350 ♫ [0330] Duran Duran - Save A Prayer (1985)
Toen zat Duran Duran zowat in hun beste periode. Een weliswaar vrij gladde sound van een wat foute band maar toch wel fraaie en vakkundige popsong.
Cijfer: 8

349 ♫ [0781] Curtis Mayfield - Move On Up (1970)
Dit vind ik zowat zijn beste nummer, zijn soepele stemgeluid komt hier volledig tot zijn recht in dit nummer dat ligt tussen soul en funk. Dan is er nog de geweldige percussie en dito blazers.
Cijfer: 9

348 ♫ [0141] The Smiths - Panic (1986)
Eén van de bekendste nummers van The Smiths, voor hun doen vrolijk en opgewekt en ik vind het ook één van hun beste, natuurlijk door de tekst en melodie.
Cijfer: 9,5

347 ♫ [0392] Ramses Shaffy & Liesbeth List - Pastorale (1968)
Groots opgezet nummer, het is vooral de tekst die het nummer tot een hoog peil tilt maar daarnaast is het door beiden overtuigend gezongen.
Cijfer: 8,5

346 ♫ [0532] Radiohead - Planet Telex (1995)
Een vrij rauwe gitaarsong van Radiohead, licht experimenteel maar erg herkenbaar door de zang van Tom Yorke. Eén van hun vele prachtsongs uit The Bends.
Cijfer: 9

345 ♫ [0443] Bill Withers - Ain't No Sunshine (1971)
Dit soort relaxte softsoul kan steeds bij mij zeker met een aangename zang als dit. Mooie violen ook die er goed bij passen.
Cijfer: 8,5

344 ♫ [0052] The Stone Roses - I Wanna Be Adored (1991)
Uit hun uitstekende debuut, een beetje dromerig door de manier van zingen en de arrangementen. Het is vooral de melodie en gitaarwerk dat ik dit graag mag horen.
Cijfer: 9

343 ♫ [0349] Elbow - One Day Like This (2008)
Elbow is nu een vaste waarde geworden en gelukkig maar. Door strijkers gedragen prachtige popsong, pakkend en emotioneel.
Cijfer: 9,5

342 ♫ [0797] Fleetwood Mac - Rhiannon (Will You Ever Win) (1975)
Fleetwood Mac waren meesters in de pure popsong, vakkundig en helder geproduceerd en met de nodige emotie gezongen.
Cijfer: 9

341 ♫ [0587] Sparks - This Town Ain't Big Enough For The Both Of Us (1974)
Even aanstekelijke als nerveuze popsong met gedoseerde kitsch, het lijkt de brug te leggen tussen glamrock en latere new wave.
Cijfer: 9

320 ♫ [1257] Tom Waits - Tom Traubert's Blues (Waltzing Mathilde) (1974)
Had iemand mij gezegd dat dit een man van halverwege de 20 was, had ik hem vragend aangekeken. Had iemand mij Closing Time gehoord en gezegd dat dit maar een paar jaar eerder gemaakt was, had ik hem voor gek verklaard. Maar toch is het zo. Waits vergooide in die paar zijn prachtige, veelbelovende stem van zijn debuut. Wellicht zijn er wat albums waar hij weer normaal zingt, maar dat zal de tijd maar eens moeten leren. In ieder geval ben ik huiverig bij ieder Waits-nummer, vanwege dit soort fratsen. Het nummer zelf is weinig mis mee, maar die stem van hem trek ik op deze manier echt niet..

Cijfer: 5,3

Volgens mij komt dit nummer uit ‘76.

319 ♫ [0291] Editors - Papillon (2009)
Editors en new wave. Het is een combinatie die ik maar raar vond, maar als je dit hoort, is daar inderdaad geen twijfel over mogelijk. Alleen precies die combinatie is er eentje die (in ieder geval hier) niet werkt. Het heeft noch de doordringendheid van de betere new wave, noch de aantrekkelijkheid van bv. Smokers.

Cijfer: 5,8

318 ♫ [0354] Simon & Garfunkel - Mrs. Robinson (1968)
Mijn eerste kennismaking met dit legendarische duo. In ieder geval de eerste kennismaking die mij bij is gebleven. Een beetje scrollend door de Top 2000 van 2007, maakte ik een lijstje van nummers die op het eerste oor interessant leken. Eén daarvan was Mrs. Robinson, niet in het minst vanwege het hoge catchy-gehalte. En dan heb ik over de tekst nog niks gezegd.

Cijfer: 8,3

317 ♫ [0527] The Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want (1969)
Een vrij aardig album met een aardige afsluiter. Het rare kerkachtergrondkoortje, het hoge repetitieve karakter, het is niet echt wat voor mij. Een beetje de Hey Jude van The Stones. Als je het niet te vaak hoort, is het nog best leuk, maar de verveling slaat vaak al gauw toe.

Cijfer: 6,2

316 ♫ [0270] XTC - Senses Working Overtime (1982)
Het eerste XTC-nummer in deze lijst waar ik echt van genoten heb. Waarom deze wel en de vorige niet? Geen idee. Wel weet ik dat het Britse accent erg aanstekelijk is.

