Goed verhaal!

Ik zag meerdere filmpje(s) en dat klonk redelijk goed! Ook een filmpje van Alles Geprobeerd, voor mij misschien wel het beste Nederlandstalige nummer ooit. Maar dat is wel een op en top Henk Temming nummer, waarschijnlijk het nummer van de band met het hoogste Temming gehalte. En dat voelde ik wel, Westbroek deed wellicht zijn best maar het klonk niet zo heel goed als ik eerlijk ben.

Misschien wordt ik nu ook net zoals Temming de laatste tijd sinds "de rel" ook wel weggezet als chagrijnige zure oude man maar dat is dan maar zo

Twee concerten in twee dagen. Op vrijdag naar Het Goede Doel revival in Tivoli/Vredenburg. En zaterdag in De Boerderij naar Spock's Beard. Zoals meneer al schreef, was het vrijdagavond genieten. Pure nostalgie. Geen zwak nummer (hebben ze natuurlijk ook nauwelijks gemaakt), geweldige band waarbij ook met name van de bassist heb genoten en Henk die goed bij stem was (al werd het op einde iets minder) en vooral weer ouderwets Henk was. En extra leuk, dat mijn vrouw ook zo zat te genieten. Want dat is niet een fanatieke concertganger of muziekluisteraar. Hoogtepunten voor mij, waren de live uitvoering van 'In het leven' en 'Alleen', nummers die ik niet vaak live heb gezien of gehoord. Heerlijke versies.

Na een nachtje en dagje in Utrecht, was het tijd voor concert nummer twee. Spock's Beard. Een band die ik ooit in 1998 voor het eerst live zag in Utrecht, in het oude Tivoli. En voor het laatst in het nieuwe Tivoli tijdens midwinter prog. Dit keer was het voor mijn vrouw wat minder genieten, want de muziek van deze band is net iets te stevig en ongeleid voor haar om een heel concert uit te zitten. Maar gelukkig is er in de Boerderij een prima café om te zitten, terwijl ik in de zaal de heren beluisterde. Ik vind hun laatste worp echt weer een 'return to form' vergeleken met de laatste albums. Live was het een mixed bag.... De setlist was top, alleen maar goede nummers. De nieuwe drummer was super en een meer dan waardige opvolger van NDV. Dezelfde swing, goede stem en erg muzikaal. Alan Morse is nog steeds een idioot op het podium die de meest bijzondere geluiden uit zijn gitaar haalt (volgens mij dezelfde gitaar als 26,5 jaar geleden) maar misschien moet het wel een bril kopen die op z'n neus blijft staan. Dit was soms wel heel erg, opa doet gek op het podium. Ryo en Dave Meros waren ook hun gebruikelijke zelf. Muzikaal was het ook regelmatig genieten. Wat achter wel erg storend was, zeker hoe verder we in het concert kwamen, was de zang van Ted Leonard. Ik kan zijn stem meestal best hebben en heb hem ook wel live acceptabele optredens zien afleveren. Maar deze avond was het een dissonant à la James LaBrie. Regelmatig miste hij noten en teksten. Hoog was al helemaal een ding. En ik weet niet wat de geluidsmensen dachten, maar ze hadden een soort echo effect op zijn stem die het allemaal nog slechter maakte. Daarnaast is hij geen echte frontman qua uitstraling en small talk. Het geluid was sowieso regelmatig slecht afgesteld. Het was zeker geen onvoldoende, maar deze band kan zoveel beter dan deze avond. Er werden opnames gemaakt, dus ik ben benieuwd hoe het 'opgepoetst' zal klinken.

Kortom, heerlijk weekend, fijne muziek en super gezelschap. En wat Spock's betreft, vandaag de aangeschafte vinyl versie van 'The Archeaoptimist' gedraaid en genoten. Ook van Ted. Volgende keer beter (en andere geluidsman meenemen, lijkt me).

