Gisteren Sinéad O'Connor gezien in Openluchttheater Rivierenhof in Deurne. Het werd een erg vreemde en helaas ook teleurstellende avond.

Om 21.30u kwam Sinéad op met haar haar (ze is niet meer kaal) naar achter gestreken met gel, een bril en een wit broekpak. Niet haar meest stijlvolle moment, vond ik. Samen met haar twee muzikanten (gitarist en toetsenist/gitarist) stak ze van wal met Something Beautiful en The Healing Room. In beide nummers deden haar hoestbuien het ergste verwachten voor de rest van de avond, maar het was volgens Sinéad "just warming up".

Daarna volgde een krachtige versie van The Emperor's New Clothes, wat misschien wel het hoogtepunt van het hele concert was. Even later speelde ze Reason with Me, wat op haar nieuwe album zal staan en ongetwijfeld één van de beste nummers is die ze het laatste decennium schreef.

Het korte solostukje was ook erg te pruimen: eerst een a capella-versie van I Am Stretched on Your Grave, opgedragen aan Amy Winehouse (Sinéad vergat wel de tekst op het einde van het nummer) en dan Black Boys on Mopeds op gitaar.

In Petit Poulet werd een verrassend staaltje folk en in Red Football koos ze dan weer voor pianocabaret. The Real V.I.P. was nog een laatste nieuw nummer, waarin Sinéad - zoals ze zo vaak doet - volop de religieuze toer opging.

Na het obligate Nothing Compares 2 U en een wat haperend Thank You for Hearing Me zat de reguliere set er op.

The Last Day of Our Acquaintance werd het eerste bisnummer, en Sinéad ging wederom de mist in door haar tekst te vergeten en de strofen in de verkeerde volgorde te spelen. Daarna riep het publiek nog om Troy, maar Sinéad besloot dat ze liever afscheid nam van haar publiek met 2 oerreligieuze nummers van Theology: The Glory of Jah en 33. Best moooie nummers, maar minder geschikt als uitsmijter.

Samengevat waren er gewoonweg teveel minpunten en mankementen om dit een geslaagd concert te noemen. De stem heeft ze nog steeds en de nummers heeft ze ook. Maar als ik Sinéad O'Connor een volgende keer zie, hoop ik dat ze de teksten en akkoorden van die nummers wat beter onthoudt.

De setlist (zoals ik hem mij herinner, de volgorde was misschien anders):
Something beautiful
The healing room
The emperor's new clothes
Never get old
Whomsoever dwells
Very far from home
Reason with me
A perfect indian
I am stretched on your grave
Black boys on mopeds
This is a rebel song
Petit poulet
Red football
The real V.I.P.
Three babies
Nothing compares 2 U
Thank You for Hearing Me
-
The Last Day of Our Acquaintance
The Glory of Jah
33

Sebadoh in de Effenaar. Van de drie keer dat ik ze zag was dit met afstand het beste optreden. Bijna heel Bakesale kwam lang, veel van Harmacy, enkele nummers van Bubble & Scrape en nog wat los werk van III en Sebadoh vs. Helmet. De heren hadden er zin in en speelden ruim 2 uur, waarbij in blokjes nummers van Barlow en Loewenstein werden gespeeld. Dat werkte erg goed, want hoewel Barlow een geniale songwriter is met een oeuvre waar je U tegen zegt ligt gebrek aan afwisseling op de loer. De vreemdere liedjes van Loewenstein zorgden daarvoor, en voor een flinke dosis punky energie. Hij bleef makkelijk overeind naast Barlow.

Ik heb in elk geval horen langskomen, niet op volgorde:

III:
- The Freed Pig

Vs. Helmet:
- Brand New Love
- New Worship

Bubble and Scrape:
- Two Years Two Days
- Sister
- Sixteen
- Forced Love

Bakesale:
- License to Confuse
- Careful
- Magnet's Coil
- Not a Friend
- Not Too Amused
- Dreams
- Skull
- Got It
- S. Soup
- Give Up
- Rebound
- Dramamine
- Together Or Alone

Harmacy:
- On Fire
- Prince-S
- Ocean
- Nothing Like You
- Crystal Gypsie
- Beauty Of the Ride
- Mindreader
- Willing To Wait
- Too Pure
- Love To Fight
- Open Ended


En dan zijn klassiekers als Gimme Indie Rock, Soulmate,Sacred Attention, Homemade, Think (Let Tomorrow Bee) en Soul and Fire nog niet eens gespeeld... wat een festijn!

