Ah, grafisch ontwerper dus? Tof. Ikzelf ben helaas wat minder creatief aangelegd.

.. en die killer robot moet op YouTube. Sowieso.

Ik ben dan weer niet zo sportief als jij...
Ik had een prachtig dansje gedaan op Kiss van Prince, maar dat heeft YouTube helaas verwijderd.

En een prachtige update weer van Willie Hutch met een van zijn beste nummers. Of gewoon zijn beste? Ja? Ja. Ja! Zijn beste!

Nr. 17: Tettorybad - Unite (ft. Fatima)



Tettorybad is een samenwerkingsverband tussen de Japanse producers Grooveman Spot en Masaya Fantasista tezamen met de Britse producer Simbad. Een samenwerking van internationale allure dus. Grooveman Spot is een redelijk bekende producer binnen de Japanse Hip-Hop en werkt veelal samen met Engelstalige artiesten. Ik heb de beste man wel eens in het Japans horen rappen, maar ik ben blij dat Spot dat op deze plaat achterwege laat. De heren hebben dan toch een goede keuze gedaan om Fatima te laten zingen. De productie heeft op het eerste gehoor misschien niet zoveel om het lijf, maar is toch heel netjes verzorgd. De flirt met electronica vind ik geslaagd. Het is fris, modern en erg catchy!

Mb. gooit nu echt het gas erop .

Ik vind 17 en 19 wat minder, niet echt mijn smaak. Ik ben ook niet zo'n d'Angelo-liefhebber.

Met Bobby Womack en vooral Willie Hutch maak je me daarentegen weer erg vrolijk.
Het wordt toch hoog tijd dat ik "The Mack" een keer aanschaf!

@ jeroentjuhh: Ik had deze week toevallig veel tijd vrijstaan, dus daar heb ik gebruik van gemaakt.

Nr. 16: Cradle - The Art of Bop Breaking



Helaas moet ik jeroentjuhh en waarschijnlijk meerdere van jullie wederom teleurstellen, want met dit nummer blijven we nog eventjes in de Japans gerelateerde sferen van de Hip-Hop. Ditmaal met een waar spektakel voor de breakdancer. Cradle bestaat uit Tomoki Seto en DJ Chika. Een Japans duo dat een leuk en ook vrij divers album heeft neergezet. Het album is voornamelijk instrumentaal, maar het duo heeft ook enkele rappers uitgenodigd om hun zegje te doen. Misschien leuk om op te merken is dat één van die rappers de naam Aloe Blacc draagt. Tegenwoordig veel geprezen als zanger, maar ik hoor de beste man toch liever rappen. Enfin, nu ben ik een beetje aan het provoceren. Terugkomend op dit nummer lijkt het misschien een rare keuze, maar de energie van de funk heeft het sowieso!

Even een overzicht van de nummers 30 t/m 16. We gaan alweer de top 15 in!

30. World Wonders - Funky Wash Machine
29. Frederick Knight - Trouble
28. The Vibrations - Ain't No Greens In Harlem
27. The Broken Keys - The Witch
26. Asoto Union - Make It Boogie (We've Got Funky Jazzy)
25. Cane and Able - Don't Knock My Love
24. Justice System - Justice Funkin'
23. Joe Colemon - Get It Off The Ground
22. Travis Biggs - Solar Funk
21. Bobby Womack - Communication!