Mooi verhaal van "meneer" en ik was er ook, met mijn stiefzoon, 20 jaar en een groot GD fan. Het was van begin tot einde 1 groot feest, met een geweldig publiek, fantastisch geluid en een setlist om van te watertanden. Het vloog voorbij en voor we er erg in hadden stonden we bij de merchandise, waar Henk W het singeltje Zwijgen (door mij aangeschaft in 1986, en door stiefzoon ingepikt) van een handtekening voorzag, onder de woorden : "Dat is wel een leuk liedje, ja"

Het eerste concert van 2026 was een meer dan twee uur durend optreden van jazztrompettist Peter Somuah uit Ghana. Het was me even ontgaan dat dit een show was in het kader van zijn album Highlife, vernoemd naar het genre uit zijn vaderland. Daardoor was het niet een 'standaard' jazzoptreden, maar een veel swingender aangelegenheid. Niet dat het altijd stijve publiek (inclusief ik zelf) in Paradox zich daar wat van aantrok, maar het maakte dat het concert voor mij verrassend begon met de vette grooves van We give thanks. Gaandeweg zorgde de bij Highlife passende percussie wel voor wat lichte verveling bij mij, maar gelukkig mochten de bassist (Marijn van de Ven), pianist (Anton de Bruin) en Peter Somuah zelf geregeld shinen. Vooral de veelzijdigheid van De Bruin op piano en keyboard vond ik tof. Mooie aftrap van het concertjaar 2026.

Iemand trouwens wel eens de fansite van Henk Temming bezocht?

henktemming.com

Kom er hierdoor net achter dat Vegatopia niet meer is Poek

Die site heeft Westbroek van de week laten oprichten. Het wordt sneuer en sneuer tussen die twee oude mannen...

Weinig toe te voegen aan de verhalen van meneer, meesterdch en rushanne.

Ik was er vrijdag met een vriendengroep van 12 en maandag met mijn moedertje van 73. Heerlijke avondjes.

Gisteren Blonde Redhead gezien in Tivolivredenburg.
Voorprogramma werd verzorgd door Roufaida, de band van de dochter van oud burgermeester van Rotterdam Aboutaleb.

Blonde Redhead speelde een dwarsdoorsnede van hun albums. Een mooie sfeervolle show.
Bovendien beleefde hun populairste nummer op Spotify die avond zijn live-debuut:

Dank voor delen likeahurricane. Ik heb sterk overwogen erheen te gaan en nu natuurlijk spijt dat ik het niet gedaan heb. Leuk om iets van mee te krijgen alsnog

Gatver, en ook 23 gespeeld zie ik nu. In Brussel niet was ook wel een prachtige show daar! Snowman Jammer dat de CD/LP van het laatste album zo schurftig duur is.

23 stond niet op de setlist, maar werd wel gespeeld.

Gisteravond David Byrne gezien in de Afas. Het was audio visueel zeer hoogstaand. Een goede mix in de setlist wat betreft solowerk en Talking Heads.
Hele fijne show.

Nu onderweg terug van Durand Jones and the Indications in Paradiso. Erg goed concert, Durand if een echte showman, van zo ongeveer iedereen op de eerste rij een handje geven, tot flirten met zo ongeveer alle dames in zijn zichtveld, zwoele dansjes als drummer Aaron Frazer lead zang doet, tot op de rand van het podium zittend, hand in hand met een vrouw vooraan, onderwijl de sterren van de hemel zingend. De band swingde ook de pan uit een de setlist, die vooral leunde op het recent uitgebrachte Flowers was goed gevarieerd.

Het hardste applaus van de avond kreeg Aaron Frazer echter toen hij "f*** ICE and f*** Donald Trump" riep.

Voorprogramma MRCY was ook de moeite waard trouwens.

Was erg sterk inderdaad. En als we Durand Jones zelf moeten geloven waren we bij de betere van de twee shows in Paradiso. Hij had het over dat maandag een zware avond was geloof ik.

Ye Vagabonds, Mandela Hall Belfast

Ik ben al jaren liefhebber van de folk muziek van Ye Vagabonds, en toen bleek dat mijn geplande lange weekend Belfast samenviel met de start van hun Ierse tour was de keuze snel gemaakt. Ik verwachte niet dat ze ooit naar Nederland zouden komen - maar twee weken nadat ik m'n kaartje kocht werd eerst een show in Tivoli aangekondigd en even later ook nog eens Merleyn. Dus dan maar twee keer dit jaar...

