31 jaar na dato heb ik hem gisteren aangeschaft op cd voor 5 hele euro's. Op weg naar huis met zoonlief - net van gitaarles - die onnavolgbare gitaarsolo van het eerste nummer door de autospeakers. Het leek net zo'n mastercard reclame. Onbetaalbaar.

Vanwege mijn blinde afkeer voor alles wat op de radio kwam vanaf +/- 1979, dit album pas enkele jaren geleden "ontdekt" na een tip van een beste vriend. Nu luister ik al jaren graag en vrij veel naar Afrikaanse-, "wereld"- en andere muziek die modern met etnische invloeden invullen of vice versa... Moet ik nog verder uitleggen wat een "ontdekking" deze plaat voor mij was? Voor mij de zoveelste (hoeveelste?) vijf sterrenplaat uit dit topic.

Geen verrassing inderdaad, maar wel absoluut terecht. Een van m'n favoriete albums aller tijden, en gaat volgende week ook hoge ogen scoren in het top 40 albums van de jaren 80 topic, wat ik je brom. Aan mij zal dat in elk geval niet liggen...

5* plaat hier. Geweldige tegendraadse ritimiek(het funkt als een klokwerk) en geweldige songlyrics.
Bij mij ook zeker een vaste waarde in het top 40 albums van de jaren 80 topique

Aan mij ook niet. Een van de ultieme platen uit de jaren '80.

@Kronos: Wat vliegt de tijd(??)

Nog even een tip mijnerzijds trouwens. Een jaar na Remain in Light verscheen het voortreffelijke eerste soloalbum van Jerry Harrison, keyboardspeler en gitarist van de Heads. Deze sluit naadloos aan op Remain in Light en laat wat mij betreft duidelijk horen dat het niet alleen maar om Byrne draaide bij de Heads.

Jerry Harrison - The Red and the Black (1981)

Een grof schandaal dat deze niet verder komt dan 5 stemmen, dus bij deze wat promotie.

Nou, ik ben in elk geval niet de enige die de plaat pas vrij recent ontdekt heeft. Een eerdere mindere ervaring met Fear of Music en bekende nummers die in het algemeen weinig aanspraken zorgden dat deze "verplichte kost" bleef liggen. Uiteindelijk toch maar overstag gegaan en, zowaar, het is een heel aardige plaat, waar het geheel meer is dan de som der delen. Ultieme plaat van de jaren '80 vind ik minstens anderhalve ster te veel eer, maar toch wel een van de betere platen uit deze merkwaardige collectie van 52.

***** plaat, toen deze uitkwam heb ik hem dan ook eindeloos geluisterd.
Gaat bij mij ook scoren in de jaren 80 lijst.

Gerechtigheid! Vorig jaar aangeschaft, en vanaf de eerste luisterbeurt was ik direct zwaar onder de indruk. In rap tempo meer van Talking Heads in huis gehaald, al blijf ik steeds teruggrijpen naar deze.

Met de gelaagdheid van dit album snap je ook dat dit album nooit in deze vorm - zonder extra muzikanten - kon worden uitgevoerd. De aansluitende tour kende dan ook een aantal belangrijke gastmusici; Bernie Worrell (keyboards), Steve Scales (percussie), Belew toerde ook mee (zo laag als die gast zijn gitaar had hangen had ie vast geen kinderwens), Dolette MacDonald (vocals) en Busta Jones (bas). Het was een feest in de Jaap Edenhal. En mjuman? Nou die was nota bene de tickets vergeten (kwam ie achter op Amstel); daardoor deel van voorprogramma gemist (Pearl Harbor and the Explosions - een soortement B52-kloon).

Was het een feest? Wis en waarachtig - one of the best ever

Busta Jones met dat eeuwige hoedje, hij is overigens al overleden .

Geweldige band en een van de beste albums van de jaren 80. Ik vond er destijds, toen jeugdvriend Paul me dit voorschotelde tijdens een van onze luistersessies (1984?), weinig aan.

Mea culpa.

Dit album is wat mij betreft onderdeel van een fraai drieluik naast 'My Life in the Bush of Ghosts' en King Crimson's 'Discipline'

Klik, klik en klik.

Wat een muzikanten!

De Talking heads zijn natuurlijk onvermijdelijk hier een keer aan de beurt. Ik heb, als liefhebber van '77 en Fear of music niet direkt het gevoel dat Remain in Light per se het beste album is van de Talking heads.

Maar zal vanavond weer eens uit het doosje halen. Ik had gegokt op de Dexys midnight runners, díe heb ik vandaag op mijn werk al twee keer afgespeeld....

Wat te denken van Byrne's soloplaat The Catherine Wheel? Sluit er ook prima bij aan, is alleen wel wat waziger. Liedjes worden afgewisseld met instrumentals en geluidstapijtjes, werkt best prima, en "What a Day That Was" kwam ook nog terug op "Stop Making Sense".

Niet op Spotify, slechts 1 nummer uit het album op Grooveshark...
Dat word weer de illegaliteit induiken....

Ik ben met beide soloalbums bekend en die van Harrison vind ik een stuk beter dan die van Byrne.

Geef maar een gil als je hem niet kunt vinden, wie weet kan ik je "helpen zoeken"

Klinkt interessant dan, dan ga ik er allicht eens achteraan. Ken die van Byrne eigenlijk alleen omdat ik die ooit op cassette tegenkwam. Maar die van Sjerrie is vernoemd naar Stendhal?

