menu

Mijn Updates +
Muziek / MusicMeter Live! / Gisteren ... gezien!

zoeken in:
avatar van vigil
Reinbo schreef:
Gister naar Giorgio Moroder geweest in Paradiso. Wat een feest was dat. Ruim anderhalf uur feestelijke disconummers en filmhits. Geweldige zangeressen met heerlijke versies van ondermeer Never Ending Story, I feel love, Cat People, The Chase, Hot Stuff en Call Me. Zelden zo vrolijk een concertzaal verlaten.

Goed te lezen, jammer dat het zo snel was uitverkocht. Gister (22 mei) in Parijs was JM Jarre te gast

avatar van sq
sq
Dankje Reinbo. Was ik toch niet alleen . Mag ik hierbij toevoegen schaamteloos grote lap tekst:
(eer) gisteren gezien: Giorgio Moroder In Paradiso Amsterdam.

Ik was samen met vriendin/discokenner al gezellig vroeg, kwartier vóór ‘doors open’ bij Paradiso. En zo konden we een mooi plekje innemen op de voorste rij van het balkon met mooi ongehinderd zicht op het podium. In directe omgeving een jongedame die tevens DJ was, en aan de andere kant naast ons zat iemand die ongeveer mijn leeftijd was, en niets had met disco. Hij was synthesizerfan (Klaus Schulze, Tangerine, Jarre, John Carpenter) , en was wat teleurgesteld dat er alleen moderne apparatuur stond en geen ouderwetse synthesizers. Te moeilijk, te kwetsbaar en te zwaar, was zijn oordeel. Overigens kwam ook deze man aan zijn trekken meteen al bij het openingsnummer; het intro van Midnight Express.

Te leuk om niet te vermelden: de muziek voorafgaand aan het concert: allemaal Moroder-composities, op bescheiden volume. Een stukje van zijn E=MC2 album, Joe Esposito’s “Lady Lady” (uit Flashdance) , “The Number one song in Heaven” van de Sparks, en ook hier al vast wat Donna Summer tracks. Jammer dat het bandje wat kort was, want na een uur begon-ie weer opnieuw. Allerlaatste stuk, iets harder gespeeld als een soort intro (en stond ook niet op het bandje), was tijdens het oplopen van de band: “Son of My Father” van Chicory Tip. Leuke hit uit 1972 met een heerlijk ouderwets synthesizer-intro. Geschreven door Moroder met latere vaste disco-partner Pete Bellotte, en dat zal volgens mij dan wel een van de eerste zijn van hen samen ( dé eerste? dtv ).

Dan het concert zelf. Dat was groots opgezet, met een erg goede band (mn bassist, keys en gitarist), en - wat was ik daar blij mee - een strijkkwarttet dat alle viool, en ook sommige synth-partijen inspeelde - zo ontzettend mooi. Dat laatste vooral maakte veel nummers beter waren dan ik zelfs had gehoopt. Er was dus weinig ingeblikte muziek, het meeste, en van veel nummers ook wel alles (soms moeilijk te zeggen), werd live gespeeld. En het geluid was enorm goed; zelden zo mooi gehoord bij een popconcert; alle instrumenten goed hoorbaar, af en toe iets naar voren en naar achteren om accentjes te leggen, en zo krijg je goede disco. Ik denk dat Giorgio hier ook zelf een grote hand in heeft gehad.
https://pbs.twimg.com/media/D7H5e9bXsAEUTyx.jpg
Ook waren er 3 zangeressen waarvan ik al gehoord had dat ze minder waren dan Donna Summer. Wel dat mag zo zijn, bij de meeste nummers was dat helemaal niet storend. Zo was bij ‘I Feel Love’, waar Summer’s stem toch wat naar de achtergrond staat, de sfeer zelfs optimaal, ook omdat Giorgio bij het intro de compostie ‘decomposeerde’ door elk ‘spoor’ even apart te introduceren. De blonde zangeres had soms de neiging zich iets teveel te laten gelden maar bracht nog een aardige ‘Take My Breath away’. Rachel, de kleinste van de drie, had een stem die op onderdelen qua klank en presentatie nog best léék op die van Donna Summer. Er was ook nog een (Nederlandse) zanger, die ik niet helemaal kon plaatsen en van mij ook niet had gehoeven. Uiterst positieve inbreng, dat wel, deed ook enorm zijn best, maar zang was onder de maat.

