menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van west
geplaatst:
Reinbo schreef:
Rammstein in de Kuip... Het lijkt wel alsof deze show gemaakt is voor de Kuip.

Dat vond de band zelf dus ook. Ze kozen bewust voor dit prachtige industriële monument. Ze waren er van onder de indruk las ik.

avatar van Reinbo
geplaatst:
west schreef:
(quote)

Dat vond de band zelf dus ook. Ze kozen bewust voor dit prachtige industriële monument. Ze waren er van onder de indruk las ik.


Helaas volgend jaar Goffert Park, echt jammer, vind dat helemaal niks al locatie.

avatar van west
geplaatst:
Reinbo schreef:
(quote)

Helaas volgend jaar Goffert Park, echt jammer, vind dat helemaal niks al locatie.

Wat een verschil inderdaad. Van de concerthemel naar het waardeloze grasveld. Maar het zal er ook wel mee te maken hebben dat het dicht bij Duitsland ligt. Verder las ik dat ze in Oostende ook op een festivalwei gaan spelen, dus misschien wordt het nu de Grasveldtour i.p.v. de Stadiontour.

avatar van lennon
geplaatst:
Ik pak mooi weer een Duitse show en laat Nijmegen aan me voorbij gaan.

Gisteren was toffe show en vergeleken met de show die ik 9 juni zag in München, een extra nummer (Rammstein,in de toegift. Meteen ook wel een van de beste van de avond)
Verder was t geluid wel ok,maar toch lang niet zo goed als ik in München ervaarde (en dat is groter) maar... top show gezien. Wat een geweldenaren....

avatar van vielip
geplaatst:
Gisteravond dan toch op het allerlaatste moment The Fatal Flowers nog live gezien. Alkmaar moest ik helaas laten schieten en voor Paradiso waren de kaarten in no time weg. En aangezien de rest van de data ook niet echt lekker uit kwamen in m'n agenda had ik de moed al opgegeven. Afgelopen dinsdag besloten om toch maar naar Uden te gaan. En achteraf kan ik zeggen daar absoluut geen spijt van te hebben! Met 350 man was het (gelukkig) niet uitverkocht. Want als er 'uitverkocht' staat begint het me altijd wat te jeuken. Vind ik niet erg fijn, ongeacht welke zaal, stadion of weide. Gisteravond dus prima! De zaal was gezellig vol waardoor je betrekkelijk eenvoudig naar de bar of toilet kon lopen. De band zelf dan? Grandioos! De stem van Janssen klinkt na al die jaren nog exact hetzelfde. Echt genoten van zijn zang. Ook de rest van de band speelt superstrak. Het swingt als de spreekwoordelijke tiet en ondanks wat technische probleempjes was het geluid prachtig. Extra in het zonnetje; gitarist Robin Berlijn. Wat een geweldenaar op de snaren! En aangezien ik Pleasure ground toch wel hun beste album vind kwam ik qua gespeelde nummers ruimschoots aan m'n trekken. Bijna elk nummer van dat album kwam voorbij. Maar eigenlijk was elk nummer genieten. Ja, achteraf superblij dat ik toch gegaan ben. Enige puntje van kritiek; het publiek. Saaier kan bijna niet volgens mij. Totaal geen sfeer. Enkel bij de toegiften kwam er wat beleving. Jammer! Maar verder een super concert.

avatar van TomPSV
geplaatst:
Muse - Goffertpark - 27 juni 2019

Na vorige week erg genoten te hebben van Phil Collins in het Goffertpark, stond deze donderdag alweer een grote naam in Nijmegen. Gek genoeg had ik Muse nog nooit live gezien, maar de laatste jaren ben ik hun muziek steeds meer gaan waarderen en dus was dit voor mij de ideale mogelijkheid om ze eens in het echt te zien. Opnieuw lekker de fiets gepakt naar de Goffert, met alweer ideaal concertweer.

Het voorprogramma bestond uit SWMRS en Andy Burrows. SWMRS had duidelijk moeite met de grootte van het podium en kwam niet echt goed tot z'n recht. Andy Burrows speelde natuurlijk de grote hit America van Razorlight, zijn eigen bekendste nummer Hometown en had daarnaast een leuke verrassing in petto door Unintented te spelen, een cover van Muse dat op het album Showbiz staat.

Om ongeveer 20.50u was het dan eindelijk tijd voor Muse! De setlist bestond uit flink wat nummers van het nieuwste album Simulation Theory (7 stuks en Algorithm werd zowel in de alternative reality version gespeeld als de normale, dus eigenlijk 8 stuks), maar er was ook voldoende ruimte voor klassiekers (waarbij Plug In Baby toch echt wel mijn favoriete Muse-nummer blijft). Bovendien speelden ze vlak voor het einde een soort medley waarin de nummers Stockholm Syndrome, Assassin, Reapers, The Handler en New Born voorbijkwamen, echte fan-favorieten en dat kon dan ook op veel waardering rekenen. Het einde met Knights of Cydonia voorafgaand door de man with a harmonica intro was natuurlijk prachtig, beter kan je eigenlijk niet afsluiten.

De show was niet alleen qua zang erg goed, ook visueel zag het er allemaal prachtig uit. Echt een jaren 80 sfeertje. Ze haalden bovendien alles uit de kast, we kregen onder andere een robot en richting het einde ook nog een groot monster te zien. Prachtig. Enige waar wel erg vervelend was, en daar kon Muse uiteraard niets aan doen, waren een aantal mensen die bij mij in de buurt stonden en gewoon echt de hele show met elkaar aan het praten waren en niks van de show meekregen. Ik zal dat nooit begrijpen, beetje zonde van je geld ook. Verder wel echt genoten!

avatar van Fathead
geplaatst:
Iemand nog naar Vestiville geweest?

avatar van bennerd
bennerd (moderator)
geplaatst:
Fathead schreef:
Iemand nog naar Vestiville geweest?

De burgemeester van Lommel.

avatar van Shaky
geplaatst:
02-07-2019: Stray Cats in AFAS Live. Support act: Danny Vera

Rond de klok van 8 mocht Danny Vera de aftrap geven van wat een geweldige muziekavond zou gaan worden.

Vera speelde een degelijke set en leek flink verbeterd sinds de laatste keer dat ik hem zag optreden (2012). Toch deed het me niet veel en zijn nogal vreemde monologen (met om het andere woord óf 'fucking', óf ander rijk vocabulaire) raakten kant noch wal. Muzikaal stak het aardig, maar niet vernieuwend of verrassend, in elkaar en een deel van het publiek leek er van te kunnen genieten.

Rond 9 uur was het tijd voor Brian Setzer, Lee Rocker en Slim Jim Phantom en vanaf de eerste paar noten wisten we allemaal: dit gaat héél erg goed worden. De lol, passie en energie spatte er vanaf en de mannen hielden een moordend tempo aan.