The Catharine Wheel - if my memory serves me well - is muziek voor een ballet. Die van Jerry H. kom ik regelmatig tegen voor een zachte prijs - ik vind het geen boterpakjesdeuker, maar dat is perzoonlijk.

In dier voege zou ik eerder het tweede album van de stadswerkwoorden noemen (met Rodney Frantz - indeed, familie van).

Ach Mea Culpa Mea Culpa. Byrne blijkt een begenadigd artiest, die zowel solo als met de pratende hoofden weet te imponeren.

Waarom heeft overigens iedereen het over de Afrikaanse invloeden? Ik heb daar niets tegen hoor, maar het lijkt me duidelijk dat ook zaken als electronica en het moderne stadsleven een belangrijke rol innemen. Vooral het laatste lijkt me evident; in de roman "Bright Lights, Big City" komt er tot twee keer dit citaat langs: "Facts all come with a point of view/Facts don't do what I want them to"

Overigens wil ik Jon Hassells bijdrage op het heerlijke "Houses in Motion" nog even roemen, als we het toch steeds over wereldinvloeden hebben. 's mans tromplet klinkt als een leeglopende olifant, heerlijk is het!

Hmm.. Talking Heads. Heb deze op LP, voor een paar eurootjes gekocht, maar toch nog niet echt serieus aan toe gekomen. dit lijkt mij een mooie gelegenheid.

Tja, wat zeg je dan? Fela Kuti wordt telkens als inspiratiebron genoemd; dit album ontstond een beetje zoals ook menig jazz-album ontstaat: al jammend en tape mee laten draaien; knippen, plakken, stukken dubben. Niets ten nadele van het creatieve proces.

Laag op laag werd aangebracht en net als een andere fave van mij, Spirit of Eden, zou het resultaat bijna niet met/in de setting van de band (zoals die was) kunnen worden uitgevoerd. Ja er zit absoluut grotestadsneurose in - ik ken weinig tekstdichters die zo eerlijk en expliciet neuroot zijn als Byrne "dont touch me, I'm a real live wire"; je doet 'em tekort alsje zijn teksten puur als attitude of verdichting ziet.

Eno begon ook de techniek van het samplen en toepassen (bewerken) onder de knie te krijgen. CD wees al op de andere albums in de triptiek (Discipline, My Life..), de andere twee met een duidelijk andere zweem. Dit studioalbum was ook nog maar een baken van hoe goed de uitgebreide band live was. Want - eerlijk is eerlijk - in 1980 lag dit soort geluid helemaal niet in de lijn der verwachting van veel (thans 'O') wavers - en alleen al dat gegeven rechtvaardigt de aanwezigheid van dit album. Het is een gidsplaat - "the past can be copied or cloned; the future must be created". Geen wonder dat het studioalbum erna (Speaking in Tongues) wat tegenviel.

Live waren The Heads idd geweldig goed. Heb vanmiddag nog de tweede CD van 'The Name of this Band is' gedraaid. Met Adrian Belew. Grote klasse!

Ik vind dat, voor zover ik het kan beoordelen, toch iets minder. Ik heb The Name of.. en SMS, voor de verandering een keer geen bootlegs. Ik merk toch dat de band daar niet alles wat zij in de studio voor elkaar kregen live kunnen nabootsen. Ze klinken me ook iets minder strak in de oren.

Ze moeten natuurlijk ook geen jukebox zijn, en al met al vind ik het ook een goede live band, maar in de studio vind ik ze een klasse apart.

Tijd voor een goed gesprek Stijn - niet elke live registratie is vlekkeloos; per slot van rekening zit de mooiste muziek toch in je hoofd (in je eigen RAM). Maar als "Name of This Band Is..." één ding aantoont, is het wel de enorme progressie die de band heeft gemaakt inde periode van '76 -'77 - 81/82. De metamorfose die Tina Weymouth heeft doorgemaakt van college girl in jeans tot vamp in een 'vacuüm' jurkje is daarvoor wel symbolisch. Als, als... waren we het snel eens geweest.

Wat betreft de progressie: daar ben ik het 100% mee eens. Name of This Band heb ik dan ook in de kast staan, netjes met 4* beoordeeld, maar het échte meesterwerk hoor ik er niet in (of alleen bij vlagen).

Omdat dat toch wel één van de opvallenste en minst gebruikelijke nieuwigheden was (wat in het artikeltje van De Cultuurkenner (neen, niet Mjuman, die andere) trouwens ook is vermeld). Ik heb het album zonet nog eens beluisterd, voor het eerst in de context van dit topic, als zijnde een essentiele historische klassieker dus, en ben nu zelfs nog meer onder de indruk van dit meesterwerkje. "Eindelijk", nog eens, zou ik zeggen. Want voor mij was het niveau van dit topic, of beter van de deelnemende albums, toch wat aan het slabakken. Voor een echte muzikale revolutie zoals deze moeten we toch al terug gaan tot Kraftwerk, en mijn laatste 5 sterren album dateert reeds van Joni Mitchell. Deze laatste is voor mij toch wel dé revelatie uit dit topic, want voordien volslagen onbekend mee.

Voor zover ik weet is ie juist zeer slecht verkrijgbaar en als je hem al ergens vind moet je er flink voor in de buidel tasten. Maar een mens kan zich vergissen (zoals jij met je mening over het betreffende album ), dus mocht je hem op cd voor dat zachte prijsje tegenkomen, denk dan eens aan mij en fungeer als "tussenpersoon"