Daar kan ik erg inkomen (maar dan hooguit 3.5*). In principe heb ik niks met verzamelalbums. Bij The Doors heb ik mij juist beperkt tot het verzamelalbum, om die niemendalletjes te omzeilen. Jim M. was natuurlijk gezichtsbepalend, maar een goede vriend van mij beweert altijd dat hij de zwakke schakel van de band was - muzikaal gezien. Zou wel eens heel goed kunnen, ook al bleef er zonder Jim M. natuurlijk ook niet veel over. Op het debuut staat wel mijn favoriete Doors-nummer 'The Crystal Ship', maar een echt favoriet album heb ik eigenlijk niet.

Dat is toch niet zo moeilijk. Ik ben er stom genoeg voor. Kijk maar.

Zeker een legendarisch album en wat mij betreft het beste debuut ooit.

Wel, leuk filmpje zeg! Knap gedaan.

Het mooie van dit album vind ik dat zelfs de opvullertjes ook gewoon goed zijn. Individueel zou ik ze zeker niet tot het beste ooit scharen, maar alles bij elkaar is het gewoon geweldig.

Voor de hand liggende, maar wel terechte keuze. Vond er lange tijd niet zoveel aan, maar een jaar of 3 geleden ben ik The Doors wel wat meer gaan waarderen.

Voor mij is dit ook hun beste, al komt L.A. Woman erg in de buurt. De rest vind ik allemaal een stuk minder (die krijgen allemaal rond de 4*, twee genoemden krijgen 5*).

Ik vind hem ook wel leuk en geslaagd

Is dit dan zo'n saai album dat niemand er wat over te melden heeft? Of is iedereen het er gewoon over eens dat dit een meesterwerk is?

Geweldig album

Maar neen, Chevy. Een korte recensie bij het album geplaatst.

Ah...daar istie dan

Was rond m'n 17 verslaafd aan hun albums. Kan waarschijnlijk dromen waar de tikken op m'n lp's staan. Heb echter altijd een pesthekel aan overbodige toneelstukje The End gehad. vandaar slechts 4,5*

Heb eigenlijk hetzelfde; verder puik album.

Review geplaatst op de album pagina

Over het overbodig toneelstukje 'The End', uit het boek 1001 Albums:

Maar in 'The End' komt het ethos van The Doors het beste tot zijn recht; een elf minuten durend, homerisch epos over lust en dood waarin de band een wonderschoon polymorf weefsel spint om de aangrijpende narratieve zang van Morrison. Hier wordt rock tot theater.

Dat klinkt al wat genuanceerder.


Het debuut van The Doors, van The Velvet Underground en Pet Sounds van The Beach Boys zijn voor mij de toppers van wat hier al voorbij gekomen is.

En wat brengt Evil Santa ons morgen...?

Apocalypse Now vond je wellicht dan een matige film? want daar past het juist perfect in. Sinds die film ben ik anders naar die song gaan luisteren. Beeld en muziek vallen dan mooi samen.

Ok, deze was verwacht. Verder is het tot nu toe een vrij brave lijst. Voor al die Beach Boys dissers (en dat zijn er toch wel wat) wil ik nog wel kwijt dat zonder deze Sil met zijn Strandjutters huidige groepen als Yeasayer en het vele geprezen Animal Collective (en vult u verder aan naar behoefte) ongetwijfeld heel anders geklonken zouden hebben.

Doors, hell yeah!

Nou, kom maar op dan!

Ik gok op Electric Ladyland.

Vandaag nummer 10 in dit topic, en de laatste voor dit jaar. Daar Evil Santa zijn hoogseizoen is ingegaan - waar anderen beginnen met vrije dagen, feesten en eventueel bezinnen - is het voor deze vanaf nu dag en nacht werken, overleven op liters Red Bull en snelle happen, todat op 6 januari de Tres Reyes Magos mij komen verlossen van de consumptie-gekke massa, en mijn momenteel opgeblazen zaakje weer terugvalt tot haar normale bescheiden proporties.
Vandaar dus een maandje pauze, en komt nummer 11 eraan op 14 januari.

Maar deze week eerst nog:




Astral Weeks (1968), Van Morrison

Introductie hier bij het album gepost.

.

Ah, mooie plaat deze oude bekende.
Met het prachtige Beside you en de Jazz band.
Hebben we dan eindelijk '67 achter ons gelaten.
Enne verschrikkelijke Kerstman doe voorzichtig in de slee

Ik ken van Van Morrison vooral de "hits" en heb alleen een tweetal "Greatest Hits" (uit 1990 en Still on Top uit 2007) van The Man. Ben dus toch wel benieuwd naar dit album, dat me afgaande op de introductie toch nogal afwijkend lijkt van wat ik ken van Van.

