Leuke weer, grappig dat er ook zoeits uit een spel als GTA komt rollen, zo is dat spel toch nog goed voor 'n dosis funk, hm?

Joseph Henry is wel erg goed zich. Wat een fantastische groove zit er in!

Roy Ayers is ook erg aardig.

Zal dit topic ook proberen te volgen (en gehoor geven aan Mb's PM). Joseph's nummer is best wel King. Nooit van gehoord. Roy Ayers kende ik dan wel. Ik ben ook trots bezitter van dit album. Ben benieuwd naar de overige 43 nummers.

Ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Al dat geld van die videospelletjes dat had gespendeerd kunnen worden aan een stapeltje lekkere funkplaten...
(Boef, sowieso! )
Of is het: gamepje spelen, funkmuziekje ontdekken, gamepje verkopen, funkmuziekje kopen?
Dan is Everybody Loves the Sunshine een mooie keuze natuurlijk! Voor het titennummer alleen al!

Ik beken, ik heb op een blauwe maandag ook wel eens GTA gespeeld bij een vriend, dus dit komt me wel bekend voor. Verkies toch ook de funk boven het spel, lekker nummer! Joseph Henry ken ik niet, blaast me niet omver, mr lijkt me wel een aanrader om deze vent live aan het werk te horen.

Bedankt voor alle reacties weer. Ook leuk om jou te zien, zinulzki!



En dan zeggen ze dan gamen slecht is... pffft!



Een combinatie van beide, kemm. Alhoewel ik nauwelijks (nog) game, hoor.

Nr. 43: The Bamboos ft. Alice Russel - Step it up. (2006).



Op nummer 43 vinden we dus deze Step It Up van The Bamboos, met Alice Russel op zang. Misschien herken je ze nog uit de lijst van jeroentjuhh. Om je geheugen even op te frissen: The Bamboos zijn een Australisch funkbandje. Ze zijn maar liefst acht man sterk en afgaande op alle referenties naar bamboe - bandnaam, hoes, nummers - dus bezeten met bamboe. Als we nu verder gaan in deze pure logica ( ) hebben we snel de associatie gelegd met panda's. Helaas voor onze Australische vrienden moeten ze het doen met kangoeroes in plaats van bamboe-knagende panda's. Die kangoeroes passen ook veel meer bij de band, zoals een recensent eens treffend beschreef: "The Bamboos got more funk than kangaroos got hops." Om deze mooie biologieles nog meer diepgang te geven: Australië kent ook koala's! In het Dharuk - een uitgestorven aboriginaltaal - betekent koala iets als ''drinkt niet''. Dit is eveneens het probleem van de band: er zit totaal geen rust in de muziek. Een slokje water kan geen kwaad lijkt me. Vakkundige lui hoor, daar niet van, maar het geluid an sich is al vrij repetitief. De leden geven echter zelf ook al aan meer een liveband te zijn. Neemt niet weg dat dit nummer hartstikke lekker is, overigens. Een uiterst swingend nummertje met Alice Russel. Zal ik dan nog even eindigen met een cliché uit het boek? Nou, vooruit dan. Bereid je voor. Alice Russel is blank. Zo zie je maar weer: iedereen heeft soul.

PS: De meligheid sloeg toe. Volgende keer weer een zinnig stukje.

Hahah, leuk nummer en ook zeker een leuk geschreven stukje (ondanks de meligheid)

Keep up the good work!

De stem van Alice maakt het nummer wel voor mij hoor! Wat een strot heeft die dame.

Ik vind het wel een lekker nummer van de Bamboos hoor, zeker in combinatie met de uitstekende stem van Alice Russel.

Om even terug te komen op nummer 44 : op de 1 of andere manier ligt de muziek van Roy Ayers mij niet zo. Ik kan alleen niet uitleggen waarom niet. Ik vind het wel aardig, maar verder kom ik helaas niet!

Alice Russell is geen misse toevoeging, maar instrumentaal zat het al lekker strak! Valt goed mee voor een live-band. Want da's natuurlijk de uitdaging van veel funkbands: op plaat ook kunnen overtuigen.

En koala's zijn kutbeesten (heb ik van horen zeggen)!

Leuk nummer, maar waarschijnlijk -zoals je al aangaf- het beste om live te horen.

Nr. 42: Bill Coday - I'm Back To Collect. (1973).