De muziek van Ye Vagabonds wordt gekenmerkt door warm tokkelende gitaar/ bouzouki/ mandoline en loepzuivere harmonieën van de broers Brían en Diarmuid Mac Gloinn. Ze worden op het podium bijgestaan door een fiddle speler en een multi instrumentalist die onder andere het harmonium bespeelt.

Het onlangs uitgebrachte vierde album All Tied Together stond uiteraard centraal, ik luister het album gemiddeld drie keer per week dus ik kon het al aardig meezingen. Het meezinggehalte was sowieso goed op orde: I'm A Rover, Long Grass en Blue is the Eye werden luidkeels meegezongen door het publiek. Met name de laatstgenoemde zorgde voor een dikke laag kippenvel.

Traditionals (waaronder eentje in het Iers) worden afgewisseld met eigen composities, soms met een vol bandgeluid (eindigend in een ouderwetse jig) en soms a capella... Dat laatste is waar ze echt hun vocale kwaliteiten kunnen laten zien, het oogt moeiteloos hoe de twee stemmen elkaar aanvullen.

Het was geweldig om deze band na al die jaren eindelijk eens live te zien, ik hoop dat er in mei genoeg Ierse expats erbij zijn voor het singalong gedeelte.

Otomo Yoshihide, Emilie Skrijelj & Tom Malmendier in Worm. Hoe dat klinkt? Nou, als alle acts van LGW en ADE tegelijkertijd en dan achterstevoren. Goeie muziek om je bestekla bij te organiseren.

Derya Yildirim & Grup Simsek in BIRD Rotterdam gisteren. Naar aanleiding van het album Yarin Yoksa gaan kijken en geen spijt van. Mooi optreden, vooral door de zang en het spel van Yildirim op haar bağlama en de man achter de toetsen. Die hadden van mij vaker wat losser mogen gaan, was nu soms wel heel erg een kopie van op plaat. Maar veel mooie nummers, vaak al generaties oude Anatolische folksongs zo heb ik me laten vertellen. Fijn dat ze af en toe ook wat vertelde over de muziek, want verstaan doe ik er geen woord van. Leuk avondje in het altijd knusse BIRD.

Yasmine Hamdan in Utrecht, Tivoli, zaal Pandora. Dus gelukkig niet in die stoeltjeszaal De Hertz waar gelijktijdig de Scandinavische jazzmilf Silje Nergaard haar sophisticated ding deed. Een prettig gemêleerd publiek dat al direct bij het eerste nummer wat minder gemêleerd werd toen een flinke aantal verwarde leeftijdsgenoten haastig de uitgang opzocht. Meteen al een leuke avond dus.

Dat werd alleen maar beter want de Libanese Parisienne is een speciaaltje. Vocaal vormt natuurlijk Fairuz het eerste en enige aanknopingspunt en inderdaad, die stem brengt alles in vervoering. Krachtig, flegmatiek, met flink wat lucht en nog meer, uh ... sodade.

Ik vind zo snel geen ander woord maar het past hier enigszins, want zo soepel van lijf en leden als deze vijftiger nog bleek, zo was Nelly Furtado dat dertig jaar geleden. Muzikaal gingen mijn gedachten ook naar die tijd, met die zware synths was Massive Attack nooit ver. Daar zit zeker een remix in, Daddy G! Gelukkig was er genoeg authentieks aan haar sound en zeker aan haar nieuwe songs.

Shmaali, gebaseerd op eeuwenoude Palestijnse chants die eerder werden gedeclameerd om over de gevangenismuren te geraken was met gemak één van de hoogtepunten van de show, de andere het nummer dat ze voor haar kat schreef. Ik merkte hoe makkelijk haast de helft van de zaal daar -laat ik die term eens inzetten- verbinding mee vond. Ook direct naast mij hoorde ik enig gespin.

Tenslotte, het mag gezegd worden dat het niet gezegd werd, ze vermeed de gemeenplaatsen en persoonlijk waardeerde ik dat enorm. Laat dat maar aan de buitenstaanders. 'We're All Beautiful Loosers, Aren't We?' Yasmine verloochent haar herkomst heus niet.