Vrijdag was ik bij Heavy Metal Kings (Ill Bill & Vinnie Paz) in de Melkweg. Een aardig optreden. Vooral een imposante tracklist. Qua uitvoering wat lomp en niet altijd even publieksvriendelijk. 3/3,5*

Zaterdag naar Boogiedown Breda geweest. Erg strak georganiseerd festival, ik mocht backstage komen waar ik gratis drank en eten had. De line-up was erg tof. Afsluiter Naughty by Nature viel wel wat tegen, maar R.A. the Rugged Man, Fresku en Sticks, Rico + A.R.T. zorgden voor genoeg hoogtepunten. 4*

Vrijdag 28 aug: The Boxer Rebellion - Mezz - Breda
Was nog nooit in Mezz geweest maar wat een leuke zaal, lekker intiem.
The Boxer Rebellion doet 2 losse concerten tussen de laatste europeese tour (mei/juni) en canadeese tour (okt).
Zanger Natham Nicholson moet duidelijk op gang komen maar als na ca 30 minuten het geluid harder gaat waardoor de irritante wat-ga-je-in-het-weekend doen gesprekken van sommige concertgangers er niet meer bovenuit komen gaat het los.
Standaard setlist met als verrassing "We Have This Place Surrounded".
Gitarist Todd Howe duwt het niveau met hemelse gitaarpartijen naar dezelfde hemelse hoogtes.
Duidelijk blijft dat deze band live veel heftiger is dan op de cd.
Bij de rustige nummers van de laatste cd The Cold Still (Cause For Alarm, Doubt en het door merg en been gaande No Harm) komt de stem van Nathan het best tot zijn recht.
Bij het laatste nummer van de reguliere setlist (Watermelon) en laatste nummer van de toegift (The Gospel Of Goro Adachi) gaan alle registers open.
Vanavond in Delft bij Westerpop, ik zal weer genieten.

The Ex & Brass Unbound (Mats Gustafsson, Ken Vendermark, Roy paci)

Bejaarde jazzconnaisseurs op de stoelen en springende punkers vooraan; een nogal luidruchtig topconcert! (De speciaal ingevlogen cowbell maakte het net wat completer)

Arcade Fire, in de altijd gezellige "fucking" Heineken Music Hall ( met dank aan wijlen Dennis Hopper)

Met de platen van Arcade Fire ben ik maar matig bekend, eigenlijk voornamelijk met de laatste. Ik had eigenlijk geen idee wat te verwachten, wist ook niet met wat voor soort band ik te maken zou krijgen. Welnu, de mannen in een houthakkershemd en de vrouwen in een jurkje, de verhoudingen binnen Arcade Fire zijn voor het oog vlot duidelijk. Gelukkig was er ook geuniformeerde leiding, niet onbelangrijk met zo'n grote club. Enthousiaste lui, ik kan niet anders zeggen. Waar de laatste plaat qua materiaal, thema en toonzetting toch tamelijk weemoedig is, was de life performance één brok levenslust. Inderdaad, aanstekelijke levenslust, er straalde een hoop energie van het podium af. De verschrikkelijke bierhal is ook absoluut niet te groot voor Arcade Fire, stadions lijken me op termijn evenmin een probleem. Ik vond het goed, erg goed ... Jammer dat ik indertijd niet naar de Melkweg ben geweest, maar blij dat ik de volgende keer ( Gelredome ?) kan zeggen :" Nee, al eens gezien"...

Niet gisteren, maar wel zondag bij Blonde Redhead in Tivoli geweest. niet eerder gezien, erg leuk en lekker strak, jammer dat de bas uit een doosje moest komen en het nieuwe werk is minder een eigen geluid en voegt minder toe dan ouder werk met die fijne ijle vocalen en klagerige melodielijnen.

