens een geforceerde ontmoeting te zien op YouTube...

Ik heb nooit meer geloofd in een hereniging van Pink Floyd .
Gilmour vind de rol als soloartiest maar wat prettig .
Hij kan de Floydnummers spelen die hij de moeite waard vindt spelen en kan zich uitleven in nieuwe solonummers .
Nummers die Waters nooit als Floydsongs zou accepteren .
De meistro's kunnen nu afhankelijk doen wat ze willen .
Ik hoop vooral dat Waters weer eens met een nieuw album komt .
Toch vooral omdat hij als componist mijn voorkeur heeft .
Sterke grimmige cynische lappen tekst en avontuurlijk in een concept gegoten .
Dat avontuurlijke mis ik vooral in Gilmours werk . Ik was dan ook niet echt onder de indruk van On An Island .

Inderdaad vind ik Waters sterk in zijn teksten, waar Gilmour wat 'zoetsappig' aandoet in vooral de laatste 2 albums. Waters heeft ook iets in zijn stem dat mij aantrekt: emotie, veel bezieling en (mijns inziens) dé stem van Floyd.
Aan de andere kant is Gilmour ijzersterk in het meezuigen van de luisteraar tijdens solo's en magnifieke opbouw in nummers.

Ja, een nieuw album van Waters... uhmmm laten we hopen op bijvoorbeeld Amused to life...

Een nieuw album van Waters met als sessie muzikant Gilmour. Hoeven ze elkaar niet onder de noemer Pink floyd de tent uit te vechten, maar kan Gilmour de composities van Waters nog meer inhoud geven met zijn sublieme gitaarspel en herkenbare vocalen. Eigenlijk een reunie dus, zonder het beladen PF woord. Feitelijk zijn ze samen het beste, halen ze het beste uit elkaar, maar beide zijn te koppig dat ooit toe te geven, een beetje het verhaal Lennon/McCartney.

vooruit . . . . een héééél klein beetje.

Ik wil toch even een gi-gan-tisch gave box met jullie delen. Net voor sluitingstijd heb ik bij een platenzaakje in Almere (vaste stek van mij) een bootleg-box gekocht van Pink Floyd (Some more secrets). SUPER kwaliteit met de volgende concerten erin:

Disc 1: Amsterdam (17-09-69)
Disc 2-3: Montreux (18-09-71)
Disc 4-5: California (26-04-75)
Disc 6-7: Melbourne (19-02-1988)
Disc 8-9: Pink Floyd at the BBC (1967-1971)
Disc 10: Return to the dark side of the moon - A tribute to Pink Floyd (verschillende artiesten)
2 DVD's met rare, live & unreleased spul van 1968-1988

Zoals gezegd is het geluid echt subliem en aangezien ik het concert van Amsterdam (Concertgebouw) nog niet had, ben ik er enorm blij mee. Voor de fan: mocht je deze box ergens zien, niet twijfelen en kopen. Prijskaartje vond ik voor 10 cd's en 2 dvd's meevallen: €89,90

Ziet er qua inhoud zeker erg i n t e r e s s a n t uit. En dan de prijs van 89,90 euro, dat is toch een koopje voor zo'n document.

Inderdaad en dat realiseerde ik me later pas. Het was gister een latertje, want alle cd's heb ik achter elkaar beluisterd. Erg opvallend (en dat had ik niet verwacht) is de tribute-cd: zéér hoge kwaliteit qua begeleiding en zang.
Maar ook de John Peel sessie (BBC) is fenomenaal. Ter info:

Voorkant Box
Achterkant Box
Setlist CDs

Uiteraard een geniale bend zeker Meddle t/m the Wall zijn van zeer hoge kwaliteit

woooouw, de titels van disc 1 lijken mij zeeeeer interessant, want ik ken dat allemaal nog niet van Pink Floyd.
Is die eerste cd toevallig ook los te koop ergens?

Bij Roger Waters - In the Flesh (2000):



Blij dat we het in ieder geval eens zijn over het solowerk van Gilmour.
Maar het werk van Waters... het enige wat hij doet is zeiken. Hij zeikt over dit en zeikt over dat. Hij is nooit ergens blij mee en vindt altijd wel iets om over te zeiken.
En hij vindt het leuk om dat gezeur in zijn nummers te stoppen, met als gevolg dat hij vergeet muziek te maken. Af en toe hoor je hem heel aangeslagen iets zingen over wat er nu wel niet verkeerd is aan de maatschappij, maar dan speelt de muziek (bijna) geen rol meer!
Dat vind ik uitermate jammer.
Waters heeft iemand als Gilmour nodig om daarin te balanceren en omgekeerd trouwens ook.
Maar als Gilmour live de Pink Floyd nummers opvoert is hij toch een stuk beter dan Waters.

Tja, Gilmour was zondermeer een van de grootste PF smaakmakers die voornamelijk de ideeën van Waters moest uitvoeren. Absoluut. Daar moet hij het dan ook helemaal van hebben. Maar wat is zeiken.......... heb je zijn eigen teksten wel eens goed beluisterd? Dan toch maar liever de golden shower van meneer Waters die tenminste nog ERGENS over zeikt..............

Die cd gaat in het illegale circuit onder verschillende titels schuil, nl.:
- 8th RD From The Moon
- Amsterdam '69
- Green is the Color
- Landscape
- The Last Gadgets Of Oxyminus
- Live Rarities
- The Man & The Journey

Vooral die laatste titel is een vrij bekende bootleg en wordt nog wel eens aangeboden op eBay. Toch is die qua kwaliteit minder als de 1e cd uit de box...

en daar gaan we weer: de oeveloze discussie wie van de Floyds 'het beste' is... Iets waar geen waarheid over is, maar puur smaak...