Hoogtepunten:

*‘Love to Love You Baby’. Schattig was het om te zien hoe de dames Donna’s inbreng in drieën verdeelden. Rachel moest de hijg-inbreng doen en dat ging niet helemaal van harte . Maar wat hier zo mooi aan was, was de baspartij. Een van de aantrekkelijkheden in dat nummer - naast de hijgscene waardoor het bekend werd, ok - is m.i. de wijze waarop de bas wordt gespeeld; aan het eind van de maat loopt-ie af en toe net iets achter op de beat, en dat geeft een heel betoverend ritme. Nou deze bassist deed dat spot-on perfekt!
https://pbs.twimg.com/media/D7H5FsdXYAgKoBX.jpg

*Instrumental ‘Chase’ en vooral ‘From Here to Eternity’, met bijzondere bijdragen van het strijkkwartet, de zangeressen mooi bescheiden als achtergrondkoortje en Giorgio himself op de vocoder natuurlijk. Nooit zal ik het meer zo mooi horen, denk ik. Op Youtube staat momenteel een opname waarbij helaas alleen Moroder zelf in beeld is. Je kan de drums op de achtergrond zien meespelen. Hoop dat-ie er even op blijft staan: Giorgio Moroder - From Here To Eternity (Live at Paradiso) - YouTube

*‘Right Here Right Now’. Ik kende het nummer niet, maar het werd toen wel een feestje op het podium. Even nagezocht: Kylie Minogue 1991, en dat heb ik zomaar gemist destijds.

*Tranentrekkend mooi was ook ‘MacArthur’s Park’, waarbij de stem uit een live-opname van Donna Summer (met beeld) werd gemixt met de meespelende band. Ook hier weer perfect geluid alsof het bij elkaar hoorde, met weer zeer mooie strijkpartijen erbij. En, niet toevallig; een Donna Summer in topvorm.

Slotnummer laatste toegift was Blondie’s “Call Me” en naast de publieksparticipatie (ja ik ook) was ook nog leuk dat op de achtergrond onmiskenbaar een artistieke impressie van de lippen van Debby Harry werden geprojecteerd. In 2014 nog gezien van Blondie zelf, in dezelfde zaal, maar deze mocht er ook zijn!

Een hommage aan de disco was het, met een mooi voorbeeld van de meester zelf hoe discomuziek ook levend gehouden kan worden, ja zelfs nagespeeld tot klassieke status kan evolueren. Misschien wel mijn beste discoconcert ooit.

avatar van E-Clect-Eddy
Giorgio Moroder, Heb blijkbaar weer iets fijns gemist... ondanks die prijs toch zo snel uitverkocht.. hopelijk komt hij deze tour dan nog eens langs.

avatar van deedee
Gisteren naar Samantha Fish in de Q Factory in Amsterdam geweest. Mooie multi functionele zaal/gebouw trouwens.
Samantha rockte de pannen van het dak met haar opwindende mengeling van rock, blues, soul, etc. Lekkere scheurende gitaar en zo nu en dan een rustpuntje. Vooral van de laatste (haar beste) plaat: Belle of the West. Mooi was dat uit de gitaar, met een oude sigarendoos als klankkast, de grootste bak herrie kwam.

avatar van Arrie
sq schreef:

*‘Right Here Right Now’. Ik kende het nummer niet, maar het werd toen wel een feestje op het podium. Even nagezocht: Kylie Minogue 1991, en dat heb ik zomaar gemist

Nee hoor, is een single van Giorgio’s laatste album van een paar jaar terug. Met het nummer uit ‘91 heeft het niks te maken.

avatar van sq
sq
Oh dankje! Nu ja, hoe dan ook had ik die dus gemist (onbekend nummer voor mij ) Maar ik zal m nu zeker opzoeken, en misschien als tribute nog even kopen. dankje Arrie

avatar van Reinbo
sq schreef:
Dankje Reinbo. Was ik toch niet alleen . Mag ik hierbij toevoegen schaamteloos grote lap tekst:
(eer) gisteren gezien: Giorgio Moroder In Paradiso Amsterdam.