Kula Shaker in Doornroosje; strakke show met psychedelisch staartje.

Kula Shaker is vooral een liveband. Bassist Alonza Bevan benadrukt het nogmaals bij de recensie van Wormslayer, en hij heeft absoluut gelijk. Op het podium komen de retro-India-rockers het beste tot hun recht. Debuutalbum K was een ware aardverschuiving, een frisse wind door het op een einde lopende Britpoptijdperk. Bands als Rolling Stones en The Beatles weken jaren eerder al naar India uit, Kula Shaker nam dit ook als uitgangspunt.

Floral Image mag in het begin van de avond het publiek opwarmen en slaagt hier met verve in. Het is een gemis dat ze dit jaar niet bij het Fuzz Club festival in De Effenaar geprogrammeerd staan. Daar hoort hun stoner jaren zeventig hardrock thuis. Met een overtuigende set trappen ze af, waarna Kula Shaker het van ze overneemt. Hoe kan je dit gezelschap beter aankondigen met de geur van vers aangestoken wierrookstokjes, al roept dit beeld bij mij ook een nostalgisch kerstgevoel op. Dat de retro-diaprojectie op de achtergrond weer top is, maakt het plaatje letterlijk compleet.

De bebaarde langharige witgrijze toetsenist Jay Darlington is zichtbaar ouder geworden, dat geldt niet voor frontman Crispian Mills, die nog steeds dezelfde jeugdige uitstraling heeft en waarbij de tijd de afgelopen dertig jaar lijkt te hebben stilgestaan. Zo lang is het ondertussen al geleden dat K uitkwam. Nog steeds een mijlpaal in de latere Britpop geschiedenis. De band is niet altijd trouw aan deze sound, het verder goed ontvangen Natural Magick overtuigde mij niet helemaal. Daar richtten ze zich wat meer op de Amerikaanse markt, al zijn ze altijd voor hun Grateful Dead liefde uitgekomen, Wormslayer verwijst weer meer naar The Doors. Ik heb er dus geen moeite mee dat ze vandaag Natural Magick negeren.

Live klopt het allemaal. Crispian Mills wisselt tijdens een optreden vaker van gitaar dan Taylor Swift van een outfit. En dat is dus heel erg vaak. Als het einde tijdens een studio-uitvoering met een andere gitaar gespeeld wordt, dan hoort dit live ook. Geen probleem, Crispian Mills rent naar de achterzijde van het podium toe, waar een roadie klaar staat om dit instrument te vervangen. Geen moeilijkdoenerij, niks opnieuw stemmen, gewoon aangespen, inpluggen en gaan.

Natuurlijk ligt de nadruk op het Wormslayer werk, het is dan ook een tour om die laatste plaat te promoten. Hoe bijzonder is het dat ze na de aftrap in het Verenigde Koninkrijk vervolgens Nederland bezoeken. Dat zegt genoeg over de verstandhouding met ons landje. Net als bij de laatste plaat opent Kula Shaker met Lucky Number. Het psychedelische intro ademt in alles dat K-gevoel uit, waarna ze vervolgens de glamrock kant op switchen. Een perfecte keuze om het publiek mee te verblijden.

In Good Money zitten groovende stukjes Fools Gold van The Stone Roses verweven. Het is lekker loom en dansbaar. Als ze vervolgens het funk swingende Charge of the Light Brigade inzetten, verwacht je bijna dat er een volledige integrale uitvoering van Wormslayer volgt. Ze skippen echter Little Darling. Het overduidelijk naar Pink Floyd en The Doors psychedelica linkende Broke as Folk is een waar hoogtepunt. Het is ze vergeven dat ze hier letterlijk Light My Fire in verwerken.