En daarover valt best te twisten.

Het illustere 4 tal samen is natuurlijk het beste: Waters, Gilmour, Wright en Mason. Met het wegvallen in 1984 van Kopstuk Waters is er zo'n belangrijke angel uit de band gehaald, dat het daarna de naam Pink Floyd onwaardig is eigenlijk. Solo hebben ze beiden een super live album uitgebracht, Gilmour/Gdansk en Waters deze In The Flesh, en natuurlijk ook nog het studio album Amused To Death. Muziek is wat mij betreft geen wedstrijd van wie of wat het beste is, maar vooral iets om enorm van te genieten. Pink Floyd is al lang niet meer en komt ook nooit weer. Laten we blij zijn dat de heren nog in staat zijn om prachtig solo werk af te leveren en laten we daar van genieten, i.p.v steeds maar die Gilmour/Waters wedstrijd. Ze liggen er beiden geen moment wakker van denk ik, en gaan gelukkig hun eigen gang.

Toch altijd apart de Waters en Gilmour kampen . Ik houd het erop dat beiden heren hun specifieke kwaliteiten hebben .
En de opmerking Waters een zeur ....... niet iedereen zal houden van zijn misschien kritische en cynische kijk op de wereld .
Maar de man heeft wel een visie en emotie . En vaak heeft hij nog gelijk ook . Dat is overigens echt niet van gisteren . Al op Dark Side Of The Moon zette Waters in zijn lyrics uiteen in wat voor maffe maatschappij er wordt geleefd en wat er de uiteindelijke gevolgen van zijn . (machtpositie's , geld en krankzinnigheid )
Zeer actueel nog allemaal .
Ik vind hem geniaal , al sla ik Gilmour als muzikant /vocalist hoger aan .

Ik heb hetzelfde. Waters als brein/songwriter, en Gilmour als uitvoerend artiest. Het was een gouden combinatie vind ik.

Ach, beide heren drijven nog steeds op hun oude successen. Solo worden ze voornamelijk gewaardeerd door de oude garde die met Floyd is opgegroeid en weet wat men van ze kan verwachten. Ik kan me best voorstellen dat iemand van 17 het gelamenteer van Roger Waters moeilijk kan pruimen want het is zware kost en de zwartgalligheid druipt eraf. Maar er zit een enorme boodschap in die eigenlijk tijdloos is. Dus neem in dat geval eens de moeite ieder op zijn eigen waarde te beoordelen. Het zoetsappige gekweel van Gilmour kan ik overigens zonder een pot sterke koffie ook geen urenlang aanhoren.

Allereerst wil ik toch even zeggen dat het niet mijn bedoeling was om het een soort wedstrijd tussen de twee musici te maken, ik meldde een paar dagen geleden gewoon dat ik Gilmour beter vond.

Goed, de teksten van Dark Side of the Moon zijn geweldig. Die zijn... tja geweldig, wat valt er verder (kort) over te zeggen?:P Maar een ander punt aan dit album wat het zo'n geweldig album maakt, is de muziek! En de combinatie van de twee, dát maakt Dark Side of the Moon zo'n topalbum!
Maar wat mij stoort aan Waters solo is dat de verhouding tussen tekst en muziek volledig uit balans is geraakt. Dus ik mis de muzikale begeleiding bij hem.
En als je de teksten leest van Waters; ze zijn wel echt goed, maar hij had het gewoon moeten uitbrengen als gedichten- of verhalenbundel ofzo. Vergeet dan die muziek helemaal, want dat stelt toch veel te weinig voor.

Ehm..... als je alleen DSOTM bedoelt, dat was muzikaal idd een groepsplaat. Maar voor de albums daarna heeft Waters de meeste composities compleet voor eigen rekening genomen. Dat zal je natuurlijk worst wezen als je niks met PF hebt onder regie van Waters maar we hebben het dan wel over de gloriejaren van de band. Misschien zou je Wish You Were Here, Animals en The Wall eens aan een nader onderzoek moeten onderwerpen?

Ik ben zeer bekend met het werk van Pink Floyd. Ik noemde DSOTM alleen omdat jij dat album aansneed als vergelijking met Amused to Death.
Alleen het laatste album van Pink Floyd met Water erbij (The Final Cut) kan ik echt niet uitstaan, omdat je daar hoort dat hij het compleet heeft overgenomen; Gilmour en Wright komen helemaal niet meer aan bod. En zonder Waters is Pink Floyd ook nooit meer zo goed geweest in studioalbums.

In feite maakt het mij niet uit wie de regie voor zijn rekening heeft genomen in de albums van Pink Floyd, want ik geloof graag dat ze in elk album (muv The Final Cut) als band hebben samengewerkt aan topmuziek.

Dat moet iemand anders zijn geweest maar maakt niet uit.



The Final Cut is eigenlijk een soloplaat van Waters waar het groepsgeluid helemaal zoek is, Daarin heb je groot gelijk. Het is echter wel een indringend en indrukwekkend album. Het had echter nooit onder de PF hoed mogen worden uitgebracht.

Trusten.

Bij Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973):

je weet dat je met ouwelullemuziek te maken hebt als je de rij bekijkt voor de kassa van een concert

in het geval van floyd:

grijze haren,uit te kleine spijkerjasjes hangende bierbuiken, stinkende pijpen en sigaren

nuff said

Er zijn geen Pink Floyd concerten meer...

kun je nagaan, was 15 jaar terug al ouwelullemuziek