Ik was samen met vriendin/discokenner al gezellig vroeg, kwartier vóór ‘doors open’ bij Paradiso. En zo konden we een mooi plekje innemen op de voorste rij van het balkon met mooi ongehinderd zicht op het podium. In directe omgeving een jongedame die tevens DJ was, en aan de andere kant naast ons zat iemand die ongeveer mijn leeftijd was, en niets had met disco. Hij was synthesizerfan (Klaus Schulze, Tangerine, Jarre, John Carpenter) , en was wat teleurgesteld dat er alleen moderne apparatuur stond en geen ouderwetse synthesizers. Te moeilijk, te kwetsbaar en te zwaar, was zijn oordeel. Overigens kwam ook deze man aan zijn trekken meteen al bij het openingsnummer; het intro van Midnight Express.

Te leuk om niet te vermelden: de muziek voorafgaand aan het concert: allemaal Moroder-composities, op bescheiden volume. Een stukje van zijn E=MC2 album, Joe Esposito’s “Lady Lady” (uit Flashdance) , “The Number one song in Heaven” van de Sparks, en ook hier al vast wat Donna Summer tracks. Jammer dat het bandje wat kort was, want na een uur begon-ie weer opnieuw. Allerlaatste stuk, iets harder gespeeld als een soort intro (en stond ook niet op het bandje), was tijdens het oplopen van de band: “Son of My Father” van Chicory Tip. Leuke hit uit 1972 met een heerlijk ouderwets synthesizer-intro. Geschreven door Moroder met latere vaste disco-partner Pete Bellotte, en dat zal volgens mij dan wel een van de eerste zijn van hen samen ( dé eerste? dtv ).

Dan het concert zelf. Dat was groots opgezet, met een erg goede band (mn bassist, keys en gitarist), en - wat was ik daar blij mee - een strijkkwarttet dat alle viool, en ook sommige synth-partijen inspeelde - zo ontzettend mooi. Dat laatste vooral maakte veel nummers beter waren dan ik zelfs had gehoopt. Er was dus weinig ingeblikte muziek, het meeste, en van veel nummers ook wel alles (soms moeilijk te zeggen), werd live gespeeld. En het geluid was enorm goed; zelden zo mooi gehoord bij een popconcert; alle instrumenten goed hoorbaar, af en toe iets naar voren en naar achteren om accentjes te leggen, en zo krijg je goede disco. Ik denk dat Giorgio hier ook zelf een grote hand in heeft gehad.
(afbeelding)
Ook waren er 3 zangeressen waarvan ik al gehoord had dat ze minder waren dan Donna Summer. Wel dat mag zo zijn, bij de meeste nummers was dat helemaal niet storend. Zo was bij ‘I Feel Love’, waar Summer’s stem toch wat naar de achtergrond staat, de sfeer zelfs optimaal, ook omdat Giorgio bij het intro de compostie ‘decomposeerde’ door elk ‘spoor’ even apart te introduceren. De blonde zangeres had soms de neiging zich iets teveel te laten gelden maar bracht nog een aardige ‘Take My Breath away’. Rachel, de kleinste van de drie, had een stem die op onderdelen qua klank en presentatie nog best léék op die van Donna Summer. Er was ook nog een (Nederlandse) zanger, die ik niet helemaal kon plaatsen en van mij ook niet had gehoeven. Uiterst positieve inbreng, dat wel, deed ook enorm zijn best, maar zang was onder de maat.

