Inmiddels gisteren: Eefje de Visser in Theater Rotterdam. Gevarieerde setlist, met opvallend weinig aandacht voor Vlijmscherp, veel minder nummers dan de vorige keer bij de Heimwee tour van dat album.

De eerste nummers vond ik haar wat gespannen overkomen, beetje akward of zo, maar Gretz en ik stonden ook bijna vooraan . Na het eerste praatje (voor de duidelijkheid: met het hele publiek, niet alleen met mij en Gretz) was het ijs gebroken en leek ze wat losser. Sowieso was ze erg spraakzaam. Ik weet nu ook wat 4, 5, 6 is. If you know, you know.

Muzikaal stond het als een huis, Eefje is inmiddels een echte vakvrouw. Visueel waren de vorige shows van Heimwee en Bitterzoet wat sterker.

Voorprogramma Noa Lee was ook goed, al was ze af en toe was lastig te verstaan.

Theater Rotterdam was wel een fijne zaal, met grote traptreden en genoeg zitplaatsen aan de zijkanten en balkons. En Gretz was zo aardig om niet voor mij te gaan staan zodat ik ook wat kon zien . Volgens mij vrouw waren een aantal dames achter hem wel aan het mopperen, maar onze vriendelijke reus stond er al een half uur voor Noa Lee, dus dat lag meer aan hunzelf.

Klein minpuntje: het beperkte assortiment drank in de zaal, alleen bier (Grolsch zelfs), witte wijn en wat fris.

Daar heb ik nog wel enig beeldmateriaal van, voor de liefhebbers (binnenkort op YouTuBe)

Net thuis, goede after gehad met m'n Californische maat (die destijds ook een lijstje had ingeleverd in Eefje de Visser Top 40 Countdown) in de beste falafalbar in de buut van de Witte de With.


Ja, en er was genoeg ruimte in de standing area om langs me heen te kijken. Veel mensen wilden toch liever zitten in de Schouwburg. Die dames zouden de volgende keer eens vriendelijk moeten vragen of ik van plek wil wisselen, ben dan nooit de moeilijkste

Gisteren gezien, Keith Caputo in kleine zaal 013. Wat een fantastisch concert, het gehele album Died Laughing werd gespeeld, en met een perfecte begeleidingsband (Joey Z op bas!) was de sfeer op het podium uitgelaten. Tijdens zijn soms emotionele inleidingen kon je een speld horen vallen, dat is ook wel eens anders in de gemiddelde Nederlandse concertzaal. Hulde voor het publiek!

Afgelopen zaterdag.

dEUS in De Vereeniging; nostalgische prachtavond

dEUS viert het dertigjarige jubileum van In A Bar, Under The Sea met een clubtour en voegt hier tevens het twee jaar oudere debuut Worst Case Scenario aan toe. Voor deze bijzondere gebeurtenis wijkt de Belgische band tevens naar De Vereeniging te Nijmegen uit waar ze eerder al rond de Keep You Close release in 2011 een voortreffelijke show neerzetten. Zelf heb ik een zwak voor het oude Roosje, waar ik ze vrij snel na Worst Case Scenario zie optreden. Als In A Bar, Under The Sea verschijnt, zijn ze niet in Doornroosje te bezichtigen, al geeft Tom Barman daar wel samen met Graig Ward een intiem bijna kamerconcert, waar de nadruk weldegelijk op In A Bar, Under The Sea ligt.

Graig Ward ontbreekt net als Stef Kamil Carlens en Rudy Trouvé vandaag bij dit heugelijk feit. De band heeft zich in de loop der jaren tot een geoliede machine ontwikkeld met alleen maar sterspelers die dit live absoluut waar kunnen maken. Van de kern is alleen Klaas Janzoons en Tom Barman nog over, toch wel de belangrijkste componisten die zich al jaren staande houden. De concertreeks is een waar feestje, een aanrader voor het publiek die ze in hun gloriejaren niet live hebben gezien, maar vooral een feest der herkenning voor de fans die ze al vanaf het begin volgen.

Andere tijden dus, maar ook weer niet. dEUS speelt strakker dan ooit, al verliezen ze hun kenmerkende experimenteerdrang niet uit het oog. Dertig jaar vliegen voorbij, al zijn Worst Case Scenario en In A Bar, Under The Sea tijdloze meesterwerken. Geen idee of de huidige Noorse gitarist Simen Folstad Nilsen toen al geboren was, laat staan dit bewust heeft meegemaakt. De afwezigheid van Stef Kamil Carlens compenseert al jaren de geroutineerde bassist Alan Gevaert, ondertussen ook reeds ruim twintig jaar present.