Bill Coday is een man van de Blues. In zijn vroege jaren probeerde hij de eindjes aan elkaar te knopen in het locale circuit ergens in de middle of nowhere (lees: Arkanses). Op 19-jarige leeftijd besloot hij zijn geluk te beproeven in Chicago, waar hij zich doopte tot de artiestennaam 'Chicago Willie'. Het geluk trof de beste man ook, want tijdens een optreden raakte Denise LaSalle onder de indruk en gaf Bill een platencontract. Hij werd in contact gebracht met Willie Mitchell - die niet veel later met Al Green ging werken - en daaruit resulteerde een aantal nummers. Inmiddels weer onder zijn echte naam kwam de langverwachte doorbraak met het nummer Get Your Lies Straight. Deze doorbraak was echter van kortstondige duur. Bill Coday bouwde een hechte fanbase op, maar hij bleef toch in de schaduw staan van grotere namen als bijvoorbeeld een Johnnie Taylor. Onterecht, zo kan men concluderen uit I'm Back To Collect. Zonder Willie Mitchell, dat wel, maar stiekem toch het beste uit zijn oeuvre. De achtergrond in de Blues is vooral in het gitaarspel terug te horen. Nu ben ik niet zo van de Blues, maar in dit nummer werkt het zeer aanstekelijk. In het midden van de jaren 70' kreeg Bill het moeilijk en moest hij wederom de eindjes aan elkaar knopen. Een twintigtal jaren maar liefst, in bescheiden plaatsjes verspreid over het land. Uiteindelijk kreeg de man in de jaren 90' een contract bij Ecko Records. Hieruit voortvloeide enkele platen. Afgaande op de hoezen hebben ze wat weg van de gemiddelde Cash Money-hoes, maar slechter dan dat kan het sowieso nooit worden. Ik ken enkel zijn werk uit de jaren 70' en dat is kwaliteit. Terugkomend op I'm Back To Collect is er eigenlijk maar een woord passend voor dit nummer: badass.

Baadasssss, bedoel je? Nog nooit van de man gehoord, klinkt helemaal niet mis!

Weer een goed nummer (Bill Coday) die ik niet kende. Ik vind het wel wat weghebben van Syl Johnson.

Het nummer van de Bamboos vind ik niet zo heel bijzonder. Maar Alice Russel geeft het nummer wel wat extra's. Een goede zangeres.

En die van Roy Ayers is een lekker nummer. Vooral het refrein doet het hem idd. In GTA San Andreas zit ook een Roy Ayers nummer.

Mb is digging in the crates met deze voor velen -inclusief mijzelf- onbekende Bill Coday. But I like.

Erg 'baadasssss' inderdaad! Met een leuke bluesy kant! Gave vuilachtige stem heeft 'ie ook, komt de muziek in ieder geval ten goede.

Leuk nummer weer. En ook ik kende het nog niet.

Nogmaals dank voor de leuke reacties! Hopelijk reageren jullie ook met zoveel liefde op het volgende..

Nr. 41: Mass Influence - Nighttime Groove. (2002).



Zoals ik al aangaf in de korte introductie heb ik naast o.a. Funk een passie voor Hip-Hop. Ik ben in dit genre ook het meest bekend, dus het is niet meer dan logisch dat ik dit nummer naar voren breng. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik twijfelde of dit nummer in de lijst paste, maar zoals het sprookje vertelt bleek het lelijke eendje een mooie zwaan te zijn. Mass Influence is een groep bestaande uit Cognito, Audissey, H20 en Spearhead X. Alle leden hebben wel enige naam gemaakt. Zo was H20 lid van de groep Ya'll So Stupid en heeft Spearhead geproduceerd voor o.a. De La Soul. De oplettende luisteraar kan een referentie naar eerdergenoemde Ya'll So Stupid al in de eerste verse opmerken. Het nummer is niet per se funky, maar wel uiterst swingend. Zoals ze zelf al rappen: "Just rock with it. Just roll with it. Grab a whole rhythm and put soul in it". Ongecompliceerde luchtigheid: daar sluit ik me graag bij aan!

Hm, dit is 't niet helemaal voor mij, maar 't maakt de lijst wel leuk gevarieerd. Ik ben geen hiphoppert, vind het reffreintje ergens wel wat hebben, maar dit lied is voor mij het lelijke eendje van deze lijst (tot nu toe) en zal voorlopig nog niet helemaal in een mooie zwaan veranderen.