20. Wess & The Airedales - Vehicle
19. D'Angelo - I Found My Smile Again
18. Willie Hutch - Brother's Gonna Work It Out
17. Tettorybad ft. Fatima - Unite
16. Cradle - The Art of Bop Breaking

Justice System: 8. Ik zie mezelf wel als een hip-hop liefhebber en gelukkig hou ik hier ook van. Iets aan de lange kant qua speelduur, maar wel erg lekker.
Joe Colemon: 7,5. Niks mis met de '80. En idd helemaal niet zo fout als ik n.a.v. jouw verhaaltje had verwacht.
Travis Biggs: 7,5. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Bobby Womack: 8. Zijn stem is goud waard, maar zijn albums zijn dat inderdaad niet (altijd). Oh ja, anytime. Leuk dat je echt op zoek bent gegaan naar nummers van Bobby.
Wess & The Airdales: 9. Hey, deze ken ik. Dat is een van de weinige (volgens mij de 2e) uit jouw lijst. Echt een goede soulcover. Het orgineel vind ik overigens ook prima.
D'Angelo: 8,5. Erg fijn nummer. Ik kende deze nog niet. Jammer dat ie alleen op de OST van Space Jam staat. Daar heb ik helemaal geen jeugdsentiment mee.
Willie Hutch: 8,5. Alleen al vanwege de sample (Dre) in de intro is dit erg goed. Ik vind het nummer lekker funky uptempo. Zijn stem past ook erg goed bij de muziek.
Tettorybad: 4. Dit vind ik niks. Sorry.
Cradle: 7,5. Ik heb niet per definitie iets tegen Japans of hip-hop (You should know). Dit vind ik dan wel leuk. Ook al is het een instrumentaal nummer (hoi Kemm ); ik dit wel goed hebben.

Hoi, principal! Jij bent het toch nog, hé?

Tettorybad vind ik wel leuk. Als zangeres stelt zo'n Fatima eigenlijk weinig voor, maar op dit soort
Sa-Ra-achtige producties gaat ze altijd wel lekker!

Nog véél beter vind ik Cradle! Verre van een rare keuze, wel gewoon stevige, eigentijdse (ja ik noem het gewoon:) funk! Coolste ontdekking totnogtoe, album is momenteel aan het binnenlopen!

Ik doe mee met de aanprijzing hierboven. Cradle echt een een nummer dat aan alle kanten deugt. Goede smeltkroes van allemaal leuke stukken. Ik moet dit beslist gaan hebben!

(edit) dat zal nog een gedoe worden. Het enige verkoopadres dat ik kan vinden is hier

Voor wie vroeg wakker is, In het ladder-topic kan tot 11 uur gestemd worden op Gil Scott Heron, Sly & the Family Stone en ons aller favoriet Holy Ghost van de Bar Kays

Ik heb dit topic een tijdje niet gevolgd. Maar nu ff een inhaalslag. Helaas, vallen veel vd laatste 10 nummers niet echt in de smaak bij mij. Maar je stukjes zijn leuk om te lezen, Mb. Het stukje van D'Angelo was wel het hoogtepunt tot nu toe.

25. Cane and Able - Don't Knock My Love. Goed nummer lekker funky en mooie opbouw.
24. Justice System - Justice Funkin'. Niet zo bijzonder. Niet mijn soort hiphop.
23. Joe Colemon - Get It Off The Ground. Erg fout ja. Te disco voor mij.
22. Travis Biggs - Solar Funk. Ook fout. Die zangeressen kan echt niet. Die viool klinkt ook voor geen meter.
21. Bobby Womack - Communication! Goede keuze als opvuller. Fijn soul nummer.

20. Wess & The Airedales - Vehicle. Redelijk nummer. NIet slecht, niet goed.
19. D'Angelo - I Found My Smile Again. ik ben ook geen D'Angelo liefhebber.
18. Willie Hutch - Brother's Gonna Work It Out. Klassieker. Top nummer!
17. Tettorybad ft. Fatima - Unite. Opvallend leuk nummer. Hiervan ging mijn hoofd op en neer. Zangeres doet het ook goed.
16. Cradle - The Art of Bop Breaking. Muzikaal divers hip-hop nummer. Doet me denken aan Cut Chemist of Dj Nu-mark. Mooie keuze.