Iemand toevallig ook geweest die me verder kan helpen met de setlist?

Not Getting There / Falling Man / Dr. Strangeluv / Spring and By Summer Fall / 23 / Here Sometimes / Spain / SW (in elk geval deze nummers, wellicht 1 of 2 vergeten, niet zeker over volgorde)
encore: Suimasen / Equally Damaged-In Particular / Misery is a Butterfly / Penny Sparkle (zeker)

Gisteren i.v.m. stadsfeest in Doetinchem naar Musical Productions Gaanderen/Gelderland wezen kijken, dat The Wall van Pink Floyd opvoerde. Best in orde, soms met een wat Queenachtig sausje, maar ik hou niet zo van Queen, dus dat was niet altijd even geslaagd. Het visuele element was overigens over het algemeen wel behoorlijk geslaagd (sloeries, een leraar met Art Garfunkel-haar, een opblaasworm, dat soort zaken), paste goed bij de soms wat saaie, want veel te cerebrale en daardoor paradoxaal genoeg nogal vrijblijvend klinkende muziek. Hoop oude Menschen ook. Er zullen vast wel oude, grijze mannen in hun broek klaargekomen zijn bij die gietersolo in Comfortably Numb, kijk mama, klaarkomen zonder handen, maar gelukkig heb ik dat niet gezien of geroken.

Merleyn Nijmegen, 1 september, Dan Mangan.
Een geslaagde optreden van deze Canadese artiest.
Hoewel geen echt mooie stem (alles persoonlijk natuurlijk), wist hij door
zijn melancholische liedjes een warme maar soms eenzame sfeer te creeren.
De niet allerdaagse bezetting van instrumenten, trompet, trombone, staande bas, viool
en zelf gitaar, bepaalde een groot deel van het vreemde geluid.
Mijn vriendin/vrouw vond alleen het laatste lied van de toegift een enorme
afknapper, midden in de zaal met het publiek om zich heen werd verzocht om
oh oh oh mee te zingen. Nee dat vond zij toch te flauw om dit te verzoeken.

Daan op het Zeeland Nazomer Festival.

Vorige jaar een Rock / Electro set gezien van Daan op het ZNF, dit jaar was het een acoustisch optreden.
Het was zeer geslaagd en ook in een acoustische setting komen zijn nummers goed tot zijn recht.

4*

Zo naar de afsluiting van het festival met Milow.

Bij bijenpop Krach Kensington en Fudge.

Fudge is een jonge band met nerveuze indie pop (had zelfs soms sprongen naar Tuxedo Moon) erg interessant dit . Binnenkort cd presentatie in Paradiso.

Kensington v ooral bekend van hun hitje Let Go. Vrolijke indiepop, die soms sterk deed denken aan het debuutalbum van Arctic Monkeys, ligt lekker in het gehoor.

Krach afsluiter, erg goeie band, live vzijn ze op hun best. Alleen waren ze vanbdaag in Venray en dat publiek daar . Wel een leuke ontdekking, en wat een energie.

Milow tijdens het Nazomer Festival festival.

Zo als ik gewend ben van Milow (was alweer de 3e keer dat ik hem heb gezien) weer een zeer goed en energiek optreden, waarbij de setlist een mengeling was van nummers van zij 3 albums.

Natuurlijk kregen de hits de meeste bijval, maar al na het eerste nummer een korte acoustische aanklacht tegen het feit dat er in Belgie nog steeds geen regering is zat de sfeer er al goed in. De band had het ook weer goed naar hun zin en speelden zichtbaar met plezier, zo als tijdens Little in the Middle waar de basist er het rifje van You Can Call Me All van Paul Simon tussen door gooide. (het was mij eigenlijk nog nooit echt opgevallen, maar door dat basloopje besefte ik dat Milow wel erg geinspireerd is door Paul Simon ten tijde van Graceland)
En ook nog een toegift van 20 minuten.
Ja Milow is voor mij toch wel een vaste waarde te worden in mijn concert bezoek.