Cijfer: 6,8

315 ♫ [0226] Bap - Kristallnaach (1983)
Deze Keulse cultband maakte één nummer dat iedereen bij zal blijven. Natuurlijk is dit nummer net wat beter gezien het onderwerp, maar het zijn vooral de opzwepende instrumenten die dit nummer tot de klassieker maken die het is. Op een gegeven moment gaat het los en zorgen ronkende gitaren en knallend drumwerk voor de show. En dan wordt er nog wat doorheen geluld in een accent waar ik geen kaas van gegeten heb, maar dat mag de pret niet druken. Integendeel, het is nog leuk om de tekst mee te lezen ook.

Cijfer: 7,7

De band heet BAP, met hoofdletters

314 ♫ [0420] Jeff Buckley - Grace (1994)
Van Jeff Buckley moet ik het geniale nog ontdekken, maar er zit wel een bepaald gejaagdheid in dit nummer die me erg aanspreekt. Zijn stem is me af en toe iets te, maar tegelijkertijd hoor ik wel bezieling.

Cijfer: 6,8

313 ♫ [0790] The xx - Crystalised (2009)
Het is een beetje een frisse wind tussen de nummers door, maar The xx bleek niet te kunnen bieden wat ik dacht waartoe ze in staat zijn. Nog steeds een band met veel potentie, maar die te veel op één trucje gokken. Het mist een emotionele laag.

Cijfer: 6,5

312 ♫ [1112] Paolo Conte - Max (1988)
Schijnbaar een wereldhit over zijn overleden vriend. Ik ken het niet en ik heb eerlijk gezegd niet het gevoel echt iets gemist te hebben. Ondanks dat hij een aangename stem heeft en het rustige, jazzy karakter ervoor zorgt dat dit zeker geen vervelend nummer is, klinkt het allemaal erg tam. Wie weet heeft het nog wat meer tijd nodig, want de muziek is op zich wel mooi.

Cijfer: 6,6

Stond al op Paolo Conte - Aguaplano (1987)

311 ♫ [0773] Ben E. King - Stand By Me (1987)
Veelvuldig gecoverd door o.a. John Lennon, Otis Redding, maar zoals wel vaker prefereert men het origineel. Ben E. King heeft een heerlijke stem en die stem draagt vrijwel het hele nummer. De tekst is niet zo heel bijzonder en de instrumentatie is vrij dun (wel erg effectief). Toch is dit een nummer waar je langzaam verliefd op raakt en hoe vaker je hem hoort, des te beter ga je hem vinden!

Cijfer: 7,2

Dit nummer komt uiteraard niet uit de jaren ’80, maar uit 1961 volgens de wiki

Daar gaan we dan, met wat het beste tiental van misschien wel de hele ladder zou moeten worden.

310 ♫ [0185] U2 - Gloria (1981)
Een sterke rocksong zoals ze er wel meer maakten. The Edge gooit er weer een sterk staaltje gitaar uit en het snelle drumwerk zorgt voor een lekker tempo. De tekst en zang van Bono pakt me hier echter niet zo, verder niks op aan te merken.

Cijfer: 7,1

309 ♫ [0348] The Beach Boys - Sloop John B (1966)
En daar is al het eerste Top 250-nummer. Of beter gezegd “ex-top 250”. Sloop John B is namelijk een nummer dat met de tijd gekoesterd moet worden. Dooddraaien is geen optie. Zoals gewoonlijk de ultieme samenzang en een ongekend feel-good gevoel. Als je hier niet blij van wordt..

Cijfer: 8,5

308 ♫ [0287] Massive Attack - Inertia Creeps (1998)
What the heck, ik probeer Mezzanine gewoon. Op weg naar voetbal, want dan heb je even de tijd te verdrinken in de klanken van allemaal soorten Angels. Ten minste, zo dacht ik, want Angel was het enige nummer dat ik destijds kende. Eigenlijk klopte dat vooroordeel wel, want het is een album dat op elk nummer ongeveer dezelfde sfeer uitademt. Het nummer dat me het meeste trok was Inertia Creeps. Wellicht een nog sterkere sfeer dan Angel. Zo zwaar en gitzwart, maar duister als in kommer en kwel, maar duister als in die retespannende film met de achtervolging in het donker!

Cijfer: 8,4

307 ♫ [0285] The Doors - People Are Strange (1967)
Een vrij korte, maar misschien wel het meest catchy Doors-nummer. Geen epische solo’s, maar behouden gitaarwerk van Krieger. Samen met de simpele tekst van Morrison de ruggengraat van dit nummer.

Cijfer: 8,7 (#237 in mijn Top 250)

306 ♫ [0294] This Mortal Coil - Song To The Siren (1984)
Een erg hoog nonnenkerk-gehalte, maar ik heb me er niet erg aan gestoord. Een stuk minder “geroerd tot op het bot” dan bij sommige andere soortgenoten, maar echt slecht is het niet. Niet echt iets wat ik uit mezelf op zou zetten, though.

Cijfer: 6,6

305 ♫ [0339] Soft Cell - Torch (1982)
Oei, das toch wel licht teleurstellend na net Tainted Love te hebben gehad. Wederom een nummer waar weinig mis mee is, maar die duidelijk nog even moet groeien.

Cijfer: 6,7

304 ♫ [-------] Pulp - Disco 2000 (1995)
Wederom geen flauw idee waar het over gaat, maar het maakt me vrolijk. Cocker weet zijn aangename stem goed over te brengen in Disco 2000.

