Maar wel minder naar muziek hebt kunnen luisteren (da's gewoon een hard kwantitatief gegeven - luistertijd p.j * aantal jaren) en dus minder ervarring hebt (ceteris paribus dan wel). En vergis je ook niet hoe fris een album kan klinken na *** jaar.

En ik vraag me af

a. wat is de benefit van objectiever kijken - altijd gedacht dat je met je oren muziek beleefde

En b. maar dat is helemaal filosofisch - hoe je überhaupt binnen het kader van je eigen persoonlijkheid van 'objectiever' kunt spreken. Er zijn mensen in mijn omgeving die bijv. compleet flippen op dubstep, terwijl ik er heel actief of beschouwend van kan worden. Objectief gezien vind ik het dus heel fijne muziek, maar da's dus heel subjectief.

@Sandokan - ik zal 'em zeker draaien - da's een morele verplichting; ik heb dat ook gedaan met die Pink Floyd en toen waande ik me echt terug in de tijd van de wijde pijpen en de hemden met bloemetjes (heerlijk zo'n virtuele nostalgische trip naar de wereld van alles nog simpel).

Het terug gaan in de tijd vind ik ook een van de charmes van dit topic, een sentimental journy .

Tuurlijk ; zwaarden slijpen, Ninja-pak aan, leerling-ninja's condoleancebrieven laten schrijven en op pad.

Na de twee eerste beluisteringen (ik heb de versie met de mono en de stereo versies) geld voor mij het omgekeerde. Wat me nu pas opvalt is dat ik niks heb met die harmonische samenzang toestanden, dat is wat me het meeste tegensteekt bij de Beach Boys, en ook zo bij de Beatles, al vind ik de stemmen daar wel stukken beter. Op dit album van The Kinks gaat het me dan ook beter af vanaf Last of the Steam-Powered Trains, wanneer je af en toe ook eens gewoon een zanger hoort, en niet van die verveldende koortjes. Maar wat een verschil toch weer met voorgangers in dit topic zoals James Brown, Lou Reed, Jim Morrison en Van Morrison, die met volle overgave en passie de ziel van hun lief en leed in hun performance stoppen. Daar kan ik kippevel van krijgen, bij die lentefrisse harmonische melodietjes zoals hier hoogstens de neiging tot een heupwiegend ganzenpasje af en toe.
Leve de lente! Maar niet in muziek please....

Het eerste album in dit topic waarvan ik niet eens de hoes ken. Dit kan dus geen klassieker zijn.

Het staat nu op en ik heb er niks mee gemist lijkt me.

Ik bedenk net dat de harmonische samenzang voor mij niet het probleem is, maar wel dat bekakt Britse in de muziek. Dit doet me teveel aan The Beatles denken.

Ik vind het toch wel beter dan The Beatles. "Rockt" toch een klein beetje meer, af en toe riekt het in de verte wat naar blues. Ook korte nummers, maar zonder die irriterende bruuske openingen en eindes zoals dikwijls het geval bij The Fab Four.

The Kinks waren minder experimenteel dan the Beatles maar Ray Davies deed inzake de teksten niet onder voor John Lennon. The Kinks brachten pakkende en puntige popsongs in de Britse traditie en hebben later ook diverse Britse bands beïnvloed (Blur, Kooks).
Inderdaad werden de Kinks-albums danig onderschat (ik had ze niet verwacht in dit topic), hun singles daarentegen verkochten wel erg goed.

Ik ben ook niet zo weg van de Kinks albums: de singles daarentegen wel (heb ik ook op een schijf gebrand). Ik vind ze beter en pakkender dan de meeste albumtracks.

Neem van mij aan Zorin: de Kinks is zoveel meer dan een singlesband. Zeker in de late '60 en vroege '70 hebben ze uitstekende albums afgeleverd.

