Zoals ik al vertelde heeft al zijn werk wel een inslag in de blues. Dit nummer is wel het meest funky, vind ik. Probeer Get Your Lies Straight is anders? Wederom dat bluesgitaartje. Hij heeft zover ik weet geen album uitgebracht in die tijd; enkel 45"s. Er is wel een mooie verzamelaar met zijn oude werk: Right On Baby: The Crajon Recordings. Die zou ik je aanraden.



Wat bedoel je precies met die eerste zin (na de komma)?

Ik heb geen enkele van deze bands live gezien. Wel een paar live optredens op YouTube, als dat mee mag tellen. Qua muzieksmaak komen veel van mijn vrienden helaas niet verder dan Coldplay. Het gaat me overigens meer om het feit dat de sound van de huidige funkbands vaak wat meer op elkaar lijkt; dat het wat meer gepolijst is op de een of andere manier. Zoals ik al zei: just not quite there yet. Ik kan me prima voorstellen dat zo'n set beter live overkomt. Dat was meer mijn punt.



Zal ik dan maar die oude man zijn die het lelijke eend alsnog wat brood geeft? Voor ieder wat wils.

Dat je zo diep aan het graven bent (digging the crates... ), terwijl er aan de oppervlakte genoeg parels te vinden zijn (slaat die nonsens ergens op). Het toont hoe toegewijd je bent, wat prachtig is om te zien. Is all. Just keep it coming!

Nee, dat snap ik wel.. maar dat van mijn weg nog terugvinden uit vat ik niet. Overigens wisselt dat zich wel af in deze lijst hoor (bamboos/haggis horns/roy ayers zijn niet echt onbekend, toch?). Het volgende nummer is wel weer een onbekend pareltje. Ik vind het overigens wel heel leuk om wat verder te zoeken dan de voorspelbare namen, dus wel leuk dat je dat opmerkt en waardeert.

Ik bedoelde daarmee gewoon dat 'onbekend' niet altijd beter is, ofzo (zoals die Haggis Horns die mij onbekend waren).
Maar goed: blijf jij gewoon nummers plaatsen, dan kom ik voortaan met duidelijke taal!

Bill Coday is een ware ontdekking , erg badass zoals eerder vermeld. Die ga ik eens wat aandacht geven. De andere nummers vind ik niet slecht, maar ook niet veel meer dan dat.

Nr. 39: The Limp Twins - Moving Closer To The Sofa. (2003).



Will Holland en Russell Porter vormen samen The Limp Twins. Will ken je misschien beter onder zijn alias: Quantic. Een veelzijdig producer wat mij betreft. Erg productief ook. In dit project neemt hij echter wel afstand van de bombastische klanken en kleuren waarvan ik hem voornamelijk ken. Dat maakt het volgende des te ironischer: "Hailing from the West Midlands they became unhappy with the state of local dance floors." Swingt dit niet dan? Ow jawel hoor, maar het is allemaal uiterst laidback. Rustige grooves in combinatie met de dromerige zang van Russell vormen de basis. Toch zit er net genoeg variatie in om niet te gaan vervelen. Het is gewoon een erg toegankelijke en prettige plaat. Het niveau blijft de gehele plaat constant, waardoor er niet echt uitschieters op de plaat staan. Uiteindelijk heb ik voor deze gekozen, maar het had net zo goed The Limping Song of Sunday Driver kunnen zijn.

Lekker nummer die van The Limp Twins. Het is laidback maar toch groovy. Will Holland/Quantic is een goede en diverse producer.
Haggis Horns vind ik een dertien in een dozijn nummer. Het klinkt niet slecht, maar weinig origineel.

Erg leuk inderdaad, de gulden middenweg! Een heel album is dan misschien wel wat veel, dit soort muziek kan toch wel een uitschieter of twee gebruiken.

2 leuke nummers waarbij die van Limp Twins bij mij beter scoort dan Haggis Horns.

Nr. 38: Ben E. King - Supernatural Thing [Part 1]. (1975).



