Dit is niet zo mijn ding. Nostalgia heb ik wel beter gehoord

Nr. 26: Asoto Union - Make It Boogie (We've Got Funky Jazzy)



Funk is universeel en daar weten ze in Zuid-Korea alles van. Asoto Union is de groep. De band bestaat uit Kim Ban Jang op zang en drums, Kim Moon Hee op bas, Yoon Kap Yul op gitaar en Lim Ji Hoon op keyboard. Dit nummer is afkomstig van het debuutalbum Sound Renovates a Structure. Overigens een zeer sterke plaat met rustige instrumentatie, dat desondanks ongelofelijk funky is! De vocalen zijn zelfs in het Engels, maar op één van de nummers wordt er in het Koreaans gerapt. Dat is dan meteen mijn favoriete nummer van het album. Vrees niet. Ik heb jullie dat bespaard. Mijn Koreaans is niet al te best, dus meer informatie kon ik niet ontrafelen. Geniet tenminste van de muziek: die is wel universeel!

Waar ga je het toch halen soms? Ik had gedacht (of gehoopt) dat er iets aparts/Koreaans in zat, maar het klinkt eigenlijk niet anders dan anders. Lekker, maar de moeite om een dertigtal Koreaanse blogs te doorspitten...

Ik heb hiervoor geen enkele Koreaanse blog voor hoeven te bekijken. Via Hip-Hop kom je gemakkelijk terecht in Japan (Nujabes etc.) en daar vinden we eveneens een grote affiniteit met jazz. Dan is de stap naar Zuid-Koreanse funk niet zo groot meer. Ik ben verder nooit zo gefixeerd geweest op dat 'anders'. Als het maar goed is. Dus ik denk dat ik je daarmee moet teleurstellen, kemm. Overigens als jij mij meer artiesten met dit geluid kan aanraden, dan graag. Ik wil tips!

Ze moeten niet per se anders klinken, maar ik heb wel graag dat ze zich van anderen onderscheiden. Dit valt voor mij in dezelfde categorie van groepen als (zoek het niet te ver) Lefties Soul Connection, The Budos Band of El Michels Affair. Ze klinken allemaal wel net wat anders, maar op plaat maken ze nooit een echte connectie, in die zin vallen ze voor mij over één kam te scheren. Daarvoor is het vaak net wat te identiteitsloos (vandaar mijn opmerking). Allemaal goede groepen hoor, gewoon niet 'geweldig'.

Dat lijkt me dan wel een kwestie van smaak. Nu ben ik bekend met die laatste twee groepen en die vind ik toch beduidend minder dan Asoto Union. Misschien heb ik niet het juiste nummer uitgekozen. Toch denk ik wel te begrijpen wat je bedoeld. Ik heb dat gevoel ook wel eens met die groepen. Dan denk ik ook aan groepen als The Bamboos en The Haggis Horns. Die fungeerden stiekem een beetje als fillers, in die zin dat ik ze niet bepaald memorabel vond (maar wel lekker in het moment). Wat me wel is opgevallen, vooral via het soulalbum v/d week, is dat jij het wat meer hebt op dat vrijblijvende geluid. Op het gebied van Funk heb ik toch wel graag dat er enige richting in zit. Ik kan me nog goed herinneren dat ik The Pharaohs beluisterden en niet kon begrijpen wat je daar zo goed aan vond. Er bleek geen touw aan vast te knopen! Daarentegen maakt dat topics als die en deze wel interessanter. Om nu niet te langdradig en diepzinnig te worden stop ik nu. Nog bedankt voor je onderbouwing!

Vrijblijvend? Ben je zeker dat dat het woord is? Dat associeer ik nu net eerder met de groepen die jij en ik net noemden, allemaal tot op zekere hoogte inwisselbaar. Een groep als The Pharaohs had juist een zeer duidelijk visie; het mag dan nog niet tot de puntjes zijn uitgewerkt of compleet zijn, het betekent wel iets. Het hoeft voor mij liefst niet altijd perfect ineen te zitten, dan krijg je juist een interessant en memorabel geluid. Maar dan komen weer uit bij de smaak en geen twijfel dat die van ons wat verschilt, 'vrijblijvend' ging me toch even een stap te ver.