4.25*


Tijdens het begin van het optreden was er nog wat ergernis door kwakende "dames" zie het topic Ergernissen tijdens optredens voor de uitleg.

Gisteren naar Chef'Special geweest. Ze speelden in een tent die een ontzettende rip-off van de Parade was, maar zo kennen we het omhooggevallen dorp Doetinchem; smiechten zonder enige originele ideeën zijn het zijn het, en de bestuurders hebben ook weinig verstand van besturen. Maar afijn, Chef'Special dus. Die waren verdomd goed mag ik wel zeggen. Heerlijke set, goede grooves (die ritmesectie!), af en toe zelfs een meezingmomentje ('Scribblin' en 'Airplaying'), zo nu en dan een luchtalarmgitaarsolo en vooral ook behoorlijk funky. Alleen jammer dat de raps wat onverstaanbaar waren en het geluid soms vrij modderig werd.

Gisteren Caamora gezien in De Boerderij te Zoetermeer.

Ben vooral gegaan omdat mijn vriendin erheen wilde, had er zelf niet al te hoge verwachtingen van (gebaseerd op de cd-versie).

De voorstelling was een reprise van de shows die ze een jaar of drie geleden hebben gegeven, een rock opera versie van het boek She van Rider Haggard. De performers waren grotendeels hetzelfde, al had createur Clive Nolan de leadzang dit jaar aan de mij volstrekt onbekende David Clifford overgelaten.

Of dit laatste een goede zet was kan ik moeilijk beoordelen, ik heb Nolan zelf niet aan het werk gezien. Clifford is een verdienstelijk zanger maar het theatrale heeft hij niet zo. Daarnaast is hij ongeveer een kop groter dan medezanger Alan Reed, wat af en toe een (onbedoeld?) komisch effect gaf.

Ster van de show was Agnieszka Swita, of althans, dat was de bedoeling. Haar hoge en theatrale stem begon mij bij tijd en wijle op de zenuwen te werken en bovendien was het niet overal even zuiver. Daarnaast weet ik niet precies hoe de koningin uit het verhaal uitgebeeld zou moeten worden (sorry, boek niet gelezen) maar ik maak me toch sterk dat mijn associatie met Helena Bonham Carter's vertolking van The Red Queen de juiste is.

Muzikaal was het allemaal dik in orde, waarbij met name het drumwerk van Scott Higham af en toe erg goed was, al blijft de muziek toch een beetje begeleiding bij een musical.

Al met al best een leuke avond gehad, al blijft mijn belangrijkste punt van kritiek op She gewoon staan: zeker een half uur te lang.

Rico & Kubus (releaseparty DMT) @ Hedon, Zwolle. Het was wel aardig.

Ik vond het geniaal!

Gisteren toch nog naar Diggy Dex gaan kijken, zat eerst te overwegen of ik wel of niet ging, maar ik ben toch gegaan. Omdat ik ook nodig slaap had, heb ik de Amsterdam Klezmer Band, die een uur later zou spelen, laten schieten. Jammer, maar helaasch. Afijn, die Diggy Dex dus. Hij had een gieterist, basgieterist, drummer, toetsenist, draaitafelist, twee achtergrondzangeressen en een hype man mee. Erg enthousiast, hoewel zijn trucjes om het publiek mee te krijgen vaak wat aan de populistische kant waren. Het geluid werd helaas wel vrij snel een brij en sinds The Roots weten we allemaal dat live-hiphop niet per se moet stranden in jaren 90-rapcore. De setlist was heel degelijk, aangevuld met korte covers van Bob Marleys 'Could You Be Loved' en Daft Punks 'Robot Rock'. Skiggy Rapz, meneer Eefje zoals u wellicht weet, kwam nog even buurten en rapte mee in het Engelsch, wat ik wel als een kut op een drumstel vond slaan, maar soit, leuk dat ie er was.

Beirut, was echt wel tof.

Was gisteren bij Appelpop. Geen succes, helaas. De hele reis werd mogelijk gemaakt door de Syntus. De trein bij mij thuis ging niet, waardoor we met de bus moesten en de overstap hebben gemist. Vanaf half 7 gaat er maar één keer in het uur een trein naar Tiel. Bleek ook een halfuur vertraging te hebben. Elke keer als die trein wegrijdt knalt het tweede treinstel los...

