Mijn Rockalbum van de week is Big Wreck - Albatross (2012).
Na albums in 1997 en 2001 en veel optredens is de band uit elkaar gegaan.
Zanger/gitarist Ian Thornley heeft veel solo optredens gedaan.
In 2011 weer samen gekomen en een nieuw album gemaakt.
Volgens Last FM vergelijkbaar met Tragically Hip en Tea Party.
Website http://bigwreckmusic.com/bi...

http://www.musicmeter.nl/al...

Hun eerste single is Albatros.



Hun 2e single Wolves.

Volgens mij moest het jaar minimaal uit 2011 (of ouder) zijn.
Ik heb echter geen probleem met deze inzending want de you tube filmpjes bevallen me wel.

Ik ben aan de vorige, Quest For Fire nog niet toegekomen. Dat komt deels doordat ik door het clipje de indruk heb gekregen dat het qua sfeer niet helemaal in mijn straatje past (kan zeer misleidend zijn natuurlijk), deels doordat ik bezig was met andere nog te beluisteren dingen te beluisteren
De clipjes van Big Wreck heb ik dus maar wijselijk niet bekeken, ik laat me liever verrassen met het album. Een fan ben ik er niet van, maar Tragically Hip en Tea Party gaan er wel zoet in.
'k Zal er eens werk van maken.

Tea Party heb ik op de pc. Tragically Hip ken ik alleen van naam.

Ik ben wel benieuwd naar rock met psych- en worldmusic invloeden.

Zelf ben ik het niet helemaal eens met de classificatie door Last FM.
Ik hoor Neil Young er in terug (gitaargeluid met name) Wat Soundgarden ook denk ik.
Ben benieuwd naar jullie reacties waar het mee te vergelijken is. En op wie lijkt toch die stem van de zanger?

Tragically Hip is een vanmijn favoriete bands, zeker live!
Eerste nummer vind ik echter niet veel op The Hip lijken... Tweede zou eerder in aanmerking komen.

Bijna woensdag, mijn b-day en ik mag de plaat van de week verzinnen.

Iemand problemen met AOR of glamrock? Of toch liever stevige harde muziek? Of iets seventies-achtigs....

Laat die AOR of glamrock maar komen wat mij betreft. Welkome afwisseling in dit topic, waar vooral retro/stoner spul voorbijkomt.

Mijn voorkeur gaat uit naar iets harders eigentijds welteverstaan.

ik houd bijna niet van moderne rock... Samples, etc.... niet iets voor mij, vrees ik....

Als het niet teveel country is kan ik het vaak wel vinden met je cijfers. Kom maar op!

Mijn rockalbum van de week is een plaat die ik al zo'n 20 jaar liefheb.
Het is een melodieuze rockplaat, of AOR, of hoe je het wilt nummen, kies zelf een leuke term.

De band heet Honeymoon Suite en komt uit de buurt van The Niagara Falls, Canada.
De plaat die ik heb uitgekozen markeert (m.i.) hun artistieke hoogtepunt, al markeerde het ook direct hun commerciele eindpunt.
De band heeft behoorlijke succes gehaalde in de jaren 80 en ook songs mogen aandragen voor Lethal Weapon en Miami Vice.

De plaat die ik uitkoos is steviger en meer gitaar-georienteerd dan hun jaren 80 platen.
Gitarist Derry Grehan is echt een geweldig gitarist die niet teveel de patser uithangt, maar toch voor flink wat vuurwerk kan zorgen.

De begeleidende promovideo's van deze plaat waren:




en




En deze youtube user heeft 44 liedjes in een playlist verzameld, je kunt de nummers van de plaat er tussen uit vissen. Honeymoon Suite - YouTube

De plaat in kwestie is:




Honeymoon Suite - Monsters Under the Bed (1991)
De plaat is opgenomen in de bezetting:

Johnny Dee - lead vocals
Gerry Grehan - guitars, backing vocals
Ray Coburn - keyboards
Steve Webster - bass
Jorn Anderson - drums

Heb zo'n vaag gevoel dat ik die bandsnaam ooit wel eens ben tegengekomen in een ver verleden, maar verder doet het geen belletjes rinkelen. Benieuwd wat voor monster er onder dat bed zit. (Clipes beluister ik niet meer, ik ga meteen voor het volledige album. Al raak ik wel wat achter hier, met deze erbij drie al... Gelukkig komt de zomer eraan.