Vandaag dus iets minder liefde in de aanbieding.

Daar was ik al enigszins bang voor, maar wie niet waagt wie niet wint zeggen ze altijd.

't Maakt de lijst wel verfrissend en origineel, dus 't heeft ook zeker z'n leuke aspecten hoor!

Kom op Mb, jij kan toch wel meer swingende / funky hiphop bedenken! Niet dat ik dit een belachelijk nummer vind. Old skool sound gecombineerd met wat jazzy horns. Wel okay.

Nee, dit doet het niet voor mij. Eigenlijk best saai nummer.

De beat/muziek klinkt toch wel erg lekker en swingend inderdaad! De raps en het refrein daarentegen maken me warm noch koud.

Ik moet trouwens ineens denken aan een groep die Mb. me eens tipte, ben dat album helemaal uit het oog verloren. Hoe heetten ze ook weer...? Oh ja! Die komen vast ook nog langs, of niet?

James Brown mag dan wel de meest gesamplede (is dat een woord? ) artiest zijn, de combinatie Hip-Hop en Funk is toch wel minimaal. Er is wat mij betreft niet veel funky Hip-Hop. Meestal neigt het naar Soul of Jazz. Overigens kan ik niet begrijpen dat je de horns jazzy vindt. Ach, zo zie je maar weer hoe relatief muziek kan zijn. Ik vind dit namelijk wel ontzettend swingen en meer dan slechts 'okay'. Dat vind ik trouwens niet erg hoor - blijf vooral reageren! - maar ik kon het niet laten om even te reageren.



Die komen inderdaad nog langs en vrij hoog zelfs. Er komt eveneens een zekere ridder langs. Als je het weet mag je me PM'en. Niet verklappen, hoor!

Tijd voor revanche!

Nr. 40: The Haggis Horns - Hot Damn! (2007).



The Haggis Horns zijn goed te vergelijken met eerder geplaatste The Bamboos, alsook met andere recente funkbands. Goed op elkaar ingespeeld en live is het vaak één groot feest. Dat zorgt voor veel enthousiaste mensen en internationale felicitaties, maar op albums weten de huidige funkbands de magie van het podium vaak niet zo goed te brengen als funk-fenomenen van weleer. Zoals men dat in het Engels zo mooi kan omschrijven: just not quite there yet. Het schotse collectief The Haggis Horns, uiteraard geprezen om haar 'horns', heeft hier wat mij betreft ook last van. De energie komt niet altijd over. Nu is dit meer een gevoelskwestie dan daadwerkelijk kritiek, maar misschien kan iemand hier inkomen? Het tegendeel mag natuurlijk bewezen worden. Graag zelfs! Ikzelf merk dat het wel degelijk kan, maar op de een of andere manier val ik dan toch snel terug op vocalen om de boel echt kracht te geven. Het is niet anders met The Haggis Horns. Het beste nummer van het album is in mijn ogen dan de enige vocale en tevens de titeltrack genaamd Hot Damn! Ongecompliceerde luchtigheid schreef ik bij het vorige nummer, maar is ook hier van toepassing. Voetjes van de vloer en dansen zal je!

3 volkomen onbekende nummers voor mij!

De vreemde eend in de bijt ( jullie weten wel welke ik bedoel ) klinkt wel aardig, maar is niet echt mijn ding.

Bill Coday is zeker okay, iemand enig idee of zijn oudere werk allemaal in deze stijl is en of het ooit op cd is uitgebracht?

The Haggis Horns : lekker hoor, spelen ook bij Mark Ronson heb ik ergens gelezen. Ook de vocalen passen goed in het nummer, binnenkort de instrumentele nummers maar even opsnorren dan

Dit vind ik nu eens niks bijzonders, zie dat je nog je weg terugvind vanuit de crates, hé!

Je hebt het nu vaker over live, heb je al een aantal van die bands aan het werk gezien?

Ik vind 't een lekker nummer, inderdaad erg leuke 'horns' maar met z'n stem is ook niets mis. Kan me ook wel inbeelden hoe dit live zou zijn, lijkt me erg gaaf.

Het doet mij de vieze smaak van ons lelijke eendje vergeten, hoor.