Met een op dreef zijnde Jay Darlington komt het lang uitgesponnen Great Hosannah voorbij. Deze track teert wel heel erg op het succes van Hush. Het principe ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ is kenmerkend voor Kula Shaker. Het siert ze dat ze hier overduidelijk voor uitkomen. Niet het beste nummer van Peasants, Pigs & Astronauts, dit maken ze daarna met het prettige Mystical Machine Gun goed. Deze spacerock-track is een stijlbreuk met het K geheel, en het zal heus meespelen dat deze daarom toen minder ontvangen werd. Niks mis mee, na de liefdevolle jaren zestig invalshoeken openen ze de deur voor de net zo bedwelmende drugsroes-klanken van de seventies.

De veredelde donkere, jamsessie Infinite Sun is het prijsnummer van K 2.0. Dat album heeft door de duistere aanpak minder die euforische stemming van het onovertroffen debuut. Die verwijzingen druipen er wel vanaf, en live staat het wel degelijk als een huis. De melancholische retrofolk van Shower Your Love gaat weer terug naar Peasants, Pigs & Astronauts. Een mooi ingecalculeerd rustpunt halverwege de set, want iedereen weet dat de daadwerkelijke hoogtepunten in de latere toegift voorbij komen.

Je vergeet even dat de nadruk op Wormslayer ligt, dat maken ze met het Be Merciful, Day for Night en het Wormslayer titelstuk drieluik goed. Het bijna akoestische Be Merciful pakt live steviger uit. Crispian Mills in topvorm, het is zijn kracht dat hij hier vooral de gitaar laat spreken. Day for Night is net wat meer dan een mijmerend countryrock intermezzo. Wormslayer ligt in de lijn van Broke as Folk, met een symfonische progrock-aanpak. Toch heeft het bijna dezelfde songstructuur als de klassieker Govinda. De band verlaat vervolgens het podium, het is slechts secondenwerk voordat ze weer arriveren.

De toegift, waar iedereen stiekem wel naar verlangt. 303 viel mij tijdens de K release minder op. Dan is het een verrassing dat ze voor 303 en niet voor Grateful When You’re Dead / Jerry Was There of die andere single, Hey Dude, kiezen. Een reden om weer snel K te draaien. Ook nu een geweldige solo van Crispian Mills. 303 klinkt zo vertrouwd dat je mij zo kan wijsmaken dat dit een geslaagde cover is. Die bekende cover volgt later nog, eerst komt mijn persoonlijke favoriet Tattva nog voorbij. De single waar alles mee begint en die de sterrenstatus eventjes verzilvert.

De Joe South cover Hush ken ik vooral in de Deep Purple uitvoering. Geen wonder dus dat Kula Shaker ook voor een stevige versie kiest. Hush is dan ook de enige Kula Shaker track die in Nederland vreemd genoeg de Top 40 haalde. Met de meezingbare cooling down van Govinda down sluiten ze de avond af. Ik betwijfel of het publiek de juiste mantra-woorden gebruikt, maar dat geeft hier niet. Live dwingt Kula Shaker nog steeds respect af, daar is in hun dertigjarige bestaan, nou ja, zij het met een langere onderbreking, niks aan veranderd.

Huisregels: Het is niet toegestaan om vlees en wapens mee te nemen naar de Doelen

Nu moet ik bekennen dat ik dat al niet perse van plan was maar goed. Morrissey in al zijn eigenzinnigheid in de Doelen gister dus. Ja geweldig natuurlijk weer. Heel goed bij stem en had er zin in. Mooie zaal, goede akoestiek en een prima setlist. Genieten geblazen.

Was gisteren bij het tweede concert van JADE in Paradiso. Overweldigend goed, de hoge verwachtingen kwamen meer dan uit That's Showbiz Baby! is in korte tijd uitgegroeid tot een van m'n favoriete albums van 2025. Haar solodebuut is zeer gevarieerde popplaat waarop Thirlwall verschillende uitstapjes maakt. En dat kwam live ook bijzonder sterk tot uiting. Jade is een zeer charismatische Britse (fijne bindteksten tussendoor) en de choreografie met haar twee fantastische dansers deed me bij vlagen denken aan Jessie Ware en Eefje. Mooie toevoeging aan een fantastische zangeres die live ook geweldig klinkt. Voor m'n gevoel is het publiek in Paradiso ook altijd nét iets enthousiaster dan in veel andere zalen, heerlijk om die response te zien na een paar van haar ongelofelijke bangers