Er werd geopend met Cat Fight (Over a Dog Like Me) van hun nieuwe album '40' om vervolgens verder te knallen met Runaway Boys. Dit was ook meteen een beetje de rode draad: nummers van het nieuwe album afgewisseld met de echte knallers.

En die nummers van het nieuwe album kwamen behoorlijk goed aan. Wat een verschil met hoe ze op plaat overkomen; '40' klinkt standaard, vlak en niet al te interessant, maar jongens... live.... stuk voor stuk heerlijke nummers. Hadden ze maar met hetzelfde energieniveau die plaat opgenomen.

Uiteraard kwamen hits als Stray Cat Strut, Rock This Town en Sexy and 17 voorbij en de zaal leek met het nummer enthousiaster te worden.

Setzer is een meestergitarist en weet dit; hij kan het niet laten om nummer na nummer te excelleren en vraagt zonder gêne om applaus of aanmoediging. Hij kan het echter hebben want hij verdient het; het is ook gewoon écht goed. Rocker 'slapt' erop los op de bass en mag af en toe een nummertje zingen. Slim Jim is Slim Jim en ragt lekker door op de staande drums. Zijn maniertjes en beweginkjes zorgen voor een glimlach bij iedereen. Dit trio is een geoliede machine.

Mijn hoofd bobbelt nog steeds na van de rockabilly-klanken en de Stray Cats bewezen nog maar eens het beste te zijn wat er op neo-rockabilly-gebied te vinden is. Heerlijk!

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Afgelopen weekend ben ik naar Rock Werchter geweest. Ik had er ooit al eens een dag rondgelopen, maar een heel festivalweekend had ik nog nooit meegemaakt. Het is me uitstekend bevallen en smaakt zeker naar meer! De komende dagen probeer ik hier wat recensies te plaatsen van de optredens die ik gezien heb.

Dag 1

Op de eerste dag stonden er eigenlijk geen artiesten op het programma waarvoor ik een los kaartje zou kopen, dus mijn verwachtingen waren niet extreem hoog en ik liet me graag verrassen. Dat is gelukt!

Georgia, The Slope - 4*
Ons festival ging van start op het kleinste podium met een optreden van Georgia. Een soloartieste die met alleen een drumkit en een eenvoudig keyboard op het podium stond. Veel beats, aangevuld met live percussie. Verrassend leuk en dansbaar.

The Vintage Caravan, The Slope - 2*
Na een klein stukje Zwangere Guy (ik vond het drie keer niks) gingen we terug naar The Slope voor The Vintage Caravan. Hardrock uit IJsland. Best wel lekker, maar iets te makkelijk allemaal en daardoor niet heel enerverend.

Na een mopje Mogwai (mooi, maar ik was niet in de stemming voor post-rock en vind het sowieso een vreemd genre voor op een festival) volgde een optreden dat een van mijn hoogtepunten van het weekend zou worden.

Maribou State, KluB C - 5*
Tot twee weken geleden kende ik ze nog niet, maar de paar liedjes die ik van tevoren had beluisterd waren overtuigend genoeg om me naar de kleinste van de twee tenten te lokken. Het was fenomenaal! Hun elektronische muziek krijgt een extra dimensie door het gitaarwerk en vooral door hun razend boeiende percussie. Hun muziek is bezwerend: soms hypnotiserend mooi en soms verleidelijk dansbaar. De zang van Holly Walker leek me op plaat wat aan de saaie kant, maar live wist ze me echt in vervoering te brengen. Het hele concert kende een heerlijk aangenaam sfeertje en het slotnummer Turnmills zong nog minutenlang na in mijn hoofd. Wat een concert!

Bang Bang Romeo, Main Stage - 3*
Een voor mij onbekende band die halverwege de middag de Main Stage mocht openen. De zangeres doet aan Netta denken, de Israëlische die vorig jaar het Songfestival won. Hetzelfde postuur en dezelfde uitbundige expressie op haar gezicht. Een sterke frontvrouw met een krachtige stem van een niet meer dan aardig pop/rockbandje.

Na een hapje eten hebben we nog een stukje Richard Ashcroft meegepakt. Te kort om te kunnen recenseren, maar in de pak 'm beet twintig minuten die ik zag vond ik hem waanzinnig overtuigend. Dit is hoe een rockster eruit hoort te zien én hoe hij hoort te klinken!

Later ook een stukje Bastille gezien (niet mijn ding) en daarna door naar de twee optredens die op voorhand het hoogst op mijn wensenlijstje voor de donderdag stonden.

Paul Kalkbrenner, KluB C - 5*
Het was proppen, maar we pasten er nog bij en we wisten zelfs een tactische plek te bemachtigen bij de rechteruitgang, zodat we na afloop snel konden oversteken naar de andere tent. Paul Kalkbrenner bracht ons anderhalf uur aan pompende techno. Dikke beats, laserstralen door de zaal en een massa dansende en in het zweet badende mensen: het recept is vrij simpel, maar uiterst effectief. Ik heb geen ervaring met dit soort dj-sets of dancefeesten, dus het was een totaal nieuwe beleving voor me, maar ik heb met volle teugen genoten. Hoera! Dansen, dansen!

Elbow, The Barn - 3*
Ik ben geen fan van Elbow, want hun muziek is simpelweg wat te saai voor me, maar toch wilde ik ze graag zien, omdat ze zo'n goede live-reputatie hebben. Ik wilde die sympathieke Guy Garvey wel eens in het echt meemaken. Sympathiek was hij zeker en zijn grapjes en babbels waren vermakelijk. De liedjes die ze speelden waren af en toe wat gezapig, maar er zaten genoeg mooie nummers tussen die me wel konden boeien. Magnificent was mijn hoogtepunt, Grounds for Divorce was de gedroomde afsluiter en Lippy Kids was een genot door het enthousiast meezingende én meefluitende publiek. Elbow is een echte festivalband en Guy Garvey steelt harten.

De komende dagen meer!

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Rock Werchter, Dag 2

Een dag met veel must-sees en met redelijk hoge verwachtingen. Deels werden die ingelost en het deel dat niet werd ingelost werd gecompenseerd door een paar onverwachte meevallers.

Whispering Sons, Main Stage - 4*
Mijn gezelschap is bepaald geen post-punkfan, maar tot mijn verbazing wilde hij deze band graag zien. Oké dan. Aanvankelijk leek deze muziek me veel te somber voor op een zonnige festivalweide, maar ik heb me vergist. Het was een boeiend optreden, waarbij vooral de zangeres wist te overtuigen als frontvrouw. Ze maakte er een levendige show van en het fijne basgitaarwerk maakte het optreden voor mij af.