Gedurende de reis en de terugreis ook nog wat vertraging opgelopen..

Zijn we eindelijk bij de ingang, staan er ruim 500 mensen zodat we nooit binnen zouden komen. Althans, niet voor Golden Earring klaar was. We hebben van alles geprobeerd, maar nergens kon je door een hek heen, o.i.d.

Boven aan de zijkant nog heel even staan kijken, maar dan zie je niets en is het geluid ook drie keer niets. Het klonk wel alsof ze lekker stonden te spelen, al heb ik weinig met de Earring. Toen zijn we maar weer vertrokken. 5 uur voor niets onderweg geweest (voor wat twee uur zou moeten duren). Syntus hoort vandaag nog van mij.

Jerry Danzinger speelde alleraardigste singer-songwriterliedjes, maar die waren helaas niet erg bijzonder qua muziek en tekst. Het was wel een vermakelijk uurtje hoor, daar niet van. Ik vond het in elk geval leuker dan de bejaarden die zonder enige voorkennis van folkmuziek ('o ja, volksmuziek') gingen kijken en vonden dat de mondharmonica pijn deed aan hun gehoorapparaat.

Gisteren (9/9) naar Sort Sol in Tivoli geweest.
In het buitenland hebben ze weinig potten kunnen breken, maar in Denemarken is Sort Sol (‘Zwarte zon’) behoorlijk groot. De band is dit jaar bezig aan een reunietour, nadat ze sinds 2001 een sabbatical hadden. Het optreden in Tivoli was het laatste van de tour.

Het voorprogramma werd verzorgd door een schel en hoog zingende zangeres wiens naam ik vergeten ben, die werd vergezeld door een percussionist met bongo’s en tamboerijn, een gitarist die het ritme aangaf en een dwerg die mandoline speelde. Het eerste nummer was prima, maar de volgende 5 nummers klonken hetzelfde. Gelukkig speelden ze niet meer.

Na 10 minuten ombouwen kwam Sort Sol het podium opwandelen. De band werd geadverteerd als een drietal. Een drietal dat bovendien niet meer de jongste is. Daarom was de opkomst gisteren een verrassing: de band was 6 man sterk. Naast oudgedienden Steen Jørgensen (zang), Lars Top-Galia (gitaar) en Tomas Ortved (drums), waren bassist AC (Anders Christensen) en maar liefst 2 extra gitaristen (Manoj Ramdas en The Adam (Olsson)) van de partij. De oudjes hadden daarnaast moeite gedaan hun rimpels te verhullen onder petjes, achter een baard, zonnebril, hoog opstaande kraag, etc, en een rookgordijn op het podium.

Tot zover de looks, ik kwam uiteraard voor de muziek.
Tijdens de eerste 2 nummers maakten de 3 gitaristen samen zo’n herrie dat er nauwelijks een nummer te herkennen was, maar slechts veel kabaal waarin de drums voor wat ritme zorgde, en waar de zang nauwelijks bovenuit kwam. Maar dat werd al snel beter, en de rest van het optreden was het geluid goed.
De setlist was grotendeels een best-of. Van deze verzamelaar is een flink aantal nummers (Dog Star Man, Popcorn, Next Century, Roller High, Erlkönig, Daughter of Sad, Kiss the Streets, Siggimund Blue, Shaheeba Bay) voorbij gekomen. Na dik een uur verdween de band van het podium, om als snel weer terug te komen om hun grootste hit Let your fingers do the walking te spelen. Voor veel mensen ongetwijfeld de reden waarom ze naar Tivoli waren gekomen, zelf vind ik het een redelijk cheesy nummer. Ik was daarom blij dat ze daarna nog even knalden met 3 hardere nummers, waarbij de afsluiter Tatlin Tower werd uitgebouwd tot een korte jam (die me heel vaag aan Crazy Horse deed denken) waarin alle bandleden nog even werden voorgesteld.