Cijfer: 7,2

303 ♫ [0769] Dire Straits - Sultans Of Swing (1978)
Vorig jaar de B-groep gewonnen, dit jaar een veel rechtmatigere plek. Uit de categorie nummers die je kunt dromen, maar die je toch keer op keer weten te verrassen. Van blues baslijn tot het gitaargetokkel (zowel op de voorgrond als op de achtergrond). Van de ietwat vreemde tekst tot de zoveelste live-versie. Het maakt me niet uit, in welke vorm ook. Het is een meesterlijk nummer. Bij deze ook het afscheid van deze band in de ladder.

1117 ♫ [0775] Dire Straits - Tunnel Of Love (1980) 9,3
795 ♫ [0785] Dire Straits - Private Investigations (1982) 9,4
776 ♫ [1025] Dire Straits - Brothers In Arms (1985) 9,8
527 ♫ [-------] Dire Straits - Telegraph Road (1982) 9,9


Cijfer: 9,9 (#11 in mijn Top 250)

302 ♫ [0458] Nirvana - Come As You Are (1991)
Openend met die bekende duistere riff weet je al dat dit niet zomaar een nummer is. Door het hele nummer dreunen die paar akkoorden. Cobain zingt hier schitterend, met die rauwe stem. I swear I don’t have a gun. Pijnlijk ironisch of zou hij het diep van binnen altijd al geweten hebben?

Cijfer: 8,1

301 ♫ [0145] The Mama's & Papa's - California Dreamin' (1966)
Als er toch één nummer nummer de ultieme meezinger is, moet het wel California Dreamin’ zijn. Voor het eerst gehoord tijdens muziek, jaar 1 van de middelbare school. Op diezelfde cd, zo bleek later, o.a. Child in Time, Don’t Stop en Paint it Black. All the leaves are brown! And the sky is grey!, we zongen het rustig mee. Niet wetend dat we de tijdsgeest van de 60s (in één liedje gevangen) ten gehore brachten. Net zoals bij o.a. God Only Knows (waarom dit nummer? Schoot me gewoon opeens te binnen) een subtiele baslijn en ook hier die perfecte harmonie. En uiteraard is geen bespreking compleet zonder de fluit van Bud Shank (leve Wiki! ) te noemen.

Cijfer: 9,8 (#18 in mijn Top 250)

Edit: Met 8,10 bleek dit toch niet het beste tiental.

En Spotify doet ‘t weer!
Ik had gehoopt bij de bovenste 100 te zijn voor ik volgende week vrijdag op vakantie ga, maar dat gaat niet meer lukken, vrees ik.

300 ♫ [0182] Roxy Music - A Song For Europe (1973)
Een aardig nummer dat tijd nodig heeft om te kunnen groeien. Ik kan er niet zoveel over kwijt. Er zijn stukken die ik mooi vind, maar ook stukken waarbij ik me afvraag of het bij de nummer 300 zou horen.

Cijfer: 6,7

299 ♫ [0839] Soundgarden - Black Hole Sun (1994)
Ook Soundgarden staat in de Top 250 zie ik nu. En buiten uiteraard Pearl Jam en Nirvana vinden we ook nog Alice in Chains en The Afghan Whigs en daarmee is deze periode toch een stuk geliefder dan de gemiddelde forumganger wel eens doet vermoeden. Hoewel ik niet om deze band sta te springen, is Black Hole Sun toch een mooi nummer. Past dan weer perfect in mijn “destijds veel bands met slechts één of twee klappers op hun albums”-theorietje.

Cijfer: 7,2

298 ♫ [0386] Isaac Hayes - Theme From 'Shaft' (1971)
Voor een goeie dosis funk kan je zeker bij mij aankloppen, vooral rond deze tijd. Alleen dit nummer heeft me nooit zoveel gedaan. Het is absoluut een kwalitatief goed nummer waarbij vooral de ritmes van het gitaar bijzonder aanstekelijk zijn, maar het klinkt allemaal vrij tam en is niet van het niveau van bv. Hot Buttered Soul.

Cijfer: 6,6

297 ♫ [0134] The Byrds - Eight Miles High (1966)
The Byrds is toch zeker wel één van mijn favoriete 60s-bandjes. En dan toch vooral dit soort sterke nummers. Over de invloed van het nummer sowieso geen kwaad woord, maar ook bijna 50 jaar na release staat dit nummer nog als een huis overeind. Een aparte tekst, maar dat past perfect binnen de duistere sfeer van het nummer. Onze eigen Nederlandse trots deed het 3 jaar later nog eens dunnetjes over en maakten het nummer 6 keer zo lang. Ergens in het midden ligt mijn favoriete versie (misschien wel de live-versie van Golden Earring - Live (1977).


Maar één ding is zeker, het origineel blijft een klassieker die met recht ergens aan de top staat.

Cijfer: 8,4

296 ♫ [0437] Split Enz - Message To My Girl (1984)
Een bekende naam, maar dan opens een heel ander geluid dan ik er bij in gedachten had. Alleen bleek gelijk ook waarom de naam zo bekend klinkt, de band van de gebroeders Finn, later Crowded House. Ook blijken deze broers opeens een stuk ouder te zijn dan ik ze geschat had. Typisch een band om te beginnen met een goede verzamelaar, iemand tips?