Op The Slope zagen we nog een stukje Sea Girls, een écht festivalbandje met aanstekelijke 3FM-rock, voor we terug naar het hoofdpodium vertrokken.

Nothing But Thieves, Main Stage - 4*
Niet helemaal mijn band, maar wel een rockband die intussen al redelijk naam heeft weten te maken, dus hey, ik ga gewoon kijken! Ik zag ze al eens als voorprogramma van Muse, deze keer stonden ze op eigen benen. Ik mag de zanger niet zo, hij heeft een wat arrogante uitstraling én hij slooft zich nogal uit qua uithalen en hoge noten, maar zingen kan hij absoluut. Het was een solide show die het vooral van de muziek zelf moest hebben en niet van de staging of andere randzaken. Een uur lang lekkere rock, goed meezingbaar en vrij enthousiast onthaald door het publiek. Dan heb ik gewoon een leuke tijd.

In The Barn (wat een joekel van een tent is dat trouwens!) pakten we nog een stukje Jungle mee. De eerste nummers waren wat veel van hetzelfde, maar het geheel was lekker swingend en smaakte eigenlijk naar meer. Helaas, geen tijd voor meer, want een van mijn favorieten van de dag stond op me te wachten!

YONAKA, The Slope - 4*
Een van de onbekendere namen van heel Werchter 2019, maar wél een van de namen die ver bovenaan mijn wensenlijstje stond. Vorig jaar zag ik ze in AFAS Live als opwarmer voor Bring Me the Horizon (die toevallig vandaag óók op Werchter staan) en maakten zoveel indruk dat ik ze ben blijven volgen. Het is vrij aardige, stevige en een beetje vuige rockmuziek, maar vooral hun geweldige live-performance bleef me bij. Eigenlijk was dat nu weer hetzelfde en daarmee voldeden ze aan mijn verwachtingen. De stoere zangeres weet hoe ze het podium moet bestieren en bleef vocaal fier overeind. Bijzonderheden kan ik eigenlijk niet benoemen, dit is gewoon hoe een rockconcert eruit hoort te zien.

Weezer, Main Stage - 3*
"It's Weezer Time!" De zanger kwam opgewekt over. De hele band oogde sowieso vrij speels, maar dat ligt misschien ook gewoon aan de muziek die ze maken. Hun luchtige poprock deed het goed in de heerlijke middagzon en hun covers van A-Ha, Toto en The Turtles werden enthousiast ontvangen door het publiek. Ook hun eigen werk leek redelijk populair, maar het waren vooral de covers die het voor mijn gevoel tot een voor iedereen geslaagde festivalshow maakten.

Bring Me the Horizon, Main Stage - 4*
Zoals ik hierboven al schreef zag ik ze vorig jaar al live in Amsterdam en door dat optreden had ik serieuze twijfels of ik ze nog wel een keertje wilde zien. Iets anders boeiends stond er op dit tijdslot echter niet op het programma, dus ging ik er toch heen en ze wisten zich gelukkig te revancheren. Blijkbaar hadden ze geleerd van de vorige keer, want zanger Oliver Sykes werd nog meer ontlast: Toetsenist Jordan Fish nam aardig wat flarden tekst voor zijn rekening, waardoor het allemaal best aardig klonk. De setlist was korter en krachtiger dan de vorige keer (alleen het slappe Mother Tongue was een domper, afsluiter Throne was daarentegen de ultieme knaller) en de show was beter uitgewerkt: danseressen, vlammenwerpers en vooral flitsende visuals sierden het concert behoorlijk op.
Naast complimenten voor de band neem ik óók nog mijn petje af voor die gasten die elkaar op de schouders namen en een toren van vier(!) man wisten te vormen. Ze kregen daar een meer dan terecht applaus voor toen de cameraman ze in beeld nam.

The Cure, Main Stage - 3*
Een van de eerste vijf namen op de affiche en een van de namen die mij deed besluiten een weekendticket aan te schaffen. Een post-punkfan móét een band van dit kaliber een keer gezien hebben en dit was de uitgelezen kans. Ik ken lang niet hun hele oeuvre, maar stiekem had ik toch gehoopt iets meer nummers van hun setlist te kennen. Nu kwam ik tot pak 'm beet de helft. Dat, in combinatie met de lengte van het concert (ruim twee uur) zorgde ervoor dat mijn aandacht er niet altijd voor de volle 100% bij was.
Het was sowieso een vrij statisch optreden dat het buiten wat fraaie visuals vooral moest hebben van de kwaliteit van de muziek. Dat zat gelukkig wel snor. Ze speelden strak en er zaten natuurlijk parels van nummers tussen. Vooral de muziek uit hun donkere periode maakte indruk: Lovesong, Fascination Street, en vooral Lullaby waren pure pracht en praal. Het einde heb ik helaas moeten missen (lees hieronder waarom), maar ik zie dat ik alleen wat van hun poppy liedjes heb gemist. The Walk was voor mij een erg toffe afsluiter van een uiterst degelijk, niet indrukwekkend, maar toch memorabel concert.

The Twilight Sad, The Slope - 5*
Tussen het geweld van grootmachten The Cure en Tool stonden deze Schotse mannen geprogrammeerd. Het leek een hele eer: afsluitende act zijn op een van de podia, maar het tijdslot bleek volkomen k*t, want er kwam bijna niemand op af. Ik was er wel bij, want ik ben fan, zeker van hun laatste album waarop ze hun post-punk een meer elektronische lading hebben gegeven. De zanger stuiterde rond over het podium zoals ik hem dat de vorige keer ook zag doen (ook deze band heb ik ooit ontdekt als voorprogramma). Hij was volledig in zijn eigen wereld en interactie met het publiek was er totaal niet, maar ik kon me er niet aan storen. Van de zes liedjes die ik heb gehoord waren er vier grote favorieten van me en ik heb in mijn beste Schots keihard staan meeblèren. Wat heb ik een intens halfuur beleefd! Deze band wil ik veel vaker zien en daar ga ik werk van maken ook.

Tool, Main Stage - 2*
Helaas moest ik het laatste nummer van The Twilight Sad missen om een fatsoenlijke plek bij Tool te kunnen bemachtigen. We stonden uiteindelijk in een van de voorste vakken en dat bleek een prima plekje. Het begin van het optreden was veelbelovend met Ænema en The Pot en het einde was ook sterk met Forty Six & 2, Vicarious en Stinkfist. Het middenstuk duurde mij echter veel te lang. Schism en Parabola liggen me niet, de twee nieuwe tracks kwamen totaal niet binnen (dit soort complexe muziek waardeer ik nooit direct na één keer) en duurden vervelend lang, het oudje van Opiate vond ik lomp en oninteressant. Tel daarbij op dat de band de focus volledig op de muziek zelf legde (Maynard achterop het podium weggestopt, geen interactie, alleen wat eenvoudige visuals) en je beseft ineens dat je naar een best wel saai optreden staat te kijken. Kwalitatief allemaal van een hoog niveau en strak gespeeld, maar uiteindelijk bleek deze show niet voor mij weggelegd.