Maar goed, eerst verricht het Zwolse drietallige Groningse postpunk gezelschap Helen Jewett de aftrap. Ze wijken in dit half uur speeltijd ook regelmatig naar de shoegazer en zelfs noise uit. Daarna legt dEUS gedurende de eerste helft van het optreden de nadruk op Worst Case Scenario. Divebomb Djingle en Let Go komen dan niet voorbij. ook de klassieker waar het dEUS verhaal mee begint, wordt uiteraard voor later in de avond bewaard. Alan Gevaert stelt zich veelal bescheiden aan de zijkant op, zo valt het amper op dat hij eventjes een stukje trompet speelt.

Vanavond zorgt Klaas Janzoons grotendeels voor de manische hysterische ondertoon. Ook de duidelijk op groot scherm geprojecteerde drummer Stéphane Misseghers, die vrijwel gelijktijdig met Alan Gevaert instapt, neemt een groot gedeelte van de backing vocals voor zijn rekening. Op het videodisplay verschijnen tevens gedeeltes van clips uit de beginjaren, zo ook het verkeerd begrepen Theme from Turnpike, met de epileptische spastische dansmoves van acteur Sam Louwyck.

Ondanks dat de geleende Charles Mingus sampler Far Wells, Mill Valley in Theme from Turnpike live volledig benut wordt, maakt dEUS er vervolgens een eigenzinnig feestje van. Bijzonder, want na piekjaar 2008 spelen ze deze track nog sporadisch live. Zonde, want de magie maken ze vanavond volledig waard. Klaas Janzoons speelt een bezwerend deuntje op blokfluit mee en gaat vervolgens helemaal op de percussie los. Absoluut een van de hoogtepunten tijdens de prachtige set. Die eerste In A Bar, Under The Sea single is een vreemd buitenbeentje op deze plaat en leunt zelfs wat op het aparte My Sister = My Clock tussendoortje. Ook nu brengt dEUS een zwaardere rockende variant, wat eigenlijk meer dan genoeg over hun veelzijdigheid zegt.

De Worst Case Scenario nummers worden bikkelhard gespeeld, waardoor dat dreigende effect intact blijft, zelfs versterkt wordt. De plaat met de dEUS gekte, waar de band zich bijna op anarchistische punkjazz wijze uitleeft. Vooral Klaas Janzoons heeft een heerlijke grom en gaat gruwelijk tekeer. Het valt verder op dat Tom Barman zijn rol als dirigent steeds meer los laat en vooral een teamspeler is. Het wekt de indruk dat de huidige bandsamenstelling gelijkwaardig is. Van de onderlinge broeierige spanningen, die tevens het succes van de eersteling bepalen, is niks meer van terug te horen.

De sfeer is soepel ontspannen, en zelfs het verhaal over hoe een song als Serpentine eenvoudig aan de keukentafel ontstaat, wordt gedeeld, al geeft Tom Barman daar een ironische twist aan. Ja, ondertussen ligt het accent op het luchtigere In A Bar, Under The Sea wat vooral een zomers festivalgevoel uitstraalt. Geen I Don’t Mind Whatever Happens, Supermarketsong, Memory of a Festival, Nine Threads en Wake Me Up Before I Sleep. Die veredelde intermezzo’s worden genegeerd, waardoor er genoeg ruimte voor de ware hoogtepunten van dat album ontstaan.

De gekte zit hem aan in de staart van de albumtracks. Het is allemaal gemoedelijker, en dat valt aan de swingende dansbewegingen van Tom Barman tijdens Fell Off the Floor, Man af te lezen. De op de achtergrond geprojecteerde Little Arithmetics clip straalt zonnigheid en gemakzucht uit, al kiest het complexe dEUS nooit, en zeker niet nu, voor de gemakkelijkste weg.

En dan is het moment aangebroken dat ze het Suds & Soda intro inzetten. Het nummer dat de Belgische muziekscene begin jaren negentig op de kaart zet, en waar elke hedendaagse Belgische band nog steeds schatplichtig op teert. Suds & Soda is een overdosering aan speed, met tegenstrijdige songstructuren en dwarse tegen elkaar inzingende schreeuwerige zangpartijen. De hard/zacht combinatie erfenis van de alternatieve rocksector, met ongeëvenaarde songbreaks en nog vreemdere geluidspassages. Ook nu explodeert het publiek en wordt dit wachten ruimschoots beloond.