Vergeleken met de studio-opnames was dit optreden behoorlijk hard, waaronder de melodie soms een beetje leed, en leek de zang me wat vlakker. Kleine details, wat mij betreft. Al met al een van de betere optredens die ik dit jaar gezien heb.

Filmpje (dat behoorlijk verpest wordt door het stoboscooplicht dat veelvuldig werd gebruikt).

Ik ben gister naar take root geweest. Was weer geweldig festival waar ik mij werkelijk geen moment heb verveeld. De drie bands die er wat mij betreft echt uitspraken waren de volgende:

Israel Nash Gripka: Als je een beetje van ouderwetse muziek houdt als Neil Young, Creedance Clearwater Revivel etc moet je deze man even opzoeken. Live zijn de nummers iets vlaker maar rockt deze man ongelovelijk goed. Ga ik cker vaker live aanschouwen.

War on drugs: Wie kent deze band niet. Op deze moment ongelovelijk hot onder andere door recensies in Pitchfork. Maar live is het echt genieten. Gewoon een grote luistertrip. Doet ook erg denken aan de psychedelica van de jaren 60. Laat dat nu net mijn ding zijn.

Megafaun: Een super diverse folkband waar de muzikaliteit en vooral ook het plezier van afspat. Voor mij het hoogtepunt van het festival. Er valt nu ook een cd van ze te beluisteren op luisterpaal en deze is ook zeer zeker aan te raden.

Al met al weer een geweldige Take Root met ook nog een aardige afsluiter. Ik kende niet veel van Ron Sexsmith maar dat heb ik ook gelijk even opgezoch zeer goede band. Wat wel heel raar was is dat veel mensen al naar huis waren. Zaal was half leeg net als bij Megafaun. Blijkbaar hebben oude mensen echt veel slaap nodig.

Zal ik ook even mijn visie op het festival geven, die behoorli9jk verschilt van het bovenstaande...

Ik kwam binnen bij Israel Nash Gripka, aardig, maar verder niet heel bijzonder, vrij standaard bandje en geluid... Doen het wel leuk, maar mist iets waardoor het er echt bovenuit steekt...

Daarna de 2 artiesten die ik het liefst wilde zien parallel geprogrammeerd, heb gekozen voor Man Man in plaats van Jolie Holland, en hoorde van mensen dat Jolie Holland wel aardig was... maar Man Man was echt geweldig .. de zanger die in het eerste nummer zo hard op zijn keyboard slaat dat het door zijn standaard zakt en die kapot is... Vervolgens op de grond maar verder speelt, alleen moet hij met 1 hand zijn microfoon nu vasthouden en speelt hij dus ook maar met een voet piano... geweldig feest en toch ontzettend goede nummers..

Daarna stukje War On Drugs gezien... ook redelijk doorsnee bandje dat me nergens echt wist te pakken, daarom vrij op tijd weggegaan voor Josh T Pearson... En blij daarmee.. Een soort in Texas geboren Ben Chasny (Six Organs)... al zit er iets minder experiment in... maar zijn stem vind ik niet heel geweldig... verder was ik wel erg onder de indruk, alleen jammer van het geluid vanuit de hal naast de zaal, waar hij zich ook aan ergerde... Ook de moppen waren niet zo nodig... maar de muziek ga ik zeker eens opzoeken..

Vervolgens iets gegeten en Secret Sisters gezien... Twee meisjes uit Alabama, en dat was te horen ook... wat veel te veel zoete, opntzettend brave harmonieen voor mijn doen, maar er waren een hoop mensen die het geweldig vonden... Ik ben op tijd weggegaan voor Kurt Vile, wat me daar vooral opviel wat voor jonge ventjes ehet waren, ze deden redelijk wat ik ervan verwachtten, en dus niet heel bijzonder maar degelijk.. Maar wel op tijd weggegaan voor Megafaun... die me in tegenstelling tot bovenstaande recensent, redelijk tegenvielen..

Had iets aparts verwacht, meer in de freakfolk-richting.. Het was inderdaad wel leuk om te zien hoe leuk ze het zelf vonden, maar het is een relatief doorsnee gitaarbandje dat weinig bijzonders brengt.

Daarna ook nog even naar Ron Sexsmith geweest, waar ik het nooit heel erg op heb gehad, deed wel aardig, maar er staat dan weer zo'n bandje achter dat vrijwel niets tot totaal niets toevoegt... Op zo'n moment Brandy Alexander (een nummer dat ie met Feist schreef en dat veel beter is gedaan door Feist) gaat zingen hoeft het voor mij niet meer zo, heb het hele optreden het idee gehad dat het het net niet was.

+++
Lekker eten, Man Man , Josh T Pearson

---
Nare fotografen overal, lawaai bij Josh T Pearson, Secret Sisters

Jazz Connection tijdens het Jazz By the Sea festival in Domburg.

Jazz Connection is altijd leuk met hun Jump and Jive Jazz, onmogelijk om bij stil te blijven staan.

Gisteren in een uitverkocht Bitterzoet Glen Hansard gezien, bekend als zanger van The Frames en Swell Season.

Een mooie set van bijna 2 uur lang met veel Frames nummers zoals Finally:

Net even gekeken naar Gregory Page. Het heeft niet zo veel zin om twee keer hetzelfde te posten, dus: Gregory Page

Roosbeef in Rotown. Nog niet eerder live gezien en ik heb me kostelijk vermaakt. Apart tiepje zullen we maar zeggen.
De liedjes blijven live goed overeind, wel jammer dat Tom Pintens niet van de partij was.

Ik was gisteren in Paradiso bij Todd Rundgren en het Metropole Orkest. Ik stond op drie meter afstand van hem. Erg indrukwekkend als je een orkest 'Flamingo' hoort spelen! Het is opgenomen noor NTR en wordt op 1 januari door Radio 6 Soul & Jazz uitgezonden (online ook te beluisteren). Misschien wordt deze show ook op cd uitgebracht.

Het was een aparte show: Zappiaanse complexiteit, Todds typische humor (hij had witte handschoenen opzichtig volgekalkt met de woordenreeks van 'Onomatopoeia'), een stukje theatraliteit en zijn melodische popsongs. Het was daarom iets minder één geheel, maar wel een aparte, afwisselende show. Ik moest toch wel erg lachen toen Todd het orkest een hiphop beat liet neerleggen en eroverheen begon te rappen. Hoe kom je op het idee?

Alleen nummers als 'I Saw the Light', 'Can We Still Be Friends' en 'Hello It's Me' hebben eigenlijk geen orkest nodig. Die zijn al melodisch genoeg.

Z'n stem was ietsjes minder, maar hij zong redelijk goed en ging er wel helemaal voor. Van mij had hij iets meer gitaar mogen spelen, maar er was niet voor niets een orkest bij. Toch blij dat ik één van m'n favoriete artiesten heb gezien.

Gisteren naar Agents of Mercy in De Boerderij.

Voorprogramma Sky Architect was goed (maar na ze vijf keer gezien te hebben weinig verrassend meer).

Agents of Mercy was toch wel een openbaring. Had eigenlijk al jaren niet veel meer op met de Flower Kings, en daarom de opvolgers daarvan ook nooit een kans gegeven. Gisteren toch een prima show gezien, erg goede muzikanten, goede en theatrale zanger en vooral goede composities. En een weinig prominente Roine Stolt, wat ik wel een voordeel vind.

Veel meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Ik kende de nummers niet, dus moet me nu eerst maar eens wat meer in de muziek gaan verdiepen.

Zaterdag Kettel gezien bij Vertigo in Eindhoven. Ik zie toevallig net dit filmpje staan op Youtube:



Dit nummer ('Verkens in Londen') was ook het enige nummer dat ik herkende, verder veel nieuw materiaal volgens mij (genoeg voor een nieuwe cd in ieder geval ). En allemaal met gave typische Kettel-melodieën en beats. Mooie set!

Ook de andere acts, Autonomatix (veel ambient) en Psiox (veel IDM), waren de moeite waard. En erg leuk om tussendoor van de DJ's muziek te horen van o.a. Autechre, Gridlock(!) en Aphex Twin. Kortom een mooie avond.