Na 15 uur op het festivalterrein en 9 uur aan livemuziek was ik op. Spierpijn, blaren op mijn voeten, uitgeput door de felle zon en toe aan slaap. Misschien moesten we het de volgende dag maar wat rustiger aan gaan doen.

avatar van Johnny Marr
geplaatst:
Haha 2* voor Tool, meen je 'm serieus? Ik was er ook die dag en ik vond het eigenlijk 6* waard. En The Cure 5*. Weezer vond ik beter dan 3*, wat een leuk optreden was dat. Maar verder heel tof om te lezen hoor!!

Dit was één van de beste festivaldagen ooit, kan haast niet anders. The Cure EN Tool op dezelfde dag? Nee, zoiets gaan we niet gauw meer meemaken denk ik

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Johnny Marr schreef:
Haha 2* voor Tool, meen je 'm serieus? Ik was er ook die dag en ik vond het eigenlijk 6* waard.
Ik snap heel goed dat het voor fans een 5-sterrenconcert was, maar ik ben geen fan. Dan is het taaie kost, hoor.
The Cure EN Tool op dezelfde dag? Nee, zoiets gaan we niet gauw meer meemaken denk ik
Ik realiseer me heel goed dat ik iets héél bijzonders heb mogen meemaken!

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Rock Werchter, Dag 3

All Them Witches, Main Stage - 1*
Eén ster lijkt wel erg karig voor een optreden waar kwalitatief weinig op aan te merken was, maar hun muziek deed me gewoon zo weinig dat ik drie kwartier een lange zit vond. Ik hoorde een mengelmoes van hardrock, stoner en bluesrock en daar gaat mijn hart nu eenmaal niet sneller van kloppen. De saaie staging (er gebeurde letterlijk niets op het podium) gaf de genadeslag.

Tussen de twee tenten in stond een groot scherm waarop ze live-beelden vanuit die tenten uitzonden. Op de twee grote tribunes konden mensen die niet meer in de tent pasten (of geen zin hadden om te staan) de muziek zittend in het zonnetje beleven. Zo hebben wij een heel stuk van Strand of Oaks gezien en dat maakte indruk. Springsteen-achtige rock door een zeer sympathieke kerel. Smaakt naar meer.

Tourist LeMC, The Barn - 5*
Een charmante schurk noemt hij zichzelf. Een schurk wil ik 'm niet noemen, maar charmant is hij zeker. De manier waarop hij zijn band bedankte door iedereen een welgemeende klap op de schouders te geven en de genereuze ode die hij bracht aan het publiek waren van grote klasse. Wat een sympathieke gast!
Het concert was van hoog niveau en zat verdraaid knap in elkaar. Het optreden werd afgesloten met OLV, waarvan het intro de show een uur eerder nog op gang had geholpen. Verder bracht hij een paar stukjes spoken word, waarin hij verwijzingen naar al zijn songtitels had verstopt en die als lijm tussen zijn liedjes fungeerden. Knap gedaan!
Het optreden werd nog wat bijzonderder, doordat hij Raymond van het Groenewoud had meegenomen om Spiegel voor het eerst live te zingen. Het publiek ging uit hun dak! Dat deden ze ook bij Koning Liefde en Horizon. De reacties op zijn nieuwe nummers had ik stiekem wat enthousiaster verwacht. Niettemin heb ik volop genoten van het fantastische Tramontane en kreeg ik spontaan tranen in mijn ogen toen de tekst van We Begrijpen Mekaar goed tot me doordrong. Tourist heeft er definitief een fan bij.

Bear's Den, Main Stage - 5*
Het hoofdpodium staat op een ongelukkige plek, want een groot deel van de dag staat de zon er pal achter, waardoor heel het publiek met toegeknepen oogleden staat te kijken (tenminste, als je geen zonnebril hebt zoals ik). Tijdens Bear's Den was dat niet anders en daarom heb ik niet bijzonder goed opgelet wat er op het podium allemaal te zien was. Daar had ik eigenlijk ook niet veel behoefte aan, want de muziek was zo mooi dat ik regelmatig bewust met mijn ogen dicht heb staan genieten. Ik heb volop meegezongen, heb genoten van het zeer enthousiaste publiek (ik wist niet dat ze in België zó populair waren!) en ook het zomerse sfeertje deed het optreden goed. Alle liedjes waren raak (met sluitstukken Above the Clouds of Pompeii en Agape als grootste voltreffers) en de zanger was onwijs dankbaar en sympathiek. Ik weet dat dit een behoorlijk nietszeggende recensie is, maar soms moet je muziek gewoon meemaken in plaats van de boel nauwkeurig te analyseren. Topconcert!

AURORA, KluB C - 4*
Op plaat is haar muziek fantastisch, maar ik was wel wat sceptisch over hoe het live gebracht zou worden. Deels terecht. Haar muziek kwam vooral over als donkere electropop en de gelaagdheid en variatie die op plaat zo indrukwekkend zijn kwamen live wat minder goed naar voren. Toch was het een boeiend optreden waarin AURORA haar creativiteit ten volste liet gelden en het publiek vooral erg makkelijk aan het dansen kreeg. Zelf gaf ze dan ook het goede voorbeeld: Soms sierlijk als een fee, soms wild als een beest raasde ze over het podium. Stilstaan was er niet bij.
De setlist kende voor mij een aantal verrassende keuzes (ze speelde Hunger en met Daydreamer sloot ze af) en stemde me tevreden. Wat me verder bijblijft is dat – hoe stoer en volwassen ze soms ook oogt – ze een ontzettend schattig meisje is. Toen ze voor het eerst met haar piepstemmetje 'thank you' zei hoorde je gewoon een aaah door het publiek gaan. Blijf vooral bescheiden AURORA, dat siert je.

Clean Bandit, KluB C - 2*
Voor pure popmuziek ga ik eigenlijk niet naar een rockfestival, maar voor Clean Bandit maakten we een uitzondering. De KluB C bleek veel te klein, want we konden niet meer binnen en stonden in de rij voor de ingang van de tent toen het optreden al begon. Ze zetten Solo in en zelfs de mensen buiten zongen en sprongen volop mee. Gaaf! Na een kwartiertje mochten we alsnog naar binnen om de rest van dichterbij mee te maken. De hitjes waren hartstikke leuk, de rest was ‘mwah’.

The Slow Readers Club, The Slope - 5*
Omdat ik anderhalf uur Florence + the Machine teveel van het goede vond zocht ik nog een alternatief en zo kwam ik een paar dagen voor het festival van start ging The Slow Readers Club op het spoor. Post-punk á la Editors en Interpol, ik was direct enthousiast. Live was ik er dus bij en het was een zeer plezant concert. Dat het publiek ondanks hun geringe bekendheid vrij enthousiast was zegt volgens mij genoeg over hun optreden. Ongecompliceerd, maar boeiend van begin tot eind.

Mumford & Sons, Main Stage - 4*
Vooraf vroeg ik me twee dingen af: 1. Is Mumford & Sons groot genoeg om een festivaldag af te sluiten? en 2. Gaat hun nieuwe werk goed onthaald worden? Op vraag 1 kan ik volmondig ‘ja’ antwoorden. We hadden slechte plekken ver achteraan op het veld, maar zelfs daar ging het publiek goed los tijdens knallers als Little Lion Man, Babel, The Cave en I Will Wait. Op vraag 2 is het antwoord helaas een voorzichtige ‘nee’. Ik weet niet hoe het dichter bij het podium was, maar achterin werd er nauwelijks gereageerd op de tracks van Wilder Mind en Delta, buiten wat meeklapmomenten na. Ik heb overigens wél keihard staan meebulderen met Tompkins en The Wolf en dat zullen de mensen rondom mij gemerkt hebben ook. Van White Blank Page werd ik ook erg vrolijk.
Ik heb respect voor het feit dat Mumford & Sons hun toegift niet klakkeloos volstopt met hun geijkte banjo-hits, maar het lef heeft om voor nieuw werk te kiezen. De toegift was daardoor nogal suf (die cover van Hurt had voor mij écht niet gehoeven en Delta is niet bepald een fuifnummer om mee af te sluiten), maar wat vooral blijft hangen is dat ik een zeer solide stadionband aan het werk heb gezien.

Terug op camping The Hive zijn we nog even langsgewipt bij de afterparty in Casa Bacardi en daarna gingen we moe maar voldaan ons mandje in.

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Rock Werchter, Dag 4

Behoorlijk gebroken na drie intense festivaldagen besloten we het vandaag toch echt wat rustiger aan te gaan doen. We arriveerden wat later dan anders in het festivalpark en doken eerst even de Apero Bar in voor een lekker speciaalbiertje. Daarna trokken we naar de Main Stage waar we eigenlijk bijna heel de dag zouden blijven rondhangen.

Op de Main Stage hebben we bewust een aantal optredens van afstand bekeken. Liggend of zittend op het gras kregen we zo de optredens van De Staat, Yungblud en Parkway Drive mee. Vooral bij de eerste en laatste veerde ik een aantal keren stevig op.

De Staat zagen we nu voor de derde keer zonder dat we er ooit bewust een kaartje voor hadden gekocht (een keer op een gratis festival en dit jaar met Record Store Day, die laatste keer liet een slechte indruk achter). Deze keer maakten ze wel indruk, want De Staat is een festivalband die weides vol mensen aan het dansen krijgt. Tijdens Witch Doctor (juist een van de minste tracks) werd er uiteraard een circle pit ingezet. Op de grote schermen was te zien hoe twee mensen een man in rolstoel optilden, zodat die ook zijn rondjes kon meedraaien. Respect!

Parkway Drive is een band die enigszins uit hetzelfde vaatje tapt als Bring Me the Horizon met als belangrijkste verschil dat zij nooit soft zijn geworden en nog altijd snoeiharde metal maken. Ik vond het heerlijk! Ik stond honderden meters van het podium vandaan met niemand om me heen in een straal van een paar meter, maar ik ging uit mijn dak tijdens Bottom Feeder. Wat een knallers speelden ze in deze set en wat klonk het allemaal zuiver. Sterke band, hoor.

Laurel, The Slope - 3*
Ze oogt wat saai in haar suffige, mintgroene jurk, maar Laurel blijkt juist een vlotte, joviale meid te zijn. Schijn kan bedriegen. Haar trage en ingetogen huiskamerrock is mooi en vormt voor mij een prettig rustmomentje tijdens een overwegend vrij stevig en uptempo festivalweekend. Dat het een rommelig optreden was (het lag een paar minuten stil door technische problemen bij de gitarist en toen Laurel aan haar laatste nummer wilde beginnen stond ze flink te klooien met het stemmen van haar gitaar) is helaas een behoorlijke smet.

Balthazar, Main Stage - 3*
'Waarom staat deze Belgische band niet hoger op de affiche?' vroeg ik me af. Het antwoord kwam tijdens het concert: Het publiek gaf bijna geen krimp tijdens het hele optreden. Waarom niet?! Muziek van Balthazar is best swingend en meezingen kan zo nu en dan ook prima, maar er gebeurde verbazingwekkend weinig om me heen. Dat haalde een hoop glans van het optreden. Muzikaal was het best prima allemaal, hoewel ik eigenlijk iets meer leven op het podium had verwacht in plaats van de statische show die ik nu zag. Van dit optreden had ik meer verwacht en dat neem ik niet alleen de band, maar vooral het publiek kwalijk.

Greta Van Fleet, Main Stage - 1*
Hardrock is geen grote liefde van mij, maar de debuut-ep van Greta Van Fleet vind ik verrukkelijk. De vier toppers die daarop stonden werden deze avond als eerste vier liedjes gespeeld. Lekker hoor, maar dit betekende wel dat het niveau daarna rap zou instorten. Mijn aandacht verslapte en de kleine ergernisjes die me in het begin al opvielen kwamen steeds sterker naar voren: De zanger heeft een geweldige strot, maar die misbruikt hij door te pas en te onpas een ordinaire krijspartij in te zetten. Verder werden veel nummers ellendig lang opgerekt met doelloze outro’s. Over één nummer van vier minuten deden ze volgens mij wel een kwartier. Dit soort uitsloverij trek ik niet en daarom was het laatste uur Greta Van Fleet een lijdensweg.