@ principal2000,

gelieve de cijfers weglaten volgende keer, want dat neemt voor mijn gevoel een beetje het huiselijke van de funky 45 weg. Desondanks bedankt voor de dikke voldoendes - die van Tettorybad zie ik door de vingers - maar nog meer bedankt voor het luisteren van alle nummers en vooral ook het lezen van de verhaaltjes. Dat doet me deugd. Blijf het volgen (en vooral ook commentaar geven hoor)!

@ kemm en sq

Die stroming waarin Cradle zich een beetje in begeeft heb ik juist een beetje vermeden, aangezien vorige reacties op nummers uit diezelfde vijver een beetje tegenvielen. Dus voor mij is dit ook een verrassing dat dit zo in de smaak valt. Nog even voor sq: leuk dat jij dit ook nog in de luwte volgt!

@ Osiris Apis

Ik val in herhaling, maar toch: leuk dat je reageert en bedankt voor het compliment ook! Interessant commentaar daarnaast. Vooral grappig dat bij de ene het nummer van Travis wel goed valt, maar bij jou niet. Smaak laat zich zien! Enkel de opmerking over Justice System kan ik niet zo goed inkomen. Nu wil ik niet beweren dat het geluid op zich bijzonder is, maar met dermate vakmanschap komt dit geluid niet vaak naar voren in de Hip-Hop. Ach, smaken verschillen uiteindelijk. Erg bedankt voor het commentaar.

Nr. 15: Crazy Elephant - Pam



We doen weer eens de rock aan. Ditmaal met het obscure Crazy Elephant dat met Pam een ware ode voor de verloren ziel geeft. Iedereen kent Pam wel. Dat leuke, knappe, populaire meisje op je school of op je werk. Eigenlijk schieten superlatieven tekort. Zo leuk is ze! Het ergste van alles, is dat ze het nog weet ook. Geen blik wilt ze je gunnen. Ze loopt je voorbij, terwijl jij dagdroomt over al die romantische avondjes voor twee. Lekker wijntje. Kaarsjes erbij. Net als in de film. De realiteit is echter bitterzoet, want een glimlach krijg je niet toegediend. Je probeert het met een nonchalante ''hallo'', maar niets krijgt haar warm. Die vlinders in je buik lijken niet te vliegen... nee, ze zitten nog in de cocon! De hoop vergaat, maar dan opeens glimlacht Pam. Je kijkt rond. Niemand om je heen. Ze glimlacht naar jou! Paaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam! I just love you. Yes, I do! Paaaaaaaaaaaaaam! How come you left me lonely? Euforie maakt je meester. Die vlinders in je buik laten eindelijk weer hun mooie kleuren zien. De hoop is terug, totdat ze weer eens langsloopt. Met een ander! Even ben je ongelukkig, maar dan realiseer je dat het toch nooit wat geworden was. Gelukkig is daar nog Britt, Lot of Lisa. Het leven gaat weer door, maar op die dag en op die avond kan je het niet laten: Paaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaam!

Pam klinkt meer als een stuck-up bitch... helaas mijn type niet, de song daarentegen is wel OK.

Wel een lekker nummer inderdaad. Maar weer niet zo speciaal dat ik meer van deze band ga opzoeken.

Nr. 14: Wilmer & The Dukes - Give Me One More Chance



Wanneer krijgt iets een cultstatus? Mogen we het internet geloven dan heeft iets een cultstatus in de volgende definitie: "a popular person or thing having strong enduring appeal and elevated to worship by some." Dan doet de volgende groep zeker aan de condities, want men praat vol met lof over die dagen dat Wilmer en zijn Dukes alle clubs in het locale circuit ten noorden van New York op stelten zetten. Met de 'multiculturele' set-up van de groep overstegen ze zowaar de raciale problematiek in Amerika door zowel de blanke als zwarte gemeenschap aan te spreken. Misschien is het nu voor de hand liggend om een vergelijking te maken met Dyke & The Blazers, maar met dit gegeven in het oog lijkt me een vergelijking met Bobby Taylor & The Vancouvers interessanter. Nu is de Canadese groep qua geluid veel te melodieus en braaf, maar qua impact gaat de vergelijking zeker op. Leuk om dan te vermelden is dat Wilmer & The Dukes juist in Canada met dit nummer een bescheiden hit hadden. Het was echter in Amerika waar ze een cultstatus kregen. Een korte zoektocht op internet vertelt over al die ''legendarische'' concerten die de band gaf. Het verhaal gaat zelfs dat ze eens in het voorprogramma van Wilson Pickett stonden, maar dat de volgende ochtend men het alleen maar had over één naam: Wilmer Alexander. De schreeuw van Wilmer en het gestamp van de Dukes bleek niet genoeg allure te hebben voor nationaal succes, maar iedereen in het locale circuit in upstate New York wist het: live waren Wilmer en zijn Dukes de beste en dat wilde ze liever voor zichzelf houden ook! Misschien is dat iets te veel eer voor deze leuke groep, maar de legende leeft voort. Als leuk gebaar wil ik dit nummer opdragen aan de altijd kritische principal2000. Give me one more chance! Faa-Faa-Faaa-Faaaa!

Ik moet bij de laatste toch erg sterk aan Dyke & The Blazers denken , wel een lekker nummer hoor!

Het zal je wel verbazen Mb., maar ik vind van de laatste 3 toch echt die van Cradle het beste .

Ga zo door en blijf vooral prachtige berichten bij de nummers plaatsen!

Dit soort soul is zeer aangenaam. Ik zal mijn kritische opmerkingen dan ook achterwege laten. Ik vind dit gewoon goed!

Nr. 13: Ray Camacho - Movin' On



Dit nummer vind ik zo prachtig in haar eenvoud. Rustig en bescheiden aan de ene kant, maar toch zo energiek en enthousiast aan de andere kant. Drie volle minuten genieten (helaas 2:28 in dit filmpje). Wat me verraste is dat Ray Camacho een vrij succesvolle carrière had. Sterker nog.... de beste man heeft zelfs opgetreden voor Amerikaanse presidenten! Toen Amerika de Vietnamoorlog aanging, vloog Ray met zijn groep the Teardrops naar Vietnam voor een serie aan optredens. Tijdens één van deze optredens werd het kamp gebombardeerd en moesten Ray en zijn bandleden letterlijk rennen naar de bunkers, in de hoop op betere dekking. Tijdens een ander optreden in Vietnam moesten de heren met de helikopter vluchtten. De Vietnamezen brachten de helikopter bijna tot neerstorten. Spektakel alom, maar Ray zorgde altijd voor feest. Wat dacht je van de meer dan 400 bruiloften die hij aandeed! Ray is overigens getrouwd met een voormalige beauty queen. Dat ook nog. Een levensverhaal met kleur dus, maar wat betreft de muziek zelf bleek Ray ook van alle markten thuis. "Als het maar swingt", dacht Ray.

I like the way Ray thinks! Lekker nummer, net als de vorige!

Even niet meer gereageerd. Erg interessante keuzes met vele nummers waar ik in de verste verte nog nooit van gehoord had. The Three Pieces, Wilmer & The Dukes en Justice System zijn voorlopig mijn favorieten Van degene die ik al wel kende steken Willie hutch, Bobby Womack, D'Angelo en Vibrations er boven uit. Keep On Funkin'!

Prima nummer van Ray

Ja, erg leuk nummer.

Nr. 12: Cardell Funk Machine - Shoot Your Shot



Voor zover ik heb kunnen achterhalen is deze 45" het enige muzikale wapenfeit van de Cardell Funk Machine en daarmee van de man achter deze funkmachine, namelijk Cardell Harrington. Opgenomen in de studio van ene Donald Burnside toen Cardell slechts 19 jaar oud was. Het originele exemplaar is alleen bekend bij Andrew Morgan, de baas van uitgever People's Potential Unlimited. Een ware record digger uit Washington die zich specialiseert in het heruitgeven van obscure ''boogie-funk'' plaatjes. Met dit nummer heeft hij een pareltje gevonden. Inclusief een leuke b-kant voor een relatief goedkope prijs.

Funk-ing lekker!

Leuk singletje, de tragere B-kant vind ik misschien nog net wat... specialer. Maar beiden zeer geslaagde 80s-style funk!

Nr. 11: The New Mastersounds ft. Dionne Charles - King Comforter



Diva's bestaan nog. Het bewijs? Dionne Charles. Meer hoeft er niet geschreven te worden.

Ja.. dat is die zangeres van Baby Charles. Dit vind ik echter haar leukste nummer.

Bijzonder flauwe opmerking om geen tekstje te hoeven schrijven... je doet het toch nog graag, hé?

Vind haar niet zo sterk trouwens, dat geroep werkt niet (lelijk). Instrumentaal is dit wel weer dik in orde!

Jawel hoor. En wat mij betreft mag ze lekker door ''roepen'' zo.

Nr. 10: Pete Rodriguez y su Conjunto - I Like It Like That!



Het is begin jaren 60'. De getto's zitten vol met ellende. Om het leven wat plezier te geven ontstaat er een beweging van muzikanten met voornamelijk Puerto Ricaanse en Cubaanse afkomst. De muziek baseert zich op de geluiden van overzee en vindt een aanhang onder de Caribische gemeenschap. In de interactie met de Afro-Amerikaanse cultuur doen de muzikanten nieuwe inspiratie op. Men stoeit zo met het ritme om de dans te laten bloeien. Een frisse wind blaast door de straten van Spanish Harlem. Een nieuw geluid komt men tegemoet. Het is in deze context dat men het definiërende hoofdstuk van Pete Rodríguez aandoet. Het is 1964. Pete heeft zijn dienst bewezen aan de Amerikaanse marine en hij keert terug naar zijn huis in the Bronx. Pete, een kalende jongeman met Puerto Ricaanse roots, kan echter niet stilzitten. Hoewel zijn haargrens anders suggereert, zit hij vol met dromen. Al gauw vormt hij de groep La Magnífica en levert de pianospeler zijn debuutplaat af. Succes volgt en men omarmt Pete als een verloren zoon. Het is inmiddels alweer 1967. Het geluid is geëvolueerd en kent grote hoogtes. Naar alle schijn gaf Richie Ray het geluid een term: "Boogaloo". De muziek is een speelse mengeling van Caribische genres met de funk en soul van Amerika. Pete is één van de grote pioniers. Joe Cuba gaf een jaartje eerder met zijn Bang Bang! de doorbraak, maar in 1967 zorgt Pete met zijn I Like It Like That voor de definitieve doorbraak van de boogaloo. Hoewel Pete de headliner draagt, is het nummer o.a. gearrangeerd door Tony Pabon, de net zo invloedrijke trompettist van de groep: Pete Rodríguez y su Conjunto. Pete kapitaliseert het geluid en legt de fundamenten van het genre neer. Het publiek is razend enthousiast en Pete wordt getroond tot "El Rey Del Boogaloo". Om het hoofdstuk zijn misschien wel tragische finale te geven belanden we in 1971. De stille kracht van de groep, Tony Pabon, heeft de groep inmiddels verlaten. Het kan Pete niet slechter treffen. Men nadert de opkomst van de salsa. De boogaloo verliest populariteit en daarmee de koning van de boogaloo: Pete Rodríguez. Niemand heeft ooit nog wat van hem gehoord. De koning werd dus onttroond, maar de liefhebber weet zijn koninkrijk nog altijd te vinden. Het genre bleek naast het speelse misschien iets te naïef. Boogaloo, my man!

Als dit het niveau wordt van de top 10 staan ons mooie dagen te wachten!! Goeie boogaloo, dat miste ik nog in de kast, maar Pete Rodríguez is de naam dus!