Is het daarna dan voorbij? Zeker niet, de toegift bestaat uit het Disappointed in the Sun rustpunt, waar Klaas Janzoons de basis als toetsenist aanlevert. Dit draagt in alles het eindsignaal uit, de lampen mogen weer aan, en iedereen kan tevreden naar huis gaan. Oh, wacht even! De toeschouwers willen dat moment toch nog wel eventjes uitstellen. Roses is niet gespeeld, en deze mag zeker niet ontbreken. Roses krast, kraakt en piept van alle kanten. Roses is tevens lief al zorgen de heftige geluidsuitbarstingen voor het verstoorde evenwicht. Daarna is het dan echt klaar. De magie van ruim dertig jaar is intact gebleven, en zowat geperfectioneerd.

Ik vind Ahimsa een fantastisch nummer (en van hemzelf dus). Staat ook in meerdere varianten op verscheidene EPs en albums Maar de versie hier was ietsje minder, maar diende wel mooi als afsluiter met een duidelijke boodschap.

Eergister gezien: Shanghai Qiutian live at Pure Friendship Club, Guilin, China.

Erg gave band uit Shanghai met een internationale bezetting.

"Blending intricate, emotive math rock arrangements with the energy and immediacy of punk-inspired, electrifying live performances."

Een electrifying show was het zeker met als hoogtepunt het laatste nummer, We Just Have Tonight. Klinkt in de mooie, rustige versie op hun album Black Flag de tragiek al mooi door, tijdens de live shows wordt dat prachtig uitgebouwd tot een 8 minuten durend hoogtepunt met een zinderende opbouw naar een emotionele eruptie.

Deze 40 minuten live registratie (zonder publiek) geeft een goed beeld van deze energieke band met aan het eind die weergaloze versie van We Just Have Tonight:

Shanghai Qiutian Live at the Horse Stables

Eergisteren inmiddels, Brainpower in BIRD.
Strak optreden. Rapskills dik in orde, DJ TLM is een eindbaas en ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Tof om veel tracks van Door Merg & Brain weer eens live te horen. Veel hits van daarna kwamen ook voorbij, waarvan ik er best veel al weer was vergeten. Live kwamen ze door Brain z'n vakmanschap net zo overtuigend over, zelfs zo'n karige joint als Vlinders of het altijd een beetje gênante Dansplaat. Zijn praatjes tussendoor stoorden me minder dan ik had gedacht, totdat hij begon te zeveren over dat vriendschap betekent dat je elkaars posts op de socials moet liken. Kleutershit, net als het feit dat ie zelf een aantal keer filmpjes liep te maken voor z'n social media. Maar goed, sterk optreden en leuk om zo in het clubcircuit hem bezig te zien. Bijna alle 15 avonden ook uitverkocht, weinig fatsoenlijke rappers die hem dat nadoen in NL 25 jaar na het debuut. Blijft voor mij een raadsel waarom hij amper op serieuze hiphopevents te zien en horen is eigenlijk.

Archive, Paradiso, 30 maart 2026

Het lijkt hier onderhand een beetje alsof ik alleen Archive-concerten bezoek; ik heb sinds vorig jaar ook nog wel wat andere muziek live gezien, maar vond het kennelijk onvoldoende de moeite waard daar hier kond van te doen. Enfin, Archive was dus weer eens in het dorp, ze hebben net een nieuw, goed ontvangen album uit en er was nog iemand in mijn bubbel die ik niet bekeerd had, dus vort met de geit maar weer een keer, naar een uitverkocht Paradiso ditmaal. Voorprogramma Bokka bleef achter egelmaskers verborgen, maar speelde verder aardig en vormde een redelijke opmaat tot het hoofdprogramma.

Met 9 van de 17 nummers nam dat nieuwe album met recht een prominente plek in op het concert. De nieuwe nummers werden netjes gebracht, maar laten bij mij nog wat ruimte voor verdere groei. Wat niet van het nieuwe album kwam, was ook meteen behoorlijk oud, met 5 bijdragen van de beide Controlling Crowds-delen en nog 3 nummers van iets eerder deze eeuw. Bullets was daarbij een opvallende afwezige, maar Dangervisit was een leuke vervanger. De rapper was niet op alle door mij bezochte concerten van de partij, maar nu hij er wel bij was, was dat een mooie gelegenheid om nummers als Bastardised Ink en Lines weer eens af te stoffen. Als je die laatste gewoon op zijn eigen merites kunt beoordelen (en niet als intro tot The Empty Bottle), valt de ritmische gelaagdheid op; stiekem een van de proggier nummers van de band. Met telkens wat subtiele wijzigingen in het arrangement, voelt elke uitvoering van het magistrale Again als een nieuwe kennismaking en de andere oudjes Numb en Fuck U (als afsluiter) horen ook bij het meubilair.

Broken Bits
Look at Us
Wake Up Strange
Numb
City Walls
Glass Minds
Shine Out Power
So Far From Losing You
Again
Heads Are Gonna Roll
Bastardised Ink
Patterns
Dangervisit

Controlling Crowds
Pills
Lines
Fuck U

Eergisteren Freddie Gibbs in een uitverkochte 013.
Schandalige entree met slecht rappen over zijn eigen vocalen heen. Eerste deel vond ik sowieso matig. Hij kwam niet echt los, ondanks de goeie tracks (Thuggin', Crime pays o.a.) van zijn werk met Madlib die al vroeg voorbij kwamen. Zoals altijd "Fuck police" als stopwoordje, tja. Toen z'n dj ook nog eens ineens tracks ging draaien van Freddie Gibbs zelf terwijl die van het podium was verdwenen, dacht ik dat het niet meer goed zou komen.
Gelukkig kwam hij daarna met meer energie en honger om echt goed te rappen terug. Hoe groter het aandeel tracks met Alchemist en met name van Alfredo 2, hoe beter ik het vond worden. Wel wat te vaak a capella verses of delen van verses, maar technisch rapt Freddie erg sterk. En z'n politiek incorrecte gedrag mag ik ook wel, met z'n kansloze grapjes over crack e.d.
Al met al matig eerste half uur, vervolgens vet uur er achteraan waarin hij op het einde ook echt leek niet te willen stoppen met rappen. Die vrij rustige Alchemist beats brengen het beest in 'm naar boven blijkbaar. Dope.

Blaudzun speelde enkele nummers bij Plato Utrecht ter ere van zijn best of album. Ook Ronald Giphart was aanwezig bij de signeersessie; hij schreef de biografie In het spoor van een popicoon, die in maart 2026 verscheen.

Afgelopen donderdag ouwemannenhiphopreünie in Mezz Breda met The Beatnuts en Jeru The Damaja.
Alleen al hoe die gasten zelf op het podium bewegen tegenwoordig doet je realiseren dat het echte oudjes worden.
Jeru trapte af met een show van 75 minuten waarbij hij rustig heen en weer sjokt over het brede Mezz-podium. Zijn mic-control is overigens volledig on point en hij kan natuurlijk putten uit vette jaren '90 shit met Premo. Ook komen er redelijk wat tracks voorbij van zijn nieuwe album. Dat heb ik nog niet gehoord, maar het klonk best ok. Alleen wat weinig energie in het optreden en heel veel geouwehoer. Nou is hij op zich behoorlijk grappig met zijn over de top arrogantie en het voor de gein afzeiken van z'n publiek, maar het haalt het tempo er flink uit. Daardoor moet ik elke track weer opnieuw erin komen. Hoogtepuntje toch wel Come clean (zoals altijd).
Ook in Psycho Les en Juju van The Beatnuts zat weinig energie. Het geluid was ook minder en ook de raps minder clear. Zeker Juju was niet al te goed bij stem. Toch vloog het uurtje Beatnuts voorbij. Vind hun catalogus voor liveshows echt gruwelijk. Die beats zijn zo hard en het brengt altijd positieve vibes mee. Ze vierden 25 jaar het album Take It Or Squeeze It en damn, wat staan daar toch veel bangers op. Al komt m'n favoriet er niet vandaan: Duck season met DJ Babu, wat een beat! Ook tof was hoe lomp Juju een dame die op het podium kwam dansen van de stage af gooide toen ze ineens begon te rappen in plaats van dansen. Daar had ie mooi geen zin in.
Gezellige avond met veel oude bekenden. Qua optredens een routineklusje voor zowel de acts als voor mij als bezoeker.

Ook dit jaar heb ik alweer enorm veel bands live mogen zien en van genoten. Hier wat korte reacties van enkele optredens de afgelopen maand.

Unknown Mortal Orchestra speelde in Utrecht na de laatste keer in 2013 hier weer eens live. Dit met nog steeds Jake Portrait aan zijn zijde, aangevuld met een nieuwe strakke live band. Deze keer ook met drie meer albums op zak. Tijd voor een lange headline show zonder setlist of tikkende klok. De band speelde een show van maar liefst twee uur en vijf minuten en speelde van elk album wel meerdere nummers. Je favoriete moest er wel tussen zitten. Zo ook die van mij als From The Sun, Neccasary Evil, Layla, American Guilt. Een fijne, maar toch wel voor mij iets te lange avond. Hier dachten waarschijnlijk meer mensen over want in de zaal liep het tegen elf uur al een beetje leeg. Daarnaast vond ik de zanger Ruban Nielson hier en daar zijn teksten een beetje afkappen en vond ik het instrumentaal af en toe een beetje te bombastisch, dit waar het vaak juist mooie klanken moest hebben vol details. Misschien een beetje teveel geklaag van mij, maar ondanks dat heb ik toch wel erg genoten de band weer eens live gezien te hebben.

Deadletter heb ik live al enkele keren mogen ervaren. Deze keer in Paradiso. Dit is voor mij zo'n band die ik buiten hun optredens om eigenlijk nooit naar luister. Ik weet dat ze live gewoon enorm goed zijn en het altijd een feestje is dus daar geniet ik dan net even meer van. Deze avond was het al erg gauw genieten met Bleech 9:3 die als support act mee is met de band op tour. Na Left of the Dial zat ik met smart te wachten tot ze weer naar Nederland zouden komen en daar was dat moment. Als support act speelde ze lekker 40 minuten vol, dit met enkele nieuwe nummers en natuurlijk afsluitend Ceiling. Een band die naar mijn gevoel snel popular en groot kan gaan worden, eentje om in de gaten te houden. Deadletter deed daar niet onder en stonden hun mannetje met een ijzersterk optreden! Het tempo lag hoog, de warmte steeg, zanger Zach moest even het publiek opzwepen, maar na enkele nummers was gelukkig iedereen om sn was het feest op gang gekomen. De nieuwe nummers moest im even laten bezinken, maar enkele kon ik zeker wel plaatsen tussen de nummers die ik al eens eerder live had gehoord. Gelukkig kwamen ook die 'eerder live gehoorde' nummers voorbij maar eigenlijk vond ik het allemaal gewoon erg goed en had ik het enorm naar mijn zin.



Eind maart zag ik The Haunted Youth live tijdens het Ik Zie U Graag festival in Breda. De band werkt naar een nieuw album toe wat volgende maand uitgebracht wordt. Deze festival set was een mooie opwarmer voor de headline shows, zo voor mij als fan een mooie ontdekking van een handvol nieuwe nummers. Ondanks dat kwam de band zelfverzekerd over en speelde zonder moeite enkele nieuwe nummers live. Nou waren er al eens enkele eerder gespeeld, toch komt het nu dan allemaal dichterbij.

Anderhalve week later zag ik ze namelijk live in Paradiso te Amsterdam voor hun twee headline shows. Hier begon het echte werk. Een set van meer dan anderhalfuur waarin zonder moeite het nieuwe album Boys Cry Too werdt uitgevoerd. Met als toegift vijf bekendere en oudere nummers om het feest mee af te sluiten. De avond erna was ik er ook weer bij en lande het volledige album wat beter, waar ik weldegelijk kan zeggen dat dit een geweldig album gaat worden! De shows waren groots opgezet. Lichtshow die in alle details mee flitste op de muziek. Een groot gebroken hart, hangend, boven het podium wat af en toe naar beneden liften. Een into en interlude die de start en encore aankondigde. Max Fry als gast zanger tijdens de track Deathwish. Maar vooral een uitbundige talentvolle band die vol enthousiasme te werk ging. Ik heb enorm genoten en kan niet wachten tot het nieuwe album echt uit gaat komen!

Popicoon? Staat er al een Blaudzunbeeld bij de Burgerking?

Gisteren speelde Tom Smith in Tivoli Vredenburg. Samen met gitarist/pianist/mondharmonicaspeler Nicholas Willes speelde hij een geweldige set met het bijna volledige solo album, en een aantal Editors nummers in een aangepaste uitvoering. Concert werd tot tweemaal toe onderbroken doordat een man op de eerste rij onwel werd. Na de tweede keer werd hij naar buiten gebracht, en kon Tom zijn concert weer vervolgen. Ook een wesp op zijn gitaar kon zijn goede humeur niet verpesten, hij bracht de gitaar (plus wesp) gewoon weg en ging verder op zijn reserve gitaar.

Al met al een mooie ervaring, Tom akoestisch in een mooie venue, en het publiek was muisstil tijdens de nummers

ik ben er ook geweest. Prachtig concert ondanks de onderbrekingen.
Ik vond met name de eigen nummers beter uit de verf komen dan de Editors nummers.

Ja, het is morgen/vandaag! Gisteren gezien: Rico in Hedon, releaseparty van z'n nieuwe plaat.

Ik had eerlijk gezegd geen heel hoge verwachtingen. Het materiaal is immers allemaal een flinke bak minder dan twee decennia jaar geleden en de man loopt ook tegen de 50. Het sterke voorprogramma van Zwartewater deed me zelfs vrezen dat Rico onder zou doen voor zijn support act. Dat bleek gelukkig zeker niet het geval. De man leverde een sterke show met nieuw en oud materiaal, fijne interactie met het publiek en met Jawat en Typhoon mooie 'surprise'-acts (hij had al aan wat verwachtingsmanagement gedaan door te zeggen dat Sticks op vakantie is). Misschien was het mooiste moment van de avond wel het minutenlange applaus en gejoel dat losbarstte zodra hij na 1 of 2 nummertjes even een momentje inlaste om wat te zeggen. Hij was duidelijk een tikkie overdonderd.
Andere hoogtepunten waren absoluut Zandloper (waarbij Rico opeens de sidekick van Typhoon leek te worden tijdens zijn eigen releaseshow, zozeer nam Ty het over), My Level, Gekkenhuis, Henk en de fruitella die hij kreeg aangereikt uit het publiek . Een mooie, warme avond met zowaar weer eens wat crowdsurfing onder aanvuring van ook oude bekende Blaxtar.

Klinkt heel vet. Benieuwd naar die nieuwe plaat.

Record Store Day in Utrecht met
Eefje de Visser



Eloi Youssef, de oud lead zanger van Kensington



Kiki Schippers en This Leo Sunrise

Ik post hier nauwelijks, maar nu toch wel. Ik heb onderhand bijna 500 concerten gezien maar Rosalía in de Ziggo Dome behoort wel tot de allerbeste. Met minimale middelen zo'n geweldige show neerzetten. Haar zang, de sfeer in de zaal, echt alles klopte. Enige minpuntje was de te lange 'biecht-act', maar het is haar vergeven.

Eentje om niet snel meer te vergeten!

Helemaal eens met aERodynamIC , ik vond het een magische avond gisteren in de Ziggo Dome, ik zei na afloop nu al Concert van het Jaar maar Rosalia stormt ook (hoog) mijn top 10 concerten allertijden in.

Nu nog in de regen van 5 sterren recensies, vanavond badend in het Lux. Onwijs veel zin in!!!

En naar mijn mening meer dan terecht ook al die 5 sterren recensies...ik zou zo vanavond weer gaan...veel plezier vanavond !!

En bij de buren in Afas schijnt het ook prachtig geweest te zijn:
Parool: Recensie: Uitgesproken mooi was de toegift van Paul Simon niet, maar het concert was wel onvergetelijk
Volkskrant: Paul Simons stem is dunner en breekbaarder dan ooit, maar beneemt zijn publiek nog steeds de adem

Mooi om de reacties te lezen van de bezoekers van het Rosalía-concert. Lijkt me dat dat een hele belevenis was! Ik ben nog aan het nagenieten van het schitterende kampvuurconcert van Big Thief in de AFAS afgelopen maandag.

gerre, let je op? Wanneer komt deze verwennerij naar Antwerpen?

De bitterballen vond ze lekker, hoorde ik

Bij mij dus ook: zwaar onder de indruk. Nog enorm aan het nagenieten.

Als je vaak naar concerten gaat raak je wat verwend en gewend, maar gisteren voelde ik ouderwets weer dat sensationele gevoel en dat terwijl ik helemaal geen groot fan ben (eigenlijk pas sinds Lux echt).

Ik was gisteren ook bij het concert van Rosalia. Vanaf waar ik stond had ik echter geen zicht op het orkest. Dat vond ik wel jammer, had daardoor ten onrechte steeds het gevoel dat alle muziek van een bandje kwam. Dat komt ook doordat een orkest zich natuurlijk nauwkeurig aan de noten moet houden. Maar zo te zien en te horen was ik de enige met dit probleem...

Ik had plaats op de tribune en daar vandaan was het orkest goed te zien (dirigente ging ook goed uit haar dak).

In Ziggo wil ik nooit meer staan (slecht zicht).

Bijzonder leuk ook hoe dat tot stand gekomen is.