Met vrijblijvend bedoel ik juist dat ''niet tot de puntjes zijn uitgewerkt''. Volgens mij begrijpen we elkaar nu wel, maar blijft het een kwestie van smaak. Hopelijk gaat er nog wat leuks voor je voorbijkomen, want ik bewandel niet altijd de veilige paden. Het nemen van een andere weg houdt het spannend.

Kom maar snel met nr. 25 dan, eer we heel MusicMeter in slaap wiegen.

Nr 26 is best aardig. Al is het nummer wel wat herhalend.

Nr. 25: Cane and Able - Don't Knock My Love



Je moet van goede huize komen wil je Wilson Pickett evenaren. Toch doen deze Fransen dat met een cover van Don't Knock My Love... en wat voor een! Een eigenaardige opbouw, speels en vrij, maar wel met de nodige beheersing. Het betere gitaarwerk en de lichte klanken van de congo's zorgen voor het contrast. Dan komt die krachtige stem van de zanger naar voren. De instrumentatie zweept op. Even neemt men tijd voor een adempauze, om vervolgens in de volle bravoure aan te zetten. De zanger gaat los. De band gaat los. Ik ga los. Dit nummer is een waar avontuur. Eigenlijk geldt dit wat mij betreft voor het hele album. Een leuk en prikkelend album uit Frankrijk dus. Veilig en experimenteel tegelijk.

En soms moeten we maar niet teveel zeggen en het gewoon eens zijn.

Ik kreeg het album getipt van Kemm en deze staat de laatste dagen al veel op in m'n huis. En vooral dit nummer.. Héééérlijk!

Hoogste tijd om weer een keer te reageren hier!

Van de laatste 4 kan alleen The Broken Keys me niet zo bekoren, de rest is erg lekker!
Ik vind het ook wel leuk, zo'n Aziatische verrassing er tussen. Uitstekend nummer!

Even over de laatste: klopt het dat deze alleen op lp verkrijgbaar is en is de rest van het album van hetzelfde niveau?

Voor ik het vergeet : alle volgers van dit geweldige topic een fantastisch en funky 2011 toegewenst!!!!

Inhaalslag.

The Vibrations: Dit is nu echt fonkee shit! I like!
The Broken Keys: Mwah. Ik vind de stem niet zo goed. De instrumentale begeleiding is wel okay.
Asoto Union: De Aziatische Brand New Heavies. Dit klinkt ook lekker relaxed fonkee. Jammer dat het bijna volledig instrumentaal is. Zang had hierop niet misstaan. Nu vind ik het nummer iets te lang duren / te weinig afwisselend. Maar nog steeds wel lekker.
Cane & Able: Uitstekend nummer al had de aanzet van dit nummer van mij een stuk korter gemogen.

Excuses voor de lange wacht, maar hier is het volgende nummer:

Nr. 24: Justice System - Justice Funkin'



Ik gebruik nu even een quote van mijzelf over het album:

1994 was een goed jaar voor de Hip-Hop. Vele klassiekers zagen het licht en het jaartal wordt dan ook vaak besproken. Uiteraard met het paradepaardje Illmatic voorop. Hoe is het dan nog mogelijk dat een classic als Rooftop Soundcheck over het hoofd is gezien? Justice System is een groep bestaande uit zeven man. Bas, gitaar, keyboard, saxofoon, drum en rap. Het is allemaal aanwezig. We hebben hier te maken met vakkundige instrumentalisten en twee net zo vakkundige rappers. Er zijn niet veel samples gebruikt. Men gooit wel enige scratches in de mix, want het blijft immers Hip-Hop. Toch zullen mensen die dit genre niet zo liefhebben best kunnen genieten van deze plaat. Het lijkt alsof elk lid onmisbaar is; elk groeplid bezit over een sleutel om de machine te kunnen laten functioneren. Zo heeft elke muzikant weliswaar zijn eigen waarde, maar het is in het samenspel waarin de chemie van de groep naar voren komt. Nu zal een criticus kunnen opmerken dat de instrumentatie enige diepgang mist. In mijn optiek geeft het de rappers juist de bodem om zich volledig te kunnen uiten. De instrumentatie is nadrukkelijk aanwezig, maar overstemt niet. Een vergelijking met The Roots ligt zo voor de hand, maar gaat wat mij betreft niet op. Het geluid van Justice System is voller. Het is zowel speels als gericht. De opname van "live" instrumentatie is mooi uitgewerkt. Het nummer Santana brengt deze instrumentatie dan naar de voorgrond: geen samples, geen scratches, geen raps. Opvallend is dat men in de samplekeuze, voor zover die er is, o.a. een sample haalt uit het nummer Time van de zeer afrocentristische Last Poets. De liefhebber van het genre hoort geheid de vocals van Q-Tip in Dedication to Bambaataa. Naast dit alles staan echter nog twee uitstekende rappers: Folex en Jahbaz. Met kracht in de stem en een duidelijke articulatie zijn beide heren makkelijk te volgen. De rappers vullen elkaar prima aan en vertellen leuke anekdotes. De onderwerpen zijn veelal luchtig van aard. Wat nog wel interessant is om aan te halen zijn de vele "props" naar o.a Afrika Bambaataa. De opkomst van de helden van weleer en daarmee de ideologie die men met Hip-Hop probeerde over te brengen (bijv. de 'eenheid door muziek' gedachte) wordt enigszins geromantiseerd. Het moet dan gezegd worden dat beide MC's blank zijn. Is dit een poging om de acceptatie van de zwarte gemeenschap te krijgen? Het doet denken aan de drang van MC Serch, die zich met alle moeite probeerde te distantiëren van gimmicks als Vanilla Ice. Nu is dit beeld totaal niet hinderlijk, maar het zorgt wel voor een fascinerend onderwerp. Uiteindelijk staat een positieve houding centraal en dat werkt zich verfrissend uit. De heren van de Justice System hebben gezorgd voor een stille revolutie, maar kregen daarvoor helaas geen erkenning. Om een flauwe grap te benutten: het systeem deed ze geen recht. Ieder persoon die zichzelf oprecht ziet als een liefhebber van Hip-Hop, moet deze plaat op zijn minst kunnen waarderen. Rooftop Soundcheck is een classic!

Nr. 23: Joe Coleman - Get It Off The Ground



Altijd als ik iets kijk uit de jaren 80', of als ik naar muziek luister dat daar afkomstig uit is, zie ik via het tv-scherm fout haar en hoor ik via de speakers nog de 'grootheid' van het haar terugkomen in de net zo foute muziek. Het moet dan wel gezegd worden dat ik de 80's niet heb meegemaakt, dus schrijf ik dit waarschijnlijk met enige vooroordelen in het hoofd. Verder overdrijf ik natuurlijk een beetje, maar de jaren 80' hadden een duidelijke herkenbaarheid. Nu zullen de toekomstige generaties de jaren 00' eveneens een ''foute'' tijd vinden. Lady Gaga met een half kilo rauw vlees op haar hoofd, misschien? Gelukkig zijn er altijd mensen die ook de charme van die ''foutheid'' laten zien. Joe Coleman deed dat met Get It Off The Ground: lekker fout dus! Overigens afkomstig van dezelfde verzamelaar als die van de swingende wasmachine.

Coole track van Justice System, funkier dan The Roots (maar die hebben dan ook geen saxofonist)!

Die van Joe Coleman is verder ook best aardig, en de "foutheid" valt erg goed mee hoor.

Nr. 22: Travis Biggs - Solar Funk



Waar Stevie zijn mondharmonica had, had Travis zijn viool. Hoewel de viool als trademark fungeert is Travis Biggs een multi-instrumentalist met een eclectisch geluid. Er is verder weinig bekend over Biggs. Zijn debuut, Challenge, vond slechts een release van 500 platen. Gelukkig zorgden enkele Britten voor een re-release. Dit nummer is echter afkomstig van de gelijknamige plaat die het debuut opvolgde. Het nummer is zelfs nog een remake! Overigens wel een hele fijne. Ondanks de lange duur weet het me te boeien en de vrouwen die het geheel vocaal ondersteunen zijn niet heel origineel, maar voegen wel wat extra's toe. Misschien ietsjes gedateerd qua geluid, maar nog altijd erg fijn.

Wow, de vorige was al een aparte keuze, maar deze vind ik al helemaal verrassend, Mb. Leuk!
Al weet ik nog niet zo goed wat van het nummer te vinden. Die viool is al in elk geval geniaal!

Weer een paar erg fraaie nummers, waarbij zeker de laatste me erg kan bekoren.
Keep up the good work!!

Nr. 21: Bobby Womack - Communication



Hoewel hij lang niet altijd besproken wordt in de welbekende lijstjes, staat Bobby Womack bekend als een levende legende in de Soul. En net zoals de meeste legendes in de muziek heeft ook Bobby een rumoerig verleden om deze status enig verhaal mee te geven. Opmerkelijk zijn de gecompliceerde relaties met de vrouw en dochter van Sam Cooke. Bobby trouwde drie weken na de dood van Sam met de veel oudere weduwe en de broer van Bobby ging ervandoor met de dochter van Sam. Verder valt de aanhoudende ruzie met zijn religieuze vader op. Bobby werd de populaire muziek strikt verboden. Na tientallen jaren nam Bobby een poging tot toenadering, door een gospel-album te maken. In naam van god.. en voor vader uiteraard. Vader overleed tijdens het maken. Op muzikaal front was de carrière van Bobby ook niet altijd even stabiel. Bobby werd ontdekt door de eerdergenoemde Sam en trad jaren op als sessiemuzikant. Hij schreef hits voor grote artiesten, maar eigen succes kwam niet. Toen hij echter het album Communication uitbracht, kwam het succes alsnog. Recentelijk gaf Womack nog zijn stem aan een samenwerking met Gorillaz. Wat hebben ze gemeen? Zowel de fictieve groep als Bobby in zijn realiteit hebben de zaakjes nooit helemaal op orde gehad. Wel maakten ze beide topnummers.

Dit nummer dient als filler in de lijst, omdat de eigenlijke nr. 21 van YouTube is afgehaald. Wel is hier enige dank voor principal2000, wie in een bepaald topic de muziek van Bobby introduceerde.

Bobby Womack is zo nu en dan erg leuk. Bijvoorbeeld met het nummers met Bill Withers. Maar deze is ook erg goed inderdaad.
Travis Biggs is eigenlijk wel een soort ontdekking.
Boogie Down is niet zo mijn ding.
Justice System is dan weer een stuk lekkerder.
En Cane & Abel is gewoon lekker.

Nr. 20: Wess & The Airedales - Vehicle.



The Airedales begonnen oorspronkelijk in Amerika. Het jaar was 1961 en de groep nam enkele 45"s op. Een veelbelovende carrière was in gedachte, maar het avontuur begon pas toen één van de leden op militaire dienst terechtkwam in Italië. In dit mysterieuze land ontdekte hij de romantische stem van Wess Johnson. Deze werd al snel de zanger van de groep en verving daarmee de eerdere zanger in dienst: Rocky Roberts. Er kwamen nog enkele Italiaanse instrumentalisten in de groep en uiteindelijk bleek oprichter Doug Fowlkes in de Amerikaanse minderheid. Dat mocht de pret echter niet drukken. Met Rocky weg, nam Wess de headliner op zich: Wess & The Airedales. Met Italië als hun basis nam de groep enkele albums op. Veelal Italiaanse teksten werden met Amerikaanse bravoure gebracht. De groep nam eigen nummers op, maar speelde ook covers. Wat dacht u zo van het welbekende Imagine van John Lennon? Alleen dan in het Italiaans, uiteraard. Dan durf je! Niet al het opgenomen materiaal is echter Italiaanstalig. Vehicle is dan een uitstekend voorbeeld. Hier wordt dat Amerikaanse toch heel duidelijk, maar dat maakt het nummer allerminst slecht. Integendeel juist. Dit is de crème de la crème! Dit is trouwens een Amerikaanse cover, maar de stem van Wess geeft het nummer wel net dat extra's.

Even een waarschuwing vooraf: het stukje tekst is nogal geromantiseerd. Dat je het weet.

Nr. 19: D'Angelo - I Found My Smile Again



Vroeger had ik maar één droom: basketballer worden. Ik wilde net als Michael (lees: Jordan) zijn. De meeste jongens gingen voetballen, maar ik was enigszins tegendraads. Basketballen, dat was het helemaal. Al snel ging ik op basketbal. Ik had niet zo veel talent, maar niemand kon zo snel rennen als ik. Juichen bij elke score die voor het team werd gemaakt. Ik meen dat ik rond de tien jaar oud was. Net als Michael worden: dat wilde ik. Ik had echter niet de kracht en lengte mee om dat later te worden. Wat dat betreft leek ik meer op Muggsy. Klein, maar snel. Uiteindelijk ben ik zeker zo'n 20 centimeter langer dan Muggsy geworden, dus ook die ambitie zat er niet in. Desondanks droomde ik elke nacht weer van basketbal. Waarschijnlijk kwam het van romantische beeld van Space Jam af. De bijbehorende muziek vond ik ook helemaal geweldig. Soms startte ik de videoband (!!) nog net voordat we naar de wedstrijd gingen, om mijzelf op te laden aan de hand van de Quad City DJ's. "Come on and slam, and welcome to the space jam!!". Na drie jaar stopte ik met basketbal vanwege een blessure. De droom was over. Pas vele jaren later vond ik de soundtrack CD van Space Jam in een verlaten doos. 'Gratis meenemen' stond erboven. Even was ik net dat kleine jochie weer. Zo snel als ik kon nam ik de CD mee en stopte het in mijn CD-speler. Natuurlijk nam de nostalgie over, maar wat opviel was dat de plaat zo slecht nog niet was. Menig samensteller van een soundtrack kon jaloers zijn op de plaat: van een kinderfilm zelfs! Waar ik als kind weinig naar luisterde, maar wat nu duidelijk opviel was het nummer I Found My Smile Again. Op Untitled na vind ik dit toch wel het beste nummer van D'Angelo. Als R&B enige funk omvat, dan is het in dit nummer. Het is vooral zo lekker voor de wekelijkse treinreis. Uit het raam turend droom ik weer even of ik een basketballer ben. Net als Michael. Paas op Pippen. Assist terug. Slam dunk!

PS: Nu ben ik benieuwd geworden. Wat wilde jullie vroeger als kind zijnde worden?

geniaal stukje

In eerste instantie vreemd om D'Angelo hier tegen te komen, maar na dit stukje te lezen had hij nog wat hoger gemoeten! Ook muzikaal dik OK!

De leukste van de laatste 3 vind ik Bobby Womack! Als deze al de filler was, wat was dan de oorspronkelijke keuze?

En om je vraag te beantwoorden, vroeger wou ik danser of striptekenaar worden. Een van de twee is nog redelijk dicht in de buurt gekomen, rara..

Tof dat jullie het geschreven stukje leuk vonden!

@ kemm.
De oorspronkelijke keuze was het nummer "Night At The Funky Party" van producer SQ. Bobby doet zeker niet onder hoor. De volgorde in deze lijst is op gevoel gedaan en tijdens de lijst zelf heb ik al genoeg gewisseld in de rangorde. En met al die funk in je hart gok ik op danser. Zo niet, dan doe je een poging tot.. tijdens een drankje teveel. Zit ik in de goede richting?

Inderdaad, afgelopen vakantie kon je me nog aan het werk zien in de Samson & Gert Kerstshow. Dit jaar mocht ik voor het eerst zelf een choreografie uitwerken! Kom op, Mb., uiteraard ben ik geen danser, behalve dan net zoals iedereen na een drankje teveel. Ik doe een killer robot!
Nee, ik schilder en 'knutsel' nogal vaak voor mijn grafische ontwerpen en als het goed is studeer ik dit jaar af. En anders word ik danser.

Nr. 18: Willie Hutch - Brother's Gonna Work It Out



Een redelijk bekend nummer van een redelijk bekende artiest. Willie Hutch met zijn Brother's Gonna Work It Out dus. Een nummer dat hij schreef voor de blaxploitation film The Mack. Nu is dit genre me totaal onbekend, maar met de soundtrack alleen weet Willie het hele verhaal te vertellen. Wat Isaac deed voor Shaft, deed Willie voor The Mack. Niet onverdienstelijk dus. Dit nummer zorgt dan voor de perfecte balans: de mooie soulvolle rust om te beginnen en de net zo mooie swingende drukte om te eindigen. De stem van Willie Hutch leidt ons erdoor. Brother's gonna work it out; better believe that.