Cijfer: 7,3

295 ♫ [0412] Radiohead - Creep (1992)
Nee, het is niet het soort nummer waardoor Radiohead nu de status heeft die het nu heeft. Creep was een single die ervoor zorgde dat Radiohead gezien werd. Maar, hoe simpel ook, ik vind het een prima rocksong. Met ronkende gitaren en een uiterst goed meezingbare tekst. En vooral die bas door het hele nummer wordt m.i. veel te weinig gebruikt in hun andere (latere) nummers.

En zelfs nog (succesvol) aangeklaagd voor plagiaat door The Hollies. Dat wist ik niet.

Cijfer: 8,2

294 ♫ [0055] Nick Drake - Northern Sky (1970)
Vorig jaar nog top 100 inderdaad. Daar ken ik het nummer ook van. Mooi, maar niet hemeltergend mooi. Dat is toch wel mijn grootste struikelblok bij Nick Darke, het klinkt allemaal prachtig, maar hij raakt me nergens.

Cijfer: 7,0

293 ♫ [-------] David Bowie - Changes (1971)
Hunky Dory is sowieso niet mijn favoriete Bowie-album, maar er staan best goede nummers op. Voor Changes hoef je me echter niet midden in de nacht wakker te maken. Een flauw nummer dat nergens interessant wordt of excelleert. Vooral de stem van Bowie is hier niet bepaald op z’n best.

Cijfer: 5,6

292 ♫ [0154] Cockney Rebel - Sebastian (1973)
In de kitsch-categorie vinden we Music van John Miles, Worn Down Piano van Mark & Clark Band, maar toch ook zeker Sebastian van Cockney Rebel. Het zijn allemaal geliefde classics die ik ontdekt heb door de Top 2000. Nummers waar je echt voor in de stemming moet zijn. Een hoog strijkergehalte en daar hou ik wel van. Vaak horen kan ik het niet, maar laat hem een tijdje links liggen en je wordt iedere keer weer verrast door de uitstekende sprookjeswereld van Steve Harley & Cockney Rebel (ik dacht toch echt altijd dat Cockney Rebel gewoon de naam van wat later Steve Harley bleek).

Cijfer: 7,1

291 ♫ [0268] Jeff Buckley - Hallelujah (1994)
Dat hij beter is dan de versie van Cohen staat voor mij buiten kijf. Dat die beter is dan de versie van Lisa, goes without saying. Het is flauw om te zeggen dat het Hallelujah-gehalte te hoog is, maar dit is zeker een nummer waar je niet zomaar even naar kan luisteren. Ik haal mijn plezier toch vooral uit het schitterende gitaarspel en de prachtige teksten tussen het ge-hallelujah door. Vooral die tweede inzet, zo rond 5 minuten, wanneer het afgelopen lijkt, maar hij er nog even een couplet aan vast plakt. Die overgang is erg mooi.

Cijfer: 7,3

Volgend rijtje is sowieso al het beste tiental. Ieder nummer hoger dan een 8? De kans zit er dik in!

290 ♫ [0502] Metallica - Master Of Puppets (1986)
Metallica heeft de twijfelachtige eer de enige volbloed metalband te zijn die ik een tijdje kan aanhoren (voor zover ik kan oordelen binnen mijn zeer beperkte kader). Scherpe riffs, ‘crazy rhythms’ en stiekem is het toch wel leuk om keihard MASTER! te schreeuwen. Ik zou Chevy niet zijn als ik het rustige middenstuk niet het mooiste gedeelte zou vinden. Even op adem komen, langzaam wordt het tempo opgevoerd en dan weer knallen!
Toch gaat het wat te lang door.

Cijfer: 7,3

289 ♫ [0772] Simon & Garfunkel - Bridge Over Troubled Water (1970)
Het titelnummer van hun bekendste album is er absoluut eentje om in te lijsten. Overkill ligt op de loer, maar dit nummer zal me keer op keer blijven verbazen. Waar het over gaat weet ik niet precies, maar ik weet wel dat het een prachtige tekst is. Een steun in de rug, een moment van euforie. Simon zelf zei ook:
"I have no idea where it came from. It came all of the sudden. It was one of the most shocking moments in my songwriting career. I remember thinking, 'This is considerably better than I usually write."

Een alleenstaand en uniek meesterwerk binnen hun oeuvre.

Cijfer: 9,6 (#40 in mijn Top 250)

288 ♫ [0641] Klein Orkest - Over De Muur (1984)
Eén van de beste Nederklassiekers die ik ken. Uiteraard vanwege de sterke tekst van dit voor de rest vrij onbekende Orkest. De tijdsgeest is perfect samengevat in dit nummer. Wat California Dreamin’ en White Rabbit zijn voor het hippietijdperk, is Over de Muur voor het (laatste deel van het) Koude Oorlog-tijdperk.

Cijfer: 8,6 (#214 in mijn Top 250)

287 ♫ [0276] Simon & Garfunkel - The Sound Of Silence (1966)
Twee versies zijn er van dit nummer. Een akoestische versie vonden we al op het debuut, later deden ze dat dunnetjes over en maakten ze van dat sowieso al uitstekende nummer een Klassieker met een hoofdletter K. De producer van S&G destijds, Tom Wilson, pakte het origineel en plakte er wat instrumenten overheen (met als bekendste de elektrische gitaar). Deze versie ging de wereld over en werd zelfs een nummer 1-hit. Het was voor S&G dé reden om weer bij elkaar te komen en de rest is geschiedenis.