Het valt mij ook op dat je de invloeden van The Kinks vandaag de dag nog steeds hoort. Met name talloze Britse bands putten nog steeds inspiratie uit hun werk. Vergelijk dit eens met de Stones. Voorheen had je Aerosmith, GNR, Bon Jovi etc. maar de afgelopen 10 jaar?

Britpop bands komen vele malen dichter in de buurt van The Kinks. Dat is mijn ogen ook terecht omdat het veel Engelser klinkt. The Village Green is absoluut een klasselabum, helaas kan ik 'm nergens op CD vinden. Bol.com niet, Fame niet...

Ik heb ook wel een zwak voor de Kinks, alleen ben ik zelf niet zo weg van hun albums. Ik waardeer de band op zich wel.

Goed topic hé? ,

Eigenlijk waren ze wel te verwachten natuurlijk. Zoals al gebleken is uit de voorgaande keuzes, lijkt mij de nadruk voor een selectie meer te liggen op de impact en invloed die deze albums op andere muzikanten hebben veroorzaakt, dan op hun commercieel succes of algemene erkenning. Meer 52 essentiële albums VOOR de pop/rock geschiedenis dan klassiekers UIT die geschiedenis (voor zo ver dat een verschil uitmaakt.)
Zelf ben ik geen muzikant, evenmin waarschijnlijk de journalisten die dit naslagwerkje geproduceerd hebben, dus moet ook ik mijn mening baseren op waarnemingen. En dan valt toch niet te ontkennen dat de naam The Kinks , en meer nog die van Ray Davies meer dan geregeld valt in gesprekken met popmuzikanten betreffende voorbeelden en invloeden. Ook hier zijn reeds enkele voorbeelden aangehaald:







Dus, in dit licht toch wel weer een onbetwistbare keuze lijkt me. Trouwens, wat betreft de Stones, we zijn reeds in 1968 aanbeland, en die zijn hier (nog?) niet gepasseerd... terecht?

Hierboven sprak Kronos al van het "bekakt Brits" en dat deed mij denken aan Flo & Eddie - kern van The Turtles. Ray Davies heeft voor hen het album Turtle Soup geproduceerd; ze kennen 'em dus goed.

Flo & Eddie hadden nogal een reputatie van collega-musici in de maling te nemen. Ik herinner me een interview met hen, waarbij hun gevraagd werd naar de samenwerking met Ray Davies - ze keken elkaar aan en begonnen in met uiterst bekakt Brits accent een spontane persiflage te zingen: "Everbody's a dreamer, everybody 's a star" - prachtig was dat; helaas niet kunnen vinden op YouTube.

Aftermath had een keuze kunnen zijn.

Maar dat de Stones nog niet aan bod gekomen zijn zal terecht-vaardigen zijn omdat er geopteerd werd voor een album per artiest/band.

@avdj: ik heb hem gewoon bij Velvet gekocht.

Stones - denk eerder Sticky Fingers, met als tweede Exile on Main Street. Aftermath (hoes alleen al is een klassieker) was ook een optie geweest, Beggars Banquet, Let It Bleed en Their Satanic ... minder.

Ze hebben hem wel gewoon bij Bol hoor:

http://www.bol.com/nl/p/muz...

Wat betreft de Stones denk ik dat het kwartet studioalbums van Beggars Banquet t/m Exile het sterkst / belangrijkst was.
Zij zaten destijds (eind jaren 60 begin 70 vorige eeuw) echt in een piek.
Indien je in een kroeggesprek o.i.d. met het onderwerp RS moet passen als het over deze albums gaat, dan ontbreekt het je in ieder geval aan kennis wat betreft de essentiële Stones klassiekers.
En wilde de cultuurkenner ons niet iets bijbrengen t.b,.v. het betere kroeggesprek

Aftermath is meer beroemd geworden omdat de heren voor het eerst de nummers zelf schreven. Best knap hoor maar daarmee zeker niet uniek in die tijd. Dat jaar verschenen o.a. Blonde on Blonde, Revolver en Pet Sounds. Eigenlijk vind ik de Stones albums maar een paar jaar lang (68-72 uiteraard) van absolute wereldklasse. Beggars Banquet klinkt ietwat gedateerd maar de drie albums erna zijn gewoon steengoed.