Muse, Main Stage - 5*
De beste liveband van het moment stond op Rock Werchter 2019 en natúúrlijk mochten zij het festival afsluiten. Ik had ze al drie keer eerder gezien en had er het volste vertrouwen in dat het ook nu weer groots zou worden. Ze maakten er inderdaad een spectaculaire show van, een originele bovendien. Natuurlijk kwamen er wat traditionele confettiregens en ballonnen voorbij, maar daarnaast hadden ze veel meer showelementen die dit optreden een lust voor het oog maakten: Ze hadden futuristische kostuums en brillen, er waren dansers en danseressen meegekomen, er waren lightsabers en een soort draagbare rookkanonnen, een podiumvullend videoscherm waarop livebeelden te zien waren van een filmische allure, er waren een loper en een tweede podium en waarschijnlijk nog veel meer elementen die ik nu even vergeet te noemen. Grootste spektakelstuk was ongetwijfeld de reusachtige pop van iets dat nog heeft meest leek op een soort futuristische Eddie (je weet wel, dat monster van Iron Maiden) die tijdens de toegift over het hele podium heen hing. Dit was niet zomaar een concert, dit was een show met een hoofdletter S.
De muziek dan. Hun nieuwe werk vind ik op plaat wat zwakjes, live kwam het wisselend uit de verf. Break It to Me was amper te herkennen en Propaganda blijf ik een irritant deuntje vinden, maar Pressure was tof, Thought Contagion werd luid meegezongen door het publiek en de akoestische versie van Dig Down was fraai. Toch waren het vooral de oudere nummers die het concert naar een hoog niveau brachten. In de toegift speelden ze nog een medley van wat ouder en vooral steviger rockwerk: er zat zelfs een stukje Assassin in en ik was ontzettend blij toen ik ook Reapers herkende. Deze medley was voor mij een van de hoogtepunten, samen met – en nu komen er een paar verrassende titels – Unsustainable en Algorithm.
Muse sloot hun concert traditioneel af met Knights of Cydonia en met dat in het hoofd gingen we de nacht in. Een betere apotheose van een weekend Rock Werchter had ik me niet kunnen wensen.

Na het muzikale vuurwerk van Muse ging er nog wat echt vuurwerk de lucht in. Rock Werchter 2019 zat er op. Dit was mijn eerste echte festivalervaring en het smaakte voor mij absoluut naar meer. Ik heb nu een tentje, wie weet waar ik die de komende jaren allemaal nog ga opzetten.

avatar van JoaMuse
geplaatst:
Leuk om te lezen Koen! En ook weer niet, want ik krijg al spijt dat ik er niet bij was.

avatar van chevy93
geplaatst:
stoepkrijt schreef:
Greta Van Fleet, Main Stage - 1*
Hardrock is geen grote liefde van mij, maar de debuut-ep van Greta Van Fleet vind ik verrukkelijk. De vier toppers die daarop stonden werden deze avond als eerste vier liedjes gespeeld. Lekker hoor, maar dit betekende wel dat het niveau daarna rap zou instorten. Mijn aandacht verslapte en de kleine ergernisjes die me in het begin al opvielen kwamen steeds sterker naar voren: De zanger heeft een geweldige strot, maar die misbruikt hij door te pas en te onpas een ordinaire krijspartij in te zetten. Verder werden veel nummers ellendig lang opgerekt met doelloze outro’s. Over één nummer van vier minuten deden ze volgens mij wel een kwartier. Dit soort uitsloverij trek ik niet en daarom was het laatste uur Greta Van Fleet een lijdensweg.
Heb jij toevallig dit stuk geschreven?
Greta Van Fleet op Rock Werchter: Eerder Greta Van Fail ★✩✩✩✩ - demorgen.be

avatar van stoepkrijt
geplaatst:
Toevallig niet, maar ik lees inderdaad opvallend veel gelijkenissen! We hebben duidelijk naar hetzelfde concert staan kijken.

avatar van meneer
geplaatst:
stoepkrijt Mooie verslagen !

avatar van west
Gisteravond in de Ziggo Dome Neil Young + Promise of the Real gezien. Om met het minpunt te beginnen: Neil Young begon een kwartier te laat en speelde 2/3 nummers minder dan normaal deze tour. Gelukkig was het wel een fantastisch concert van nog steeds 2 uur. Wat een power, wat een energie, wat een klasse. En wat kan hij nog geweldig gitaar spelen samen met een uitstekende band trouwens. Die band staat trouwens onder leiding van de zoon van Willie Nelson. Op een heel fraai rustig intermezzo na van 3 songs, was het bovenal een geweldig rockconcert van het hoogste niveau. 4,5*

Dit was de setlist:
Neil Young + Promise of the Real Concert Setlist at Ziggo Dome, Amsterdam on July 10, 2019 | setlist.fm

Hoogtepunten te over, om er een paar te noemen: de 5 songs van Ragged Glory: Country Home, Mansion on the Hill, Fuckin' Up, Love and Only Love & Over and Over, Heart of Gold & Old Man, Cortez the Killer, Hey Hey, My My (Into the Black), Rockin' in the Free World en Like a Hurricane. Ik zie nu ook dat meer dan de helft van de nummers van Neil Young & Crazy Horse waren.

avatar van Johnny Marr
Eergisteren in Antwerpen heeft ie gewoon losjes On the Beach gespeeld, eerste keer sinds 2003 ofzo. Te gek voor woorden, zoooo spijtig dat ik er niet bij was

avatar van west
Johnny Marr schreef:
Eergisteren in Antwerpen heeft ie gewoon losjes On the Beach gespeeld, eerste keer sinds 2003 ofzo. Te gek voor woorden, zoooo spijtig dat ik er niet bij was

Lag je op het strand?

avatar van Yield
Eigenlijk niet eerlijk want gezien in Pathé Bioscoop,maar wat een geweldig concert van The Cure in Hyde Park. Bijna alle versies klinken beter dan op de albums, een band in topvorm.Fantastisch geluid ook. Opvallend dat de oude nummers op het einde van het concert allemaal fris en urgent klinken. The Cure is en blijft een grote band.

avatar van predator
Yield schreef:
Eigenlijk niet eerlijk want gezien in Pathé Bioscoop,maar wat een geweldig concert van The Cure in Hyde Park. Bijna alle versies klinken beter dan op de albums, een band in topvorm.Fantastisch geluid ook. Opvallend dat de oude nummers op het einde van het concert allemaal fris en urgent klinken. The Cure is en blijft een grote band.


Van mij mag je hoor . Ik vind het wel heel tof dat ze dit soort dingen doen in de bios.

avatar van B.Robertson
Net terug van Armored Saint en Metal Church in Iduna te Drachten. Eerstgenoemde komt niet vaak in Nederland. Zijn dan ook nooit echt doorgebroken, maar aan populariteit ontbrak het niet want de opkomst was vrij hoog (gemiddelde leeftijd niet laag). Armored Saint speelt in bijna de complete originele line-up; één van de gitaristen is al jaren geleden heengegaan, dus dat is overmacht. Men opende met Raising Fear gevolgd door Can U Deliver en meteen viel op dat John Bush een geweldige frontman is, die erg goed bij stem was. Helaas stond het geluid dusdanig hard afgesteld, dat ik na die twee nummers al naar de oordoppen greep. Gaandeweg passeerden er van al hun albums songs en Bush legde uit dat men niet iedere keer hetzelfde wil spelen. Dat beantwoordt de vraag waarom nou net songs als Underdogs en In the Hole de revue passeerden, terwijl er genoeg beters voor handen was. Verder kwamen o.m. Reign of Fire, Last Train Home, Win Hands Down, For the Sake, Seducer en classics als Nervous Man en March of the Saint aan bod. Het ontbrak een beetje aan een rustpuntje (ik had Aftermath haast wel verwacht).