Hoogtepunten:

*‘Love to Love You Baby’. Schattig was het om te zien hoe de dames Donna’s inbreng in drieën verdeelden. Rachel moest de hijg-inbreng doen en dat ging niet helemaal van harte . Maar wat hier zo mooi aan was, was de baspartij. Een van de aantrekkelijkheden in dat nummer - naast de hijgscene waardoor het bekend werd, ok - is m.i. de wijze waarop de bas wordt gespeeld; aan het eind van de maat loopt-ie af en toe net iets achter op de beat, en dat geeft een heel betoverend ritme. Nou deze bassist deed dat spot-on perfekt!
(afbeelding)

*Instrumental ‘Chase’ en vooral ‘From Here to Eternity’, met bijzondere bijdragen van het strijkkwartet, de zangeressen mooi bescheiden als achtergrondkoortje en Giorgio himself op de vocoder natuurlijk. Nooit zal ik het meer zo mooi horen, denk ik. Op Youtube staat momenteel een opname waarbij helaas alleen Moroder zelf in beeld is. Je kan de drums op de achtergrond zien meespelen. Hoop dat-ie er even op blijft staan: Giorgio Moroder - From Here To Eternity (Live at Paradiso) - YouTube

*‘Right Here Right Now’. Ik kende het nummer niet, maar het werd toen wel een feestje op het podium. Even nagezocht: Kylie Minogue 1991, en dat heb ik zomaar gemist destijds.

*Tranentrekkend mooi was ook ‘MacArthur’s Park’, waarbij de stem uit een live-opname van Donna Summer (met beeld) werd gemixt met de meespelende band. Ook hier weer perfect geluid alsof het bij elkaar hoorde, met weer zeer mooie strijkpartijen erbij. En, niet toevallig; een Donna Summer in topvorm.

Slotnummer laatste toegift was Blondie’s “Call Me” en naast de publieksparticipatie (ja ik ook) was ook nog leuk dat op de achtergrond onmiskenbaar een artistieke impressie van de lippen van Debby Harry werden geprojecteerd. In 2014 nog gezien van Blondie zelf, in dezelfde zaal, maar deze mocht er ook zijn!

Een hommage aan de disco was het, met een mooi voorbeeld van de meester zelf hoe discomuziek ook levend gehouden kan worden, ja zelfs nagespeeld tot klassieke status kan evolueren. Misschien wel mijn beste discoconcert ooit.


Dan zat ik waarschijnlijk naaste. Was zelf de eerste die naar binnen ging en zat ook op rij 1 op het balkon. Ik zat rechts van je aan je foto's te zien. Hield die twee stoelen bezet. Ben ook fan van Carpenter en Tangerine Dream, maar ik was niet die man.

avatar van Choconas
deedee schreef:
Gisteren naar Samantha Fish in de Q Factory in Amsterdam geweest. Mooie multi functionele zaal/gebouw trouwens.
Samantha rockte de pannen van het dak met haar opwindende mengeling van rock, blues, soul, etc. Lekkere scheurende gitaar en zo nu en dan een rustpuntje. Vooral van de laatste (haar beste) plaat: Belle of the West. Mooi was dat uit de gitaar, met een oude sigarendoos als klankkast, de grootste bak herrie kwam.

Mooie observatie, wat een geweldig instrument was dat! Als ik goed geteld heb, had die sigarendoosgitaar zelfs maar vier snaren, maar wat een geweldig geluid komt daar uit! Verder was ik ook erg onder de indruk van het optreden van Samantha Fish: waanzinnig gitaarspel, goede band en sterke liedjes, zeker ook de nieuwe. Ook leuk dat het zaaltje goed gevuld was en dat het publiek zo enthousiast was!

avatar van blur8
London Calling Mei editie.