Cijfer: 9,4 (#132 in mijn Top 250)

286 ♫ [0193] The Cure - Just Like Heaven (1987)
Ik heb vaak niet zoveel met die speelse nummers van The Cure, het is juist die zwartgalligheid die mij zo trekt. De bas wordt naar achteren gedrukt en de gitaar is wat prominenter aanwezig. Ook niet het meest spectaculaire gitaarwerk van Smith. Aan de andere kant is het een meer dan aardig nummer dat alleen maar “in vergelijking met..” erg tegenvalt.

Cijfer: 6,6

285 ♫ [0147] The Beatles - Norwegian Wood (This Bird Has Flown) (1965)
Rubber Soul was het officiële startsein van dé periode van The Beatles. Op het album de korte (slechts één nummer boven de 3 minuten), maar bijzonder aimabele nummers. Norwegian Wood is de bekendste en waarschijnlijk ook de beste. Er zijn maar weinig nummers die meer onhaatbaar zijn dan dit soort nummers van The Beatles.

Cijfer: 8,3

284 ♫ [0083] Sigur Rós - Starálfur (1999)
Het is toch de piano die dit nummer kenmerkt. Dat is hetgeen waar ik aan denk als ik dit nummer ergens zie. En ja, uiteraard doet Jonsí z’n ding prima en ja, de strijkers zijn weer prachtig. Maar net zoals bij bv. Viðrar Vel Til Loftárása gaat het om die timing. Het moment wanneer bepaalde instrumenten inzetten, dat is de kracht van dit nummer.

Cijfer: 8,2

283 ♫ [0920] Boudewijn De Groot - Verdronken Vlinder (1966)
En dan nog zo’n prachtige klassieker van eigen bodem. Ditmaal niet een beschrijving van de wereld, maar juist de mooie sprookjeswereld van Lennaert Nijgh is de kracht van dit nummer. Een vlotte tekst die naadloos meegaat met de melodie en zoals gewoonlijk perfect ten gehore gebracht door Boudewijn.

Cijfer: 8,5

282 ♫ [0225] The Who - Won't Get Fooled Again (1971)
Eén van de eerste nummers die de synth onderdeel maakte van de ritmesectie. Als je de machine ziet waarmee dit bewerkstelligt is, krijg je nu al hoofdpijn van al die knopjes. Townshend kreeg het echter onder de knie en laten we wel wezen, het resultaat mag er zeker zijn! Een nummer met ballen, één van de weinige epische nummers van The Who en dan ook nog eens eentje waarbij eenieder met recht kon zeggen dat ze dit nummer naar een hoger niveau getild hebben.

Cijfer: 8,7 (#245 in mijn Top 250)

281 ♫ [1068] King Crimson - Epitaph (1969)
En als afsluiter een episch en waarschijnlijk beste nummer van King Crimson. Een behoorlijk kaal nummer dat doet denken aan een gesprek op een stil onbewoond eiland. Ook geen nummer om over te praten, eentje die je bij de ballen moet grijpen met z’n nare, maar tegelijkertijd wonderschone sfeer!

Cijfer: 9,4 (#82 in mijn Top 250)

En dat maakt een gemiddelde van: 8,46*!

Berichten verplaatst naar Overigen > Algemeen > Favoriete Cabaretiers

280 ♫ [-------] Pixies - Gouge Away (1989)
Er valt voor mij geen pijl op te trekken waarom het ene Pixies-nummer mij wel trekt en het andere dan weer totaal niet. Gouge Away is wat rustiger en misschien daarom beter behapbaar voor mij. Af en toe wat goed gemusiceerde stukjes waardoor het ook moeilijk slecht te noemen is.

Cijfer: 6,8

279 ♫ [0109] Talking Heads - Slippery People (1983)
Ik neem aan dat we hier te maken hebben met de live-versie van Stop Making Sense?
Ook Talking Heads valt voor mij geen pijl op te trekken. Het ene nummer is geweldig, het andere nummer laat met volledig koud. Slippery People ken ik opzich niet zo heel goed, maar dat komt vooral, omdat het de eeste paar keer dat ik ’t hoorde, het nogal saai oogde. Maar nu ontdekte ik laatste de mooie vibe die eigenlijk in dit nummer zit. En dan vooral het soort van vraag-antwoord refrein (iets wat nog beter toegepast wordt in The Great Curve).

Cijfer: 6,9

278 ♫ [0117] Coldplay - Yellow (2000)
277 ♫ [0127] Coldplay - Trouble (2000)
Ik kan ze net zo goed in één keer doen. Opvallend is dat deze twee nummers vorig jaar ook al dicht bij elkaar stonden. Yellow het nummer wat meer power, Trouble toch vooral gericht op de schoonheid van muziek. Allebei ademen ze gek genoeg toch dezelfde sfeer uit, allebei dan ook steengoed. Trouble vind ik dan iets beter.

Cijfer: 8,0
Cijfer: 8,3

276 ♫ [0529] R.E.M. - E-Bow The Letter (1996)
Misschien nog wel de mooiste eigenlijk. Ik heb het al een tijdje niet gehoord, maar de rust en de sterke sfeer die dit nummer uitstraalt, is eigenlijk ongekend binnen hun oeuvre. Eentje die ik even wat vaker moet draaien en meer tijd geven. En wie weet..