Metal Church is voor mij Kurdt Vanderhoof, Mike Howe + 'vreemdelingenlegioen.' Niettemin heb ik me daar iets beter mee vermaakt dan hun voorgangers; dat het geluid niet zo hard was afgesteld speelt daar ook een rol in. Mike Howe was ook zeer goed bij stem en is eveneens een innemend frontman. Ik ken alleen hun eerste vier albums, maar het onbekende kon mij ook zeker bekoren. Voor mij bekende nummers waren Badlands, Date with Poverty, Start the Fire, Watch the Children Pray, Beyond the Black, In Mourning en afsluiter Fake Healer. Metal Church had meer rustpunten en geen van beide bands bracht een drumsolo o.i.d.

avatar van ArthurDZ
Ik heb de voorbije dagen in Madrid doorgebracht, waar ik onder andere het Madcool festival bezocht. Een dikke aanrader: nog niet de helft zo groot als Pukkelpop, maar met een topaffiche (klik), geweldige geluidsinstallatie, zeer net, gratis water (het liep soms tegen de 40 graden aan dus was zeker welkom), en een halve kermis (reuzenrad, botsauto’s, steltlopers) om geen blik waardig te gunnen omdat er op elk moment gewoon een tof concert plaatsvindt.

Op donderdag zag ik:

The Pierce Brothers: Niet iets wat ik per se wilde zien, maar deze sympathieke Australiërs hadden het geluk dat ik op het juiste moment op de juiste plaats was. Hun liedjes waren niet erg goed (veel ge-oh yeah en oh-oh-oh) maar opzwepend was het wel, mede door hun enthousiaste stage act. Tevens mijn eerste rockconcert met een didgeridoo.

La Dispute: Voor de tweede keer dit jaar La Dispute live mogen meemaken. Opnieuw lekker intens, opnieuw met een super innemende Jordan Dreyer, maar ook opnieuw zonder King Park op de setlist

Iggy Pop: Is die man echt al 72? Er stond een stoel voor hem klaar op het podium, maar je moet niet denken dat Ig er langer dan 3 seconden heeft gezeten tijdens zijn uur durende set. Wat een energie, het hele veld ging los. Beginnen met I Wanna Be Your Dog, daarna Gimme Danger, The Passenger en Lust For Life, ik dacht nog hoe gaat hij hier nog over, maar hij deed het gewoon met krakers als Search And Destroy en No Fun. Held!

Noel Gallagher’s High Flying Birds: Noel heeft Liam even hard nodig als Liam Noel. Zo, het is eruit. Noel is een goede liedjesschrijver, maar hij is geen frontman. Hij stond braaf zijn songs uit te voeren, hier en daar een droog mopje erbij, maar zijn concert kreeg nooit de heilige geest. Behalve op het einde, want het is nu eenmaal niet mogelijk om niet luidkeels mee te zingen met Don’t Look Back In Anger. Wetenschappelijk bewezen en zo.

Vampire Weekend: Ideale festivalband eigenlijk, enthousiasme-opwekkende indierock en vier geweldige albums om uit te puren. Gaat in november in Brussel ook ongetwijfeld een feestje worden!

Op donderdag zag ik ook gedeeltelijk Perry Farell’s Kind Heaven Orchestra en Gentleman Clef. Chemical Brothers begonnen om drie uur ’s nachts dus dat heb ik niet meer gehaald, tegen de tijd dat Lauryn Hill pas het podium beklom stond ik al bij Iggy, en tijdens Bon Iver ben ik een hamburger gaan halen. Umad?

Op vrijdag zag ik:

Sharon Van Etten: Ik ben niet heel erg bekend met haar werk, desondanks was dit ook voor een nitwit als ik een sterk concert, met een lekker op dreef zijnde backing band en een erg innemende Sharon.

Sophie Hunger: Min of meer toevallig bij haar beland, voornamelijk omdat ik haar naam een paar keer op Musicmeter ben tegengekomen. Vond het niet speciaal, wel gewoon goed en onderhoudend.

The National: Ooooommmmmggg wat was dit weer goed zeg! Don’t Swallow The Cap, Graceless, Mr November, die nummers kan ik niet genoeg live meemaken. De band had tevens Gail Ann Dorsey, Lisa Hannigan en Mina Tindle meegebracht om het I Am Easy To Find-materiaal op gepaste manier tot leven te brengen. Hoogtepunt van de vrijdag.

Smashing Pumpkins: Al zaten de pompoenen er niet zo heel ver onder. Hun show was alleszins beter dan ik verwacht had, zeker tijdens het tweede gedeelte, toen van het nieuwere werk niks meer gespeeld werd en alleen de 90s-krakers als 1979, Tonight Tonight en Cherub Rock de weide werden ingeslingerd. Sterke show, wel jammer dat ik hierdoor Vince Staples moest mislopen.

Wolfmother: Op dit punt was het al tien voor twee ’s nachts, maar toch had ik nog net genoeg energie voor de ouderwetse rock ‘n’ roll van Wolfmother. Grappig dat een band als Greta Van Fleet zoveel backlash krijgt omdat ze teveel op Led Zeppelin lijken, Wolfmother live vond ik ook de geest van Led Zep en ook Black Sabbath oproepen. Lekkere show wel, Woman blijft een meebruller.

Tijdens Empire Of The Sun (het was toen al tegen vieren) zijn we weggegaan.

Op zaterdag zag ik:

Johnny fucking Marr: Heb ik je dan eindelijk live mogen meemaken, Johnny Marr. Je had er zin in, je nieuwe liedjes klinken niet slecht, maar ik kwam natuurlijk vooral voor de Smiths-hits. De invloed van de musicmeterladder was voelbaar, want je speelde net finaleklassiekers Bigmouth Strikes Again, How Soon Is Now en There Is A Light That Never Goes Out. Wel geen Handsome Devil, niet van je verwacht.

Cat Power: Net als bij Sharon een dag eerder kende ik amper iets van haar, maar dit vond ik toch een stuk saaier.

Jorja Smith: Blue Lights is een pareltje, maar ook de rest van de show was lekker strak, en dansbaar bovendien! Wat een knappe meid ook trouwens.