Ik probeerde iets met spotify, maar het lukt me niet, want ik moet iets downloaden en ik zit op kantoor, dus dat gaat niet door.

Succces met het op de kop tik van de plaat. Indertijd op WEA (Warner) verschenen, dus wellicht nog voor handen.

Een tijd geleden heb ik hun album uit '88 gekocht, Racing After Midnight. Die zag ik bij mijn lokale metal-dealer voor 2,50 euro liggen, maar ik ben toch eerst thuis eens gaan luisteren via internet. Dat viel goed mee dus de volgende keer nam ik het plaatje mee. Vroeger de band waarschijnlijk al wel eens tegengekomen, maar een band met de naam Honeymoon Suite mijdde ik als tiener vanzelf, hoewel ik niet geheel afkerig was van deze muziek.

Racing after Midnight is ook een gave plaat. Daar staat wat meer uptempo materiaal op.

Monsters under the Bed is een tikkie zwaarder en wat meer midtempo.

Nieuwe album Triggerfinger (live in Amsterdam)

Leuk dat je Triggerfinger hier plugt, maar dit is niet de goede plek ervoor...

Oef, dit is niet echt mijn ding. Hier moet ik even flink mijn best voor doen om een hele plaat uit te kunnen zitten.

Ik moet ook effe er doorheen. Ben niet zo van de 80's hardrock. Maar ik geef het zeker nog een kans.

Skip dan wat tracks, en geef in elk geval Next To You en All I Wanted een kans.
Dat zijn meer epische rocktracks.


Ik zat er ook aan te denken, om bijvoorbeeld Raging Slab - Dynamite Monster Boogie Concert (1993) of Cry of Love - Brother (1992) of The Screamin' Cheetah Wheelies - Magnolia (1997) te pluggen.

Maar dat is Southern Rock, en volgens mij hebben we dat genoeg gehad. Of niet, dan komt er vast wel weer een keer.

Punt is, dat er nog geen AOR was langsgeweest.

Diversiteit in de te promoten albums juich ik alleen maar toe
Maar ik ga dat nummer ook zeker nog effe checken!

All I wanted vindt ik inderdaad een stuk beter te behapstukken. Next to you daarentegen kan ik weer wat minder mee. Maar zoals ik al aangaf, het is niet my kind of rock. Hoewel sommige gitaarpartijen wel verdomd lekker vindt klinken. Ik denk dat het de zang is ofzo.

Ik zie trouwen dat woensdag mijn beurt is. Ik las dat het rock mag zijn in de breedste zin van het woord. Dus bleus/rock richting sing 'n songwriter is ook toegestaan?

Nou ja. Jammer dan.
Blijft de plaat toch op 3 stemmen hangen.

Mijn beurt! Aangezien het bij dit topic gaat om rock in de breedste zin van het woord, heb ik gekozen voor een album dat net op het randje is:

Asaf Avidan & The Mojos - T...











Laat ik het zo zeggen. Wanneer Janis Joplin en Robert Plant samen een zoon zouden hebben gekregen, dan zou hij ongetwijfeld geluisterd hebben naar de naam Asaf Avidan.
Wat zeg je…zoon?? Wanneer je niet beter zou weten zou je zeggen dat het hier een Afro-Amerikaanse vrouw betrof die door de luidsprekers schalde.
En dat is ook meteen de grote kracht van deze band uit Israël. Waar bij de meeste bands de muziek de zang draagt, is het bij Asaf Avidan & The Mojo’s juist andersom. Asaf’s vocalen drukken een dikke stempel op het geluid van dit album. De ene keer integer, fragiel en breekbaar, de andere keer krijst hij de longen uit zijn lijf of zijn leven er van afhangt. Muzikaal gezien zit het zeker ook wel snor. Natuurlijk vinden ze hier niet opnieuw het wiel uit, maar de mix van Rock, Folk & Blues samen met de vocalen brengen een authentiek geluid die ik nog niet eerder gehoord heb. Dit is voor mij op het moment (op falafel na) het beste export product van Israël

Spotify: klik!

Grooveshark: klak!

Ik geloof dat ik deze man ken van een Steven Wilson project?

Ben benieuwd. Houd erg van blues/bluesrock en rauwe zang.

Je bedoelt Aviv Geffen?!?

Ik had ook even gezocht, maar ik kon er ook niks over vinden. Zou wel een aparte combinatie geweest zijn

Asaf Avidan, Aviv Geffen... voor de leek lijkt dat voldoende op elkaar om in de war te raken.