Van the Man, welcome man! The Belfast Bard zo werd ie ooit genoemd door Ierse maat Brendan, die nu schapenfokker is way down under (ik schreef eerst "schapen fokt", maar de streetwise youngsters hier zouden dat verkeerd kunnen uitleggen). Mooi land, veel melancholie in het landschap; qua sfeer had fado ook zo een Ierse muziekgenre kunnen zijn

Prachtplaat, een essentiële Morrison; beter draaibaar dan veel recenter werk - alleen zou ik Madame George bijv. - mijn persoonlijke fave van dit album - niet echt spiritueel willen noemen, eerdere een soort forerunner van Walk on the Wide Side, qua thematiek. Van doet me altijd verlangen naar een haardvuur, een goed glas Black Bush, gezelschap.

Ik zat gisteren nog even te verzinnen welke er vandaag zou kunnen komen en deze prijkte bovenaan m'n verlanglijstje. Had het hier gisteren eigenlijk moeten posten, had ik vandaag kunnen pronken met m'n profetische gaven

Nou kom op dan, pm me even hoe de AEX (index) ma mi sluit, kan ik ff short gaan.

Dit is één van de platen wanneer ik hem hoor: ik niet begrijp dat hij niet in mijn top 10 heb staat.

Zet hem voor de gelegenheid gelijk even op

Zoals in dat verhaaltje over een van de eerste Nederlandse schapenboertjes die naar Australie emigreerde.
Toen de boot bij de kade aan kwam zag het boertje een paar stevige Australische boeren staan en riep als warm Nederlands welkom:
Hey mister do you fok you're own sheep, waarna hij op zijn beurt weer een warm Australisch welkom kreeg.

Van Morrison de knorrepot dus met een van zijn beste Veedon Fleece is bv ook geweldig.
Ik heb Astral Weeks op **** 1/2 staan.

Leuk dat dit mooie album van Van Morrison is opgenomen. Al vind ik Veedon Fleece nóg mooier, voor mij is dit de vierde 5* topper uit het lijstje van De Morgen.

Ooit begonnen met de verzamelaars uit '90 en '93, maar dat bleek al snel niets meer (en minder) dan een goede introductie te zijn, want het duurde maar even voor ik in een heuse Van Morrison periode kwam met als resultaat dat hij met zo'n twintig albums een van de best vertegenwoordigde artiesten in mijn muziekcollectie is. (Met 33 cd's wint Joseph Haydn het echter makkelijk. Die goedkope Kruidvat-boxjes ook.)

Afwijkend zou ik Astral Weeks niet meteen noemen. Toch niet meer dan vele andere albums van hem onderling van elkaar verschillen. Wellicht volop in de roes van zijn pas verkregen vrijheid klinkt hij hier al erg bevlogen. Hoewel het de tijdsgeest uitademt is de warme akoestische muziek vandaag nog niets van zijn frisheid verloren, maar het gaat geestelijk dan ook minstens op iets van een 8000 meter boven de zeespiegel op de vleugels. Genieten van de vlucht maar oppassen bij het landen.

De piloot zelf bleef er alvast nuchter bij.

"Ik was best blij met het album. Het leek meer op de muziek die ik wilde maken. Nog steeds, trouwens."

(Van Morrison vier jaar na het verschijnen ervan )


@Cabeza, misschien kan de muziek van Astral Weeks de komende zware werkweken wat verlichten.

Heb deze ooit gekocht omdat ie op MusicMeter zo goed gewaardeerd werd, maar helemaal wild ben ik er nooit van geweest. Staat nu nog op 4*, maar nu ik hem weer draai vanwege dit topic, merk ik dat dat toch wat aan de hoge kant is. Als achtergrondmuziek gedijt het nog wel, maar nu ik er aandachtig naar luister krijg ik alleen maar de kriebels van een nummer als Cyprus Avenue. Al die kitscherige arrangementen waar soms het glazuur van van je tanden springt en dan ook nog die vermoeiende zang... Dan liever de uptempo jazz van The Way Young Lovers Do. Bevalt me een stuk beter.

Daar ga jij meer over horen Herman

Ik woonde vroeger in een studentenhuis met een Van-adept. Dus ik hoorde het vaker en meer dan me lief is/was. Maar dit album is samen met Moondance en Veedon Fleece wel een vaste waarde in mijn collectie - de rest trek ik niet. Ondermeer vanwege de hysterie en arrangementen. The Way Young Lovers Do, zondermeer geweldig - dat opzwepende... Up-tempo klinkt wat braafjes in dit geval!

Da's de eerste keer dat ik deze smiley gebruik. Neem aan dat je niet echt bekend bent met hard bop, of met het werk van o.a. James Blood Ulmer, Ornette Coleman?

@Aquila - da wa's in Utreg? Bij mij op de woonpaal (nee,niet IBB) hadden we ook regelmatig stereowars; buurman Bram won vaak met zijn fucking Wharfedale (oomph oomph) boxen (en zorgde indirect voor een zekere afkeer van Zappa, ELP, Softmachine en meer van die geitewollensokken-muziek).

Binnenkort maar eens wat vinyl van Van scoren - cd's tiental of zo in huis, maar weinig 70's/80's.

Nee, met hardbop en de namen die je noemt ben ik niet echt bekend.

Wel met Mingus die er soms al wat steviger aan toe gaat. Maar in de ritmesectie deed dat nummer me daar wel een beetje aan denken.