Mogwai: Damn, wat een sterk concert. Ik was als gehypnotiseerd, het uur leek voorbij te vliegen. En Mogwai Fear Satan stond op de setlist

Dan een heel klein beetje John Hopkins gezien in de dance tent, klonk ontzettend lekker maar lang kon ik helaas niet blijven. Super stom dat ie overlapte met zowel Mogwai als The Cure (heb ook Parquet Courts, Propeths Of Rage en Bonobo gemist omdat ze overlapten met Mogwai en/of The Cure).

The Cure: Twee uur lang een greatest hits-set stampensvol met alle klassiekers die Robert Smith ons doorheen de jaren geschonken heeft. En lekker veel Disintegration, naast de singles werden ook het titelnummer, Plainsong en Last Dance gespeeld. Mijn favoriet van hen (Catch) werd niet gespeeld, maar dat had ik wel verwacht. Begonnen een kwartier te laat, maar speelden ook een kwartier langer dus ik vergeef het ze.

Wie gaat volgend jaar mee met mij naar Madrid?

Mooie samenvatting ArthurDZ en wat een lineup! Hoe was de rest van het festival, qua sfeer en organisatie? Wij hebben namelijk net met de kern van onze vaste festivalgroep het idee opgevat om volgend jaar nog eens een buitenlands festival mee te pakken (ook omdat we - hoe goed ook - de Mojo-festivals wel een beetje zat beginnen te raken)...

avatar van Mausie
Klinkt erg geslaagd ArthurDZ, mooie lineup ook idd! Ik las online volgens mij dat het festival zich vlak naast de stad bevindt, klopt dat? Ik vind festivals erg tof, maar ben niet zo'n fan van het kamperen. Komt vooral door al het geluid 24/7 waardoor ik weinig slaap en dat trek ik denk ik slechter dan de gemiddelde persoon Dus een festival vlak naast de stad is dan een uitkomst!

avatar van ArthurDZ
Titmeister schreef:
Mooie samenvatting ArthurDZ en wat een lineup! Hoe was de rest van het festival, qua sfeer en organisatie? Wij hebben namelijk net met de kern van onze vaste festivalgroep het idee opgevat om volgend jaar nog eens een buitenlands festival mee te pakken (ook omdat we - hoe goed ook - de Mojo-festivals wel een beetje zat beginnen te raken)...


Sfeer is een beetje te vergelijken met BKS, vond ik. Erg chill, ongedwongen, iedereen is op zijn gemak, veel hipsters...

Organisatie was vrij goed, zelf heb ik nergens last van gehad, behalve de lange rijen voor de foodtrucks en bars.

Qua bereikbaarheid was het voor ons wel iets lastiger, maar dat lag ook aan de locatie van onze AirB&B. Met het openbaar vervoer van en naar het festival gaan was voor ons geen optie, gelukkig was het tien minuutjes met een Uber (wat trouwens ook goed geregeld was, met een speciaal afhaalpunt naast het terrein). Al heb ik wel begrepen dat er rechtstreekse bussen zijn van en naar het centrum.

Mausie schreef:
Klinkt erg geslaagd ArthurDZ, mooie lineup ook idd! Ik las online volgens mij dat het festival zich vlak naast de stad bevindt, klopt dat? Ik vind festivals erg tof, maar ben niet zo'n fan van het kamperen. Komt vooral door al het geluid 24/7 waardoor ik weinig slaap en dat trek ik denk ik slechter dan de gemiddelde persoon Dus een festival vlak naast de stad is dan een uitkomst!


Geen camping, dus ideaal voor mensen die wel veel concerten willen zien, maar voor wie het campingleven minder is weggelegd.

Het terrein ligt inderdaad vlak naast de stad, naast de luchthaven (en naast het stadion van Real Madrid).

Overigens was het slechts 192 euro voor drie dagen Madcool, dus ook op dat vlak wel een aanrader dacht ik.

avatar van Don Cappuccino
ArthurDZ schreef:
Wolfmother: Op dit punt was het al tien voor twee ’s nachts, maar toch had ik nog net genoeg energie voor de ouderwetse rock ‘n’ roll van Wolfmother. Grappig dat een band als Greta Van Fleet zoveel backlash krijgt omdat ze teveel op Led Zeppelin lijken, Wolfmother live vond ik ook de geest van Led Zep en ook Black Sabbath oproepen. Lekkere show wel, Woman blijft een meebruller.


Greta Van Fleet is bijna een soort van Led Zeppelin-cosplay, daar komt denk ik een groot gedeelte van de backlash vandaan. Wolfmother heeft ook duidelijke invloeden van Led Zeppelin, maar steekt dat toch in een fris en redelijk eigen jasje.

avatar van Mausie
15-07 Kevin Morby in het Zonnehuis, Amsterdam

Gister Kevin Morby voor het eerst live gezien, in het intieme Zonnehuis. Echt een unieke locatie midden in een woonwijk in Amsterdam Noord. Kevin Morby had zijn band thuis gelaten voor deze avond en had alleen een trompettist meegenomen. Erg interessant om zijn nummers in zo'n uitgeklede versie te horen. Die nummers bleven ook in deze gestripte versies fier overeind staan. De trompettist was een mooie aanvulling op het gitaarspel (en soms pianospel) van Kevin Morby, en beiden stonden ook zichtbaar te genieten. Leuke interactie met het publiek ook, gezellige vent.

avatar van predator
Hall & Oates 14 juli @NSJ Rotterdam

Hoewel ik geen fan ben van optredens bij NSJ, toch afgelopen zondag geweest. Dit omdat het misschien wel de laatste keer was dat ik Hall & Oates zou kunnen zien. In het begin was het geluid niet ok, maar gelukkig herstelde dit. En de mannen zijn ook niet meer de jongsten, maar ze zitten nog vol energie en inzet. Songs uit diverse periodes kwamen langs, helaas geen Adult education. En tsja wat heb je bij NSJ: veel geloop en dus beweging tijdens optredens. Jammer, maar kennelijk zit het programma zo strak in elkaar dat dit niet te vermijden is.

avatar van predator
Janelle Monae 14 juli @NSJ Rotterdam

Al begrepen dat een optreden van Janelle een geweldige ervaring is. En dat bleek zeker bij NSJ. Stop Beyoncé/Lady Gaga/Prince/Michael Jackson in een mixer en dan krijg je Monae. Wat een power en energie!

Een zeer strakke show, maar ook ruimte voor persoonlijk contact met het publiek. Een aantal toeschouwers werd uitgenodigd om helemaal los te gaan op het podium (I got the juice) en zelf ging ze ook nog het publiek in. Veel nummers van haar laatste cd Dirty Computer, maar die vind ik wel ok, dus het was wat mij betreft een perfecte show. Monae wil ik zeker nog een keertje gaan zien in de toekomst. En oh ja: wat een mooie vrouw is ze ook!

Gast
geplaatst: vandaag om 22:36 uur

geplaatst: vandaag om 22:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.