Cijfer: 8,6

275 ♫ [0266] Joy Division - New Dawn Fades (1979)
Dit nummer heb ik de afgelopen dagen in de MuMe-room wel even genoeg gehoord. Een mooie voorbode voor de hierna komende twee toppers (op het album dan), maar New Dawn Fades heb ik toch een haat/liefde-verhouding mee.

Cijfer: 6,5

274 ♫ [0038] The Velvet Underground - All Tomorrow's Parties (1967)
Waarschijnlijk omdat Nico hier zingt, maar het bevalt me een stuk beter. Nu heeft dit nog steeds dezelfde lome sfeer als de andere nummers, maar die is niet eens zo storend. Mwa, best aardig.

Cijfer: 6,1

273 ♫ [0094] The Doors - The Crystal Ship (1967)
Een nummer waar ik eigenlijk niet extra aandacht aan besteed had, ware het niet dat dit vorig jaar in de top 100 stond, dan moest het toch wel beter zijn dan een nummer als End of the Night? En warempel, het bleek inderdaad een stuk beter dan ik in eerste instantie vond. Nu is het natuurlijk niet gelijk een goed nummer, omdat het hier in de top 100 staat. Maar langzaam aan heeft het me wel beter naar dit nummer doen luisteren.

Cijfer: 8,3

272 ♫ [0165] Black Sabbath - Paranoid (1970)
Eén van de meest onverwoestbare hardrockklassiekers. Hij klokt helemaal niet zo lang, maar die kleine 3 minuten gaan wel alle remmen los. En wordt er alles uit de kast getrokken wat rock voor mij de overheersende stroming maakt.

Cijfer: 8,9 (#167 in mijn Top 250)

271 ♫ [0353] Johnny Cash - Hurt (2002)
Dit nummer van Cash is toch wel een flinke moderne klassieker geworden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er in het begin echt geen zak aan vond. Die monotone stem van Cash, maar langzaam aan kreeg ik meer waardering voor die ouwe zak met z’n moeilijke blik. En inmiddels begin ik het langzaam aan mooi te vinden. Hoewel het origineel de tekst nog een pak beter nog voren brengt.

Cijfer: 6,8

270 ♫ [0062] Neil Young & Crazy Horse - Cortez The Killer (1975)
Als Neil Young-liefhebber kwam ik hier op de site en tot mijn eigen verbazing had ik nog nooit van dit nummer gehoord. De titel sprak me al meteen aan, maar het nummer heeft wel even moeten rijpen. Uiteindelijk viel ik voor het karakteristiek a-perfecte gitaarspel. Dat gitaarspel, dat zo heerlijk door het nummer zoemt. Het klinkt absoluut niet perfect en het is het soort gitaarspel waar ik meestal mee heb, maar bij Cortez klinkt het altijd zo natuurlijk.

Cijfer: 9,6 (#35 in mijn Top 250)

269 ♫ [-------] The Beatles - While My Guitar Gently Weeps (1968)
Als een raket schoot het nummer mijn Top 250 binnen, maar net zo snel was ik het nummer weer beu. Nou ja, beu. Het was in ieder geval niet meer eentje waar ik nog verliefd op was. Vooral het wat eentonige karakter van het nummer verveelt soms. De atypische Beatles-speelduur heeft er misschien ook wel wat mee te maken. Maar zoals met veel nummers uit dit rijtje hervond ik mijn liefde. De solo van Clapton blijft geniaal en de tekst, hoe simpel en banaal ook, is een terechte klassieker.

Cijfer: 8,3 (#202 in mijn Top 250, maar hoe lang nog?)

268 ♫ [0091] Nirvana - Smells Like Teen Spirit (1991)
Een klassieker van formaat, wie kent het niet? Even lekker stoom afblazen. Eigenlijk was ik het nummer allang weer beu, maar nu ik het weer eens hoor na een lange tijd is het weer ouderwets rocken. Al was het maar vanwege die legendarische riff en daarop volgende magistrale baslijn.

Cijfer: 7,3

267 ♫ [0160] The Cure - Close To Me (1985)
Lichtvoetig en vrolijk. Opmerkelijk dat ze met zulke nummers komen tussen o.a. Pornography en Disintegration in. Moeilijk te haten, maar even moeilijk lief te hebben. Het is mij iets te braaf.

Cijfer: 6,4

266 ♫ [0159] Visage - Fade To Grey (1980)
Veel synths, een melancholische productie. Wederom het typische 80s-riedeltje dat hier veelal langskomt. Niet echt mijn ding, maar dan hebben we die ook maar weer een keer gehoord. Slecht is het natuurlijk allerminst.

Cijfer: 6,3

265 ♫ [0269] The Cure - Fascination Street (1989)
Fascination Street opent het bal van Disintegration. Vanaf nu begint het vuurwerk en hoor ik het meesterwerk wat men erin ziet. De zwartgallige, duistere sfeer van Disintegration neemt z’n vorm aan en vanaf nu is het één grote emotionele rollercoaster. Het hoogtepunt daarvan vinden we in de afsluitende 4 nummers, maar ook Fascination Street mag er zeker zijn.

Cijfer: 7,5

264 ♫ [0271] Otis Redding - (Sittin' On) The Dock Of The Bay (1968)
Een nummer wat ik even snel verguisd heb als dat ik het ontdekte. Het is een stuk beter dan wat andere nummers die me niks doen in deze ladder, maar verbleekt toch een beetje bij zijn beste werk. Toch is het heerlijk relaxt en kan ik geen negatieve punten vinden.