Zaten we alweer bij de Stones of waren nog bezig met de Kinks?

Ik denk dat de Kinks het slachtoffer waren van hun platenmaatschappij en dat de laatste heruitgaves een herwaardering hebben opgeleverd die ze verdienen! Sommigen noemen dat 'revisionisme', maar de waardering voor de Beach Boys van de laatste tien jaar is dat ook: in de jaren '60 was Pet Sounds commercieel tegenvallend en zakten de Californsiche Surfjongens enorm weg uit de publieke belangstelling.
Revisionisme is iets van alle tijden!

Ik denk dat Ray Davies een briljant songschrijver was die af z'n best de melodieën van McCartney en het venijn van Lennon kon combineren! Ik denk dat "Village Green" hun beste en meest constante elpee is; enorm Engelse observaties en fraaie klanken. Meer 'vaudeville' en 'music hall' dan 'rock 'n roll', en dat maakt deze plaat enorm Brits. Samen met de Beatles en The Who werden de bluesschema's en gitaarsolo's wat opzij geschoven en was er meer ruimte voor een ander soort teksten en instrumentatie.

Het debuut van Velvet Underground was destijds ook geen commercieel succes maar wordt nu beschouwd als één der belangwekkendste albums, zowat iedere popliefhebber heeft dit nu in zijn platenkast.
The Kinks-albums werden inderdaad nauwelijks gepromoot (itt tot hun singles) maar zijn nu op fraaie wijze heruitgebracht.
Ik verwacht Rolling Stones overigens met één van hun albums Beggars Banquet t/m Exile, toen waren ze op hun sterkst.

Nummer 12:

The Notorious Byrd Brothers (1968), The Byrds




Introductie bij het album

.

Byrds is met een y. The Birds is een film van Hitchcock.

(ben overigens benieuwd naar het laatste nummer, 2001 is één van mijn favoriete films, ondanks dat het daar waarschijnlijk 0,0 mee te maken heeft)

Wéér een album uit de 60s..? Maar wel de beste tot nu toe!

Gerechtigheid - één van de fijnsten van de vogels; nog regelmatig in de spelerd: in werkkamer wel te verstaan, vanwege hoog OL-gehalte!

Leuk, weer een album dat ik nog niet ken.

Maar bij de introductie valt alweer het woord beatles.

Dat belooft niet veel goeds.

Alhoewel ik een behoorlijk liefhebber van de Byrds ben, vind ik dit zeker niet hun beste. Maar ja, iig wel weer één uit het beste (halve) decennium, dat blijkt maar weer.

en de jaren zeventig moeten nog komen

Gewoon niet doorlezen die intro en eerst luisteren en je beeld bepalen. Heeft imo weinig met de Beatles te maken; m.n. de 12-snarige Rickenbacker klinkt prachtig en er zitten wat 'gesynthetiseerde' geluiden in en achter (o.a. Artificial Energy) - even geen idee met wat voor apparaat die ook wel gemaakt zijn. Daar zat producer Gary Usher achter - iig aardig wat phaser en flanger, het klinkt heel ruimtelijk. De twee mooiste nummers (imo) zijn composities van Carole King: Goin'Back en Wasn't Born to Follow. Imo een van de betere Byrds-albums.

Onlangs zag ik bij Plato de eerste 5 albums van The Byrds in een doosje (met 5 cd's) voor slechts 20 euro - te geef voor zoveel mooie muziek.

De eerste paar jaren zijn nog wel goed ja, maar dan wordt het langzaam minder, uitzonderingen daargelaten. We zullen zien wat daar later uit komt.