Aardig nummer wel. Alleen om een heel album te boeien is er wel iets meer nodig. Voor dit filmpje een 6.5.

Ben bang dat je me (weer) niet goed hebt begrepen, maar geduldig als ik ben wil ik het graag nog een keer uitleggen.

Mijn reactie ging niet over de kwaliteit van het nummer - hoe meer de meningen daarover verschillen hoe levendiger dit topic - maar over jouw bewering dat The North Mississippi AllStars (al dan) niet in een forum thuis horen dat zich richt op folk, americana & roots. Daar sla je, volgens mij, de plank behoorlijk mis.

RE-DOEI !!!

Ik hoef niet de hele discografie door te ploeteren om te constateren dat het geplaatste nummer wat mij betreft beter in een bluestopic geplaatst had kunnen worden.

Ik ben bang dat je me weer niet goed gaat begrijpen, maar ongeduldig als ik ben geloof ik het verder wel met deze discussie.

Zullen we dan nu weer overgaan tot het beoordelen van mooie liedjes?

Het doet me sterk aan Dead Fingers denken. Daarnaastr is het 'The Weight' gehalte te hoog. Voor wie dat mega fantastische nummer niet kent..

YouTube - The band - The Weight (Take a load off Annie/Fanny)

7 voor dat nummer, ik hou wel van de manier hoe ze het brengen maar de stem pakt mij niet direct.

Best een leuk nummer, ja. De associatie met The Weight had ik ook, en als twee mensen die los van elkaar hebben (ik had het bericht van Ducoz nog niet gelezen) dan lijkt er toch zeker wel iets op elkaar, denk ik. Maar fijn nummer hoor, mooie samenzang.

Ik sluit me aan bij bovenstaande commentaren. Album lijkt me wel eens de moeite waard. 7,5

Ook ik had die The Weight associatie, al vind ik dat niet eens zo'n geweldig nummer. Dit ook niet trouwens, maar slecht is het niet. 6.4

The Weight was inderdaad ook de eerste associatie die in mij opkwam toen ik dat refrein hoorde. Vind ik niet erg overigens, integendeel Het album is overigens zeker wel de moeite waard. Al is het alleen maar om het even geweldige Houston Train.

Als we het dan toch over The Weight hebben ...

De meeste tribute-shows zijn de moeite niet waard. De pensionado waar de show om draait is vaak ver over zijn/haar uiterste houdbaarheidsdatum heen en als voor de gastmusici niet hetzelfde geldt, dan is het wel hun ego dat ervoor zorgt dat ze zo nodig in de schijnwerpers willen staan.

Het afscheidsconcert, "The last Waltz", dat The Band in november 1976 in San Francisco met een all star bezetting gaf, is daarop een gunstige uitzondering. Op de setlist van die show stond natuurlijk ook deze klassieker, waarvoor vocaal de hulp van The Staples werd ingeroepen.

33 jaar later op zijn 69ste deed the late and great Levon Helm, zanger & drummer van The Band, dat kunstje in Nashville nog eens over tijdens "Ramble at the Ryman", zijn eigen afscheidsfeestje. Opnieuw met een all star cast. 'The Weight' sloot dat concert af. Naast Helm, speelden onder meer John Hiatt, Sheryl Crow, Buddy Miller & Sam Bush mee. Met John Hiatt in de rol van zanger/gitarist Robbie Robertson.

Deze concertregistraties zijn gelukkig allebei nog steeds meer dan de moeite waard. Voor mij de reden om ze hier nog eens te noemen.

Dat niveau haalt deze beginnende band - die vooral in hun samenzang aan Dylan's begeleidingsband doet denken - nog niet. Het is voor een beginnende band dan ook geen eerlijke vergelijking. Daarom geef ik hen voorlopig het voordeel van de twijfel: 6,3

De albums All I Could Do Was Sing en Threadbare zijn voor mij standaard luistervoer in de herfst en winter, al is het laatstgenoemde album soms íets te donker. Het fijne aan deze band vind ik de afwisseling; de nummers variëren van uitermate depri tot stompende meeschreeuwer.

Jammer genoeg is Port O'Brien al een tijdje uit elkaar, ik had ze graag nog eens live gezien.

Het komt mij erg bekend voor, waarvan weet ik niet precies.
Ik vind het wel wat hebben, dat lichte ijle geluid.
Een 7 van mij.

Niet slecht, maar heb wat moeite met de zang en de strijkers die het geheel wat zoet maken. 6.5

Zoals ik bij het bijbehorende album geplaatst heb op 26 maart 2009, 23:45 uur: "Fisherman's son \o/."

En daar kan ik mij vier jaar later nog goed in vinden. Het cijfer dat bij die emoticon hoort is denk ik een 7,5

Volgens mij mogen we wel weer, bij benadering. Deze video doet een beetje raar, elke keer als ik hem link start hij niet bij 0, zal je zien, NU WEL . Zelf even terugspoelen naar het begin dus. Dit is namelijk ook het nummer dat ik wil laten horen:




Tear It Down van het nieuwe album Destination Blues. Moch het bevallen, luisteren jullie gewoon de hele video. Het is (helaas voor sommigen) live, maar het geluid is wel goed en de beeldkwaliteit ook. Een beetje jaren 90 countryrock, dat niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Doet sterk denken aan het geluid dat Wilco op A.M. had en soortgelijke albums uit die tijd.

Butchers Blind: Heet deze band echt zo.Ik zie de naam verder niet op Spotify of MM, maar dat kan aan mij liggen. Dikke 8,5 voor de volle 20 minuten. Ik ben helemaal in de stemming voor het wat steviger werk de laatste tijd dus dit is helemaal gemaakt voor mij. Uit de overige nummers blijkt dat er variatie genoeg in de band zit. Uitstekende keuze.

Port O'Brien steekt er dan wat schril bij af, maar ook dat is zeker niet slecht. 6,5.

jep Hendrik, zo heet die band. Dit is hun Bandcamp, zie dat ze niet eens op Discogs staan nog, dus zo bekend zijn ze denk ik niet. Las erover op een blogje. Ik kon minder legaal wel aan hun nieuwe album komen, is zeker de moeite.

Ook van mij een 7 voor Houndmouth, zeer behoorlijk.
Port O'Brien: heb wat moeite met zijn stem, liedje is wel ok, 6,5.
Butchers Blind: ben niet zo enthousiast als Hendrik, maar niet onaardig: 6,8

Nu tijd voor mijn ontdekking van deze week. Jazz gitarist L D Brown uit New York schoolde zichzelf noodgedwongen om tot singer-songwriter Grey Reverend:



Zijn tweede album 'A Hero's Lie' verscheen begin september en staat integraal op Spotify.

De geest van Nick Drake waart hoorbaar op het album rond.

***

De Reverend speelt ook mee op de openingstrack 'First Fires' van Bonobo's laatste album
'The North Borders' , dat dit voorjaar verscheen.

zucht nee, al is zn picking techniek wel leuk, maar alles bij elkaar maakt t zo glad. 4.7

Precies hetzelfde hier. Speelt prima gitaar, maar de melodie en de stem zijn zo flets als maar zijn kan. Ben bang dat de man vocaal ook niet meer in zich heeft. 4.

Het is inderdaad te lief.
Ik vind het voor de rest niet zo veel. 4

Grey Reverend: het is allemaal wel heel relaxed ja, niet in de laatste plaats door de clip. Toch wel een mooi liedje. 6,5
Butchers Blind: 7,5.
Port O'Brien deed me niet zoveel. 5

"De geest van Nick Drake waart hoorbaar op het album rond" is misschien wel de meest clichématige omschrijving die je van een singer-songwriter kunt maken. Enfin, ik vind het ook wat te flets en lief. Eens met mijn mede juryleden. Ik vind een vier alleen te weinig. Ik geef een 6.

Daar zou je best wel eens gelijk in kunnen hebben, maar ik ben niet de enige die overeenkomsten hoort.

There are parallels to early Donovan, John Martyn and especially Nick Drake in these hushed yet mesmerizing songs. http://www.americansongwriter.com

But there are distinct flavours of Nick Drake in there, especially with the guitar and vocal delivery on certain tracks - Folk Radio UK | Leading Music Blog, Radio, News, Reviews - folkradio.co.uk

His stripped down guitar-work, as well as his velvet soft-spoken voice, might make comparisons with Nick Drake seem inevitable - http://hangout.altsounds.com

& ook op dit forum is die link al eens gelegd.

Dus er zal toch wel een kern van waarheid in zitten.

Ik moet er wel bij zeggen dat het album waarvan het afkomt, Ballad of Boogie Christ, voor 80% indierock is en voor 20% indiefolk, zoals dat hier geboden wordt. Album is wel de moeite waard.
De clip is trouwens een soort van spoof

YouTube - Joseph Arthur - All The Old Heroes (NEW SONG off the upcoming The Ballad of Boogie Christ) Dat is opzich ook wel den moeite waard.

Joseph Arthur, ik had er nog nooit van gehoord. Toch heeft hij al een paar albums gemaakt zo te zien. Ik vind het wel een mooi nummer, qua zang deed hij me wat denken aan Sam Baker. Zou wel jammer zijn als het teveel indie is. Wie weet ga ik het toch proberen met het album. Voor dit filmpje een 7.

Het nieuwste album van Greg Trooper "Incident on Willow Street) is wat mij betreft dik voor elkaar. Voor de minder traditioneel ingestelden onder ons wellicht wat te oubollig, voor mij prima. Ik wilde graag het iets meer catchy Mary of the Scotts in Queens doen, maar ik heb nogal kritiek gekregen (en terecht soms) op mijn live bijdragen, die weleens van slechte kwaliteit zijn. Daarom dit ook bepaald niet verkeerde nummer.

Greg Trooper: best leuk. 7.2
Joseph Arthur: 6.8

Sinds het verschijnen van Greg Trooper's laatste album 'Incident on Willow Street' weten we dat niet alleen Friezen dromen over schaatsen! In het openingsnummer van dat album laat hij een Texaanse zwieren over het ijs van de Amsterdamse grachten. Helaas voor Greg lag er vorige week - toen hij optrad in de kleine zaal van Paradiso - nog geen ijs op het IJ. Van mij krijgt hij toch een 7.

Het album is nog even integraal te beluisteren via 3voor12's Luisterpaal.

Elliott Smith, 06-08-69, Omaha / 21-10-03, Los Angeles

Vandaag is het op de dag af tien jaar geleden dat Elliott Smith, de indie Nick Drake - en dat was echt zijn bijnaam Daniel - een einde maakte aan zijn leven. Elliott dankte zijn bekendheid vooral aan de film 'Good Will Hunting', die hem in 1998 zelfs een Oscar nominatie opleverde voor Miss Misery en een platencontract bij een major.



Jammergenoeg bleek dat niet voldoende. En ..... zoals Peter Wolf (J. Geils Band) al zong "A Lot of Good Ones /are/ Gone". En Elliott hoort zeker in dat rijtje.