Cijfer: 7,1



263 ♫ [0312] Coldplay - The Scientist (2002)
Een nummer dat het skyradio-publiek en de muziekliefhebbers met elkaar verbind. Een nummer dat direct herkenbaar klinkt en waarvan je het gevoel hebt, het al jaren te kennen. Misschien klopte dat ook wel, maar ik zou geen flauw idee hebben waarvan. Tevergeefs zocht ik naar een ‘origineel’, eenzelfde songtekst o.i.d.
Het nummer zelf is mooi, maar vereist wel een bepaalde stemming. Even geen stress en dan openbaart zich één van hun mooiste nummers.

Cijfer: 7,8


262 ♫ [0365] Eels - Novocaine For The Soul (1996)
Nee, op Eels zit ik eerlijk gezegd zelden te wachten. Te onbevangen en er lijkt geen duidelijk doel te zijn. Wat wil deze muziek nou eigenlijk van mij? Een beetje vragend geef ik het maar op, zit het nummer uit en ga weer verder. Hier snap ik de heisa echt niet van.

Cijfer: 5,7



261 ♫ [0115] Bruce Springsteen - The River (1981)
Vele avonden en nachten viel ik in slaap met mijn iPod in. Eén van de nummers die ik destijds vaak afgespeeld heb, is The River. Een nummer dat mij tot op het bot kippenvel kon geven. Inmiddels doet het mij wat minder, maar het is nog altijd één van de weinige nummers van Bruce die mij emotioneel kan maken. Vooral vanwege de schitterende tekst.

Cijfer: 8,4

Jaartallen aangepast voor Tom Waits, Paolo Conte & Ben E. King. Bandnaam Bap -> BAP ook aangepast.

260 ♫ [0070] The Cure - Pictures Of You (1989)
We naderen het einde van groep 2 en dat is te merken. Bij Fascination Street zei ik al dat Disintegration dan pas echt begint, maar Pictures of You is alvast een mooie voorproef. Relatief luchtig, hoewel de emotie al te horen is in de stem van Smith.

Cijfer: 7,4

259 ♫ [0515] Sigur Rós - Untitled #8 (2002)
Mja, wat zeg je voor een nummer als deze? Deze epische afsluiter is het ultieme hoogtepunt van hun carrière. Eigenlijk alles waar ze voor staan in 12 minuten samengevat. Over Sigur Rós inhoudelijk iets schrijven heb ik me nooit aan gewaagd en dat zal ik deze keer dan ook maar laten. Zegt mijn cijfer niet genoeg?

Cijfer: 9,8 (#14 in mijn Top 250)

258 ♫ [0034] Radiohead - Exit Music (For A Film) (1997)
Ook deze stond ooit nog in de top 10. En dit is dus het eerste jaar dat hij überhaupt niet bij de beste 256 zit. Hoewel de Radiohead-fangroep misschien iets te erg aanwezig is, is dat toch niet minder dan terecht. Toen ik het nummer voor het eerste hoorde, werd ik gelijk gegrepen door de glasheldere productie. De stem van Yorke gaat hier echt door merg en been.

Cijfer: 8,9 (#120 in mijn Top 250)

257 ♫ [0258] Joy Division - Decades (1980)
Vorig jaar ook al bovenaan groep 2 (toen 2e, achter Intervention), maar ooit nog top 10 geloof ik. De afsluiter van dit bejubelde album is er niet echt eentje voor een dag als deze. En hoewel ik me toch afvraag wat dit nummer beter maakt dan pak ‘m beet The Eternal of Twenty Four Hours, is het toch wel een waardige afsluiter. Een beetje moeilijk in te schatten hoe dit onder ideale omstandigheden geklonken zou hebben, maar ik gok toch wel vrij aardig.

Cijfer: 6,8

En dan is het dan eindelijk zo over. Groep 1!
256 ♫ [-------] Moby - Why Does My Heart Feel So Bad (1999)
Tja, wat dit flauwe nummer dan weer in groep 1 te zoeken heeft, is mij een compleet raadsel. In 4 minuten mompelt hij steeds twee zinnen terwijl er wat tamme, rechtlijnige ‘electronische’ pop op de achtergrond zoemt. Ik heb lof over gehad voor de andere Moby-nummers, maar de gemiddelde Skyradio-song is nog spannender dan dit. Terecht onderaan (groep 1 )!

Cijfer: 5,2

255 ♫ [1048] Depeche Mode - Waiting For The Night (1990)
Een opvallende stijger en waarschijnlijk een makkelijke loting, want het eindigt ook gelijk onderaan groep 1. Wat verder niks zegt over de kwaliteit van het nummer, want Violator staat vol met dit soort sterke nummers. Na het uptempo begin met o.a. World In My Eyes en Personal Jesus even een rustmomentje. Zo los werkt het niet echt, maar in de albumcontext vrij geslaagd. Toch beoordeel ik hier de nummers zelfstandig.

Cijfer: 6,8

254 ♫ [0136] Echo & The Bunnymen - Seven Seas (1984)
Maar liefst 3 nummers in de hoogste groep, dat vind ik wel erg veel van ’t goede. Niet dat het slechte nummers zijn, verre van. Echo & The Bunnymen mist toch wel wat echte magie. Het is leuke muziek, dat zeker, maar toch zeker niet de crème de la crème.