Alsof een koning (nr. 45 ) nog niet genoeg was, zet ik zowaar nog een koning in de lijst. Ben E. King is de naam. Nou... eigenlijk is de naam Benjamin Earl Nelson, maar na het verlaten van de groep The Drifters nam hij de alias van King aan in de hoop op een succesvolle solocarrière. Al snel kwam het gehoopte succes Ben toe: de succesvolle solocarrière werd een feit. Allereerst met het welbekende nummer Spanish Harlem in maar liefst 1960 (!) en niet veel later wist Ben zich onsterfelijk te maken met de knaller van een hit Stand By Me. Niet te verrassend begon mijn ontdekking van het oeuvre van Ben E. King met dit nummer. Op een stoffige verzamelaar van mijn ouders openende dit nummer en vanaf de eerste noot die King aandeed wist ik het zeker: dit is één van de allerbeste nummers ooit! Nu praten we over al bijna tien jaar geleden en heb ik die gedachte kunnen relativeren, maar elke keer als het nummer weer aandoet pakt het me. Later ontdekte ik de rest van zijn oeuvre en ook dat liet me niet ongeroerd. Ik vond de instrumentatie vaak wat gedateerd, maar dat lijkt me ook niet meer logisch bij zijn materiaal uit begin jaren 60'. Wat mij betreft was Ben E. King een van de eerdere pioniers van de Soul. In een latere periode - jaren 70' - veranderde King van stijl: gelikter en gladder. Hij veranderde in een volger. Een slechte ontwikkeling? Anders, dat wel, maar niet per se slechter. Ben wist nogmaals een hit te scoren met Supernatural Thing. Zijn stem lijkt zelf een beetje veranderd, maar dat maakt het nummer niet minder lekker. Dat King een goede artiest was lijkt me geen discussie, maar hij mag wat vaker besproken worden. Er is meer dan Stand By Me. Ben E. King is een held en dit is mijn ode.

Ben E. King is natuurlijk niet een artiest die je in een funky 45 verwacht, maar hij misstaat hier zeker niet. Een lekker nummer ( die ik overigens zelf in bezit heb kwam ik achter) en dat Ben een groot zanger is, staat uiteraard als een paal boven water!

het nummer van de Limp Twins is wel aardig, maar niet echt mijn ding.

Deze heb ik volgens mij ook nog ergens op plaat. Dit nummer vind ik best wel fonky. Maar Ben is idd sowieso een held.

Best een lekker nummertje, maar ook niet meer. Stand By Me is een van de weinige grote soulhits die me niet echt aanspreken (Soul Man van Sam & Dave is er nog zo eentje). Ik heb er geen verklaring voor want goede nummers, goed gezongen...mja.

Ach kemm, dat heb ik ook zo vaak. Toevallig heb ik eveneens niet zo veel met Soul Man (Hold On, I'm Comin' is daarentegen wel geniaal) van Sam & Dave. Om nog even in te haken op het eerste - andere mensen hebben ook soortgelijk commentaar geleverd -.. ik kies mijn nummers niet op het bijzondere daarvan of iets dergelijks. Ik vind bijvoorbeeld Hot Damn! van The Haggis Horns ook niet zo speciaal of origineel, maar dat maakt het niet opeens geen lekker nummer meer. Hetzelfde heb ik met dit laatste nummer: gewoon een lekker nummer. Ben heeft betere gemaakt, maar juist dit nummer past prima in de lijst. Dit wilde ik toch even vermelden.

PS: Reacties worden al wat minder. Hou vol mensen, dan hou ik ook vol!

Nr. 37: Di Melo - Kilario



Deze prachtige muziek heb ik ooit is geopperd als ''Soulalbum v/d week". Tot mijn spijt werd het matig positief ontvangen. Vele 3'en en een enkele 3,5*. Ikzelf heb 'm op een 4* en neig alsnog naar een 4,5*. Ik heb de commentaren nog is teruggelezen en wat mij vooral opvalt is dat er vrij veel verschil is in de reden waarom het niet zo wil overtuigen bij andere mensen. Dat op zich vind ik al opvallend, maar hoe dan ook doet het me op de een of andere manier toch wat dat mijn enthousiasme niet gedeeld wordt. Misschien ben ik teveel emotioneel vastgeklampt aan de muziek, maar ik vraag me desondanks af of iemand anders dat ook wel eens ervaart met een bepaalde plaat. Geef mij dan die morele steun en schroom niet om te reageren. Om dit sentimentele gebazel tot zijn hoogtepunt te brengen, sluit ik af met een quote waar ik het niet meer mee dan eens kon zijn. Ow wacht, het is een quote van mijzelf!

Mijnheer King doet 't goed bij mij, maar Di Melo vind ik wat minder.

't Begon zo leuk met die leuke blazers, maar de zang (en wellicht ook wel de taal) vind ik wat minder. Achtergrondkoortje bij het reffrein voegt wel wat leuks toe, maar al met al niet het sterkste nummer uit de lijst. Wel weer origineel, dat moet ik eerlijk toegeven!

Ik weet nog goed mijn eerste bijdrage voor het Soulalbum van de Week, het album staat nog steeds in mijn top 10: Eugene McDaniels - Headless Heroes of the Apocalypse. Erg spannend, ik dacht even een meesterwerk te delen. Erg teleurgesteld toen die maar lauw werd ontvangen (wel beter nog dan Di Melo..). Daar was vaak de commentaar te lezen dat het geen goede zang was, terwijl dat album daar helemaal niet om draaide. Ik heb me moeten inhouden om niet op elk bericht in te gaan (wat toch deels gelukt is ).
Maar geen nood, Mb., het wordt beter met elk nieuw Soulalbum van de Week, omdat je je het telkens minder en minder gaat aantrekken. Als je echt wil scoren zijn daar denk ik soulalbums genoeg voor volgens mij. Ik blijf gewoon dingen plaatsen die ik zelf gewoon heel erg goed vind en laat het zijn gang gaan. Blijf jij dat ook maar gewoon doen, ooit komt er wel iets dat echt aanslaat (al was het maar bij 1 persoon). Hopelijk vind je, tot het zover is, troost in mijn woorden...

Tsja, daar is die ranzige taal weer. Ik blijf over het Portugees gebrabbel vallen (niet alleen bij dit album en zelfs soms bij films). Ik zag dat ikzelf bij het SAvdW van Di Melo ook verwees naar een SAvdW van kemm waar ik me ook flink stoorde aan 1 aspect en hiermee een (redelijk) lage score gaf. Mijn standpunten blijven staan, maar ook ik heb wel eens mogen ervaren dat mijn enthousiasme niet gedeeld wordt door anderen. Of het nu op soul of hiphop of ander gebied is. Ieder z'n eigen smaak. Aan de andere kant: ergens zitten er wel raakvlakken. Of het nou echte rauwe soul of meer gladdere bijna r&b-achtige soul of funky soul vol met blazers is, het blijft meestal muziek dat ik prima kan aanhoren....in ieder geval beter dan bijvoorbeeld stuiterende house.

Ik heb toen bij het Soulalbum van de Week aangegeven, dat de funky nummers mij prima bevielen en dat geldt dus zeker voor deze. Ben zelf ooit in Brazilië op vakantie geweest, dus het brengt ook weer oude herinneringen boven.

Ik ben dit weekend aan de beurt voor mijn eerste Soulalbum van de Week. Die zal ook wel niet door iedereen goed ontvangen worden, maar ik denk dat ik er wel mee kan leven

Dank voor de steun allemaal! Het is nu tijd voor het eerste volledig instrumentale nummer uit de lijst.

Nr. 36: The Quartertones - Caffeine [DJ Format's Getaway Version]. (2004).



Met een flinke boombox op mijn schouder loop ik op een doordeweekse zomerdag a la LL Cool J door de straten van New York. Opeens stapt een illuster duo dreigend op me af. De wat dikkere van het stel doet eerst van zich spreken en met een donkere stem zegt hij vervolgens: "What's that noise, kid?". In alle behoedzaamheid geef ik hem antwoord: "It's funk, sir. Just some good ol' funky music. That's all." De man lijkt niet heel begripvol te zijn, als de andere man de bedoeling duidelijk maakt: "Well, it's time to end this noise. It's polluting the streets, kid!". In een reflex begin ik te rennen. Enkele meters verderop staat een taxi. Ik stap in en maakt duidelijk dat hij haast moet maken. Hij neemt nog een laatste slok van zijn dagelijkse dosis cafeïne ( ) en zet in op het gaspedaal. Ironisch genoeg doet Caffeine (DJ Format's Getaway Version) zijn intrede door de boombox. Het duo, eveneens een taxi machtig, zit vlak achter ons aan! De autobanden schuuuuuren over de straten van 'downtown' New York en remsporen worden achtergelaten. De politie laat opeens haar sirenes loeien en zet eveneens de achtervolging in. Niet wetende wie de slechterik is probeert de politie de taxi's tot halt te brengen. Overstemt door het geluid van de funk hoort de chauffeur het gegeven bevel niet. Het duo zit verder nog steeds achter ons aan. Inmiddels richtig een gevaarlijke splitsing schreeuw ik in de auto: "STOP THE CAR!!!!!!" De ernst van de situatie realiserende zet de chauffeur in op de rem. Het duo niet. Tssssss.... was het te laat?

PS: Met dit stukje fictie ben ik in een poging om de meligheid van nr. 43 te overtreffen. Eigenlijk had dit wel zo'n slappe komedie met Samuel L. Jackson kunnen zijn, denk je niet? Wel een geschikte rol.

Als het niet met het nummer is, vermaak ik me wel met die dolle tekstjes van jou!
Gelukkig kan hier beiden, want wat een lekker smerige jam, die Caffeine! Een perfecte soundtrack voor een hedendaagse blaxploitation (met Samuel L.)!

Leukste onbekenden zijn voor mij tot nu toe de Haggis Horns en die Limp Twins. Bizarre verrassing is het nummer van Ben E King: geen echte funk wat mij betreft maar wat een geweldige plaat, en waarom heb ik dit nooit eerder gehoord?

Ik vind die laatste ook erg fijn. Keep up the good work !

Nr. 35: Sola Rosa ft. Iva Lamkum - Turn Around. (2009).



Joss nam het voortouw. Amy zorgde ooit eens voor de definitieve doorbraak. Adele, Corinne en Duffy volgden succesvol. Alesha en Marina kwamen eveneens om de hoek kijken. In Nederland en België kwamen respectievelijk de klanken van Giovanca en Selah ons tegemoet. Vergeet ik nu bijna Andreye en Janelle? Nee toch!? Ach, de lijst is lang. Niet alle dames waren ook even origineel, maar er is zeker kwaliteit te vinden. De soul en R&B is tegenwoordig weer helemaal terug en dan vooral als de muziek hartstochtelijk door een mooie vrouw wordt voorgebracht. Laat het dan aan mij zijn om jullie kennis te laten maken met een nieuwe naam: Iva. Een eigenaardige Nieuw-Zeelandse dame met een even zo unieke stem. Warm, maar wel met stootkracht. Dit geldt niet alleen voor haar stem, maar ook voor de muziek in zijn totaliteit. Ze flirt met verschillende genres en weet daarin wel haar eigen stijl te vinden. Iva zelf beschouwd het als ''street soul''. In de straten van Wellington, de hoofdstad van Nieuw-Zeeland, is haar soulmuziek in ieder geval razend populair. Turn around is een nummer dat Iva samen doet met Sola Rosa: een aardig bandje dat haar invloeden vooral uit de electronica haalt. Ze hebben al enkele albums op hun naam staan en in Nieuw-Zeeland zijn ook zij razend populair. Toch is het voor mij Iva die dit nummer iets extra's geeft. Amy, Adele en Duffy, maar nu ook Iva. Vergeet die naam niet!

Erg leuk, ik vind ze niet echt "een van het rijtje". Ze heeft een lekker eigen hiphopvibe (zowel muziek als zang)!

Ik bedoelde het ook niet per se qua geluid, maar meer in de trend van (vrouw, modern, soul, toegankelijk). Waarschijnlijk ga ik pas verder in het weekend, dus nog meer reacties graag!

In het weekend pas

Leuke ontdekking die laatste trouwens, nog nooit van gehoord.

Wel een luilekker tempo hier.

Sorry, maar ik had het nogal druk de afgelopen week. Overigens jammer dat er geen extra's reacties zijn bijgekomen in de tussentijd. Interactie graag! Het is nu echter weer tijd voor een nieuw nummer.

Nr 34: Billy Jones & The Stars - All My Brothers Are Clean. (1969).



Soms ontdek je een artiest, waarvan je al bij de eerste noot weet dat je er meer van wilt horen. Voor mij was Billy Jones zo'n zanger. Billy bezit over een mooie en herkenbare, als zowel zeer authentieke stem. Mijn enthousiasme nam alleen maar meer toe, toen ik zowaar een mooi levensverhaal te lezen kreeg, wat zelfs in staat is tot een ware mythevorming. Billy Jones is in 1945 geboren in het ruige Texas, maar vestigt zich na diensttijd in Vietnam al op 23-jarige leeftijd in Nederland. Onder de hoede genomen door de Surinaamse held Oscar Harris begint Billy aan zijn muzikale reis. Al één jaar na zijn aankomst in Nederland, in 1969, componeert hij met Frank Smit de single All my brothers are clean. Het behaalt in het opvolgende jaar slechts de 33ste plek in de top 40. De zanger zet echter door en haalt succes in de Nederlandse soulscene. Nationaal succes behaalt hij met Oscar Harris. De behaalde populariteit zorgt echter ook voor een keerzijde. Om zijn luxe kleding en auto's te kunnen blijven betalen moet Billy naast het optreden als zanger een extra baan nemen. Toch geniet Billy met volle teugen van het leven. Hij is vaak te vinden op de tribune van de Nederlandse basketbalcompetitie en associeert zich met dé sterren van de competitie. Datzelfde spelletje kost hem niet veel later zijn leven. Op museumplein - Amsterdam dus - krijgt hij een beroerte tijdens een potje basketbal. Het is inmiddels 1982. Billy was nog niet eens de 40 jaar gegund en Nederland verloor daarmee één van haar grootste soulhelden.

PS: Dit is slechts een korte impressie van het verhaal van Billy Jones, dat nog best lang heeft gekost om te schrijven! Voor verdere info; google staat vrij. Er is nog veel informatie te vinden.

Er zitten heel wat fijne details in dit lekkere nummer, al heeft het een soort ingehoudenheid over zich (iets wat ik overigens niet meteen met Nederlanders zou associëren). Maar je hebt gelijk: hier wil ik best meer van horen!

O ja, ik ken 'm uiteraard van het 'Maak kennis met Soul/Funk'-topic!