Heb Lang niet alles gehoord en gezien, maar het was weer een prettige ontdekkingstocht.
Deze keer ook in Paradiso Noord. Middagconcert met een select publiek. Maar wel direct een ontdekking.
Close Talker uit Canada.
Ingespeelde strakke muzikanten die een op Wild Beast gelijkend geluid hebben. Aardige gasten, ook dat helpt.

Anemone. Moderene droompop variant uit Caneda (ook al). Zangeres roept nog dat ze haar stem aan het verliezen was, maar het leek er sterk op de vocalen zowiezo niet sterkste punt zijn. Gelukkig wordt in bijna elk nummer snel overgeschakeld naar instrumentale uitbouw. Dat redde de boel prima.

The Howl & the Hum. Uit Midlands York komen over varen. Op herhaling op LondonCall en Maakte verwachting 100% waar. Het beperkt reportoire is nog niet voldoende voor een headlineshow maar dat kan nooit lang meer duren. Grootste wapenfeit is de flexibele stem van Sam die met een aangeboren gemak elke emotie de microfoon inblaast. Dwingende dynamisch super Britse songs. By far beste optreden van Vrijdag.

Body Type. All Girlpower band Uit Australië. Stonden met zichtbaar plezier op podium. En hoewel geluid eerste 2 nummers niet klopte, werden de ongecompliceerde rock songs de zaal ingeslingerd, met soms een flard Surf. Songs staan al maanden in mn premium playlist en hem me prima vermaakt.

CHAI. Leuk toch van zn showcase avond. Kom je ook nog iets tegen uit Japan. Eelectropop verkleed als een Manga strip. Het piepende zanggeluid trok ik helaas niet. Rest van de zaal vond het geloof ik prachtig hoor.

Muchie Girls (VS). laten we het er maar op houden dat er wat technische problemen op het podium waren. Het kwam niet uit de verf zoals ik verwacht had.

Rosborough. Op spotify staan wat soul getinte songs met orchestratie. Maar op het podium is het een eenvoudige rockshow met alleen gitaar spelende zanger een n drummer met veel geluid van tape. Dat is natuurlijk onmiddellijk een beperking, maar voor een half uur voldoet het. Goede zanger, maar één strakke singel is nu nog niet echt onderscheidend.

Jonathan Bree. Verschikkelijke moeilijk doenerij-act met maskers en pruiken en 2 danseressen. Geen noemenswaardige noot gehoord. Snel naar de bovenzaal, voordat je er niet meer inkomt....

Weakend Friends. Trio uit Portland (Mains). PunkRock van het zuiverste Gehalte. Had er nog nooit naar geluisterd, maar begreep onmiddellijk elke nood, elk rif, elke break of erupsie. Speelplezier knalde de stampvolle bovenzaal in. Zoveel bijval daar was geloof ik niet op gerekend, waardoor er gewoon nog harder werd uitgehaald en paar keer overleg met organisatie of ze nog door mochten spelen. Geen punt in Paradiso. Zonder enige twijfel hoogtepunt van de zaterdag. Onbegrijpelijk dat ze niet in de grote zaal stonden.

Still Corners. SynthPop duo uit London op podium aangevuld met drummer. De show is gelijk aan de ijzige stem van de statisch achter haar orgeltje staande zangeres. Ik kreeg er geen klik mee. Wel strak om show te beginnen met de 3 bekendste songs. Dan hebben die alvast gehad. In de laatste nummers neemt de gitarist het voortouw met Pychedelische solo’s die me nog enigsinds deden opveren. Veel beperkingen, maar voor korte show prima vermaak, hoor.

Priests. Ga ik richting huis of probeer ik nog een Postpunk band uit Washington uit. Toch goed om te blijven blijkt. Wonderlijke combi van een ratjetoe aan stylen met PunkRock, R&B & Noise, die omdat er wel strak wordt gespeeld een lekkere laatste act is.

Conclusie: Vrijdag was beter dan zaterdag. En mijn grootste ontdekking stond niet in Paradiso, maar in het Tolhuis.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:13 uur

geplaatst: vandaag om 19:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.