Cijfer: 7,1

253 ♫ [0359] Echo & The Bunnymen - Bring On The Dancing Horses (1985)
Hier snap ik dan weer weinig van. Dit is precies de nietszeggendheid van deze band die me een beetje tegenstaand. Het blijft allemaal zo vlak en er is geen moment, geen akkoord waarvan ik van mn stoel spring. Ik ga bij deze mee met Snoeperd.

Cijfer: 6,0

252 ♫ [0832] Al Green - Let's Stay Together (1972)
Dit soort soul mag ik graag horen, met wat pit en tegen funk aan. Het vrouwenkoortje hoeft van mij niet zo, maar Al Green heeft een prachtige stem en dat maakt heel veel goed.

Cijfer: 6,7

251 ♫ [0272] Marillion - Kayleigh (1985)
Hier denk ik stiekem toch ook Pseudo Silk Kimono bij (Lavender laat ik voor wat het is). Zoals velen was dit ooit het enige nummer wat ik kende van Marillion. Kayleigh staat altijd hoog in de Veronica Top 1000 Allertijden en zodoende hoorde ik het vrij vaak (de single-versie wel te verstaan). Een aardig nummer, dat zeker, maar dit nou zo speciaal maakte?
Door MuMe leerde ik meer van Marillion kennen en door mijn vernieuwde kijk op muziek in het algemeen, leerde ik ook de gelaagdheid van Kayleigh waarderen. Wat een heel simpel nummer leek, bleek één van de vele bewijzen van de schrijverscapaciteiten van Fish. Vlak de meesterlijke gitarist Rothery ook zeker niet uit.

Cijfer: 8,4

Inmiddels op 5/6e van de lijst zoals ik hem bespreek (vanaf 1500).

250 ♫ [0305] The Byrds - Mr. Tambourine Man (1965)
Er zijn vele Bob Dylan-covers, ik ken er daarvan niet heel veel moet ik eerlijk bekennen, maar dit is wel één van de mooiste die ik ken. Daar waar het origineel wat rauwer is, spelen The Byrds weer hun befaamde troefkaart: harmonische samenzang.

Cijfer: 7,9

249 ♫ [1057] The Sound - Monument (1982)
Niet echt wat ik gewend ben van The Sound. Natuurlijk is het nog steeds geen Trosfeest Op het Plein muziek, maar het is niet zo depressief als ‘normaal’. Ja, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik van deze The Sound moet vinden. De kracht lag toch wel juist in dat depressieve.

Cijfer: 6,4

248 ♫ [-------] Weezer - Buddy Holly (1994)
Een kort, maar stevig rocknummer. Met wat uitstekend gitaarwerk. De zang ligt me eerlijk gezegd niet zo, maar geef het wat tijd. Misschien.

Cijfer: 6,3

247 ♫ [0698] The Jesus And Mary Chain - Just Like Honey (1985)
Rustiger en een stuk minder rechttoe rechtaan dan vorige nummers in de ladder (of haal ik nu twee bands door elkaar?). Meer richting het tempo van Joy Division en daardoor emotioneel ook wat doordringender.

Cijfer: 6,7

246 ♫ [0370] The Dandy Warhols - Bohemian Like You (2000)
Duidelijk terend op de vuile rock&roll van weleer. Plezier in het spelen en verder ook niet zo bijzonder. Gewoon leuk.

Cijfer: 7,0


245 ♫ [-------] Marillion - Blind Curve (1985)
Een tot nu toe eerlijk gezegd pover rijtje (het blijft wel het beste van het beste) wordt in één klap goedgemaakt door één van de beste nummers aller tijden. Ik zou alle 5 de passages tot in detail kunnen gaan bespreken. Nu is dat een beetje veel van het goeie, maar ik maak even een kleine opsomming van waarom dit nummer voor mij zo sterk is:

- De tekst. Fish levert hier zijn sterkste tekst af (voor zover ik ze ken) die doet denken aan de vloeiende dichtersstijl van een Close to the Edge.
- Het gitaarspel van Steve Rothery. Zonder hem zou dit nummer misschien niet eens half zo goed zijn. Van epische notenladders tot de gevoelige intermezzo’s
- De spanning door het hele nummer. Goed te horen in het (vierde) stuk Perimeter Walk, vrij simpel met bas en drums en wat tekst op de achtergrond. Maar wat een spanning zit er in dat stukje! Afgesloten met de emotionele slotbetoog van Fish.

I see convoys curbcrawling West German Autobahns
Trying to pick up a war
They're going to even the score
Oh... I can't take any more
I see black flags on factories
Soup ladies poised on the lips of the poor
I see children with vacant stares, destined for rape in the alleyways
Does anybody care, I can't take any more!
Should we say goodbye?

Cijfer: 9,9 (#7 in mijn Top 250)

244 ♫ [0950] Suzanne Vega - Marlene On The Wall (1985)
In Liverpool was al een prima ontdekking, maar Marlene On the Wall vraagt echt naar meer. Folk, alleen dan met een prima tempo. Niet in het minst vanwege haar eigen zeer aangename zangtempo. Nog even wachten op Luka, voordat we te vroeg gaan juichen. De eerste stap is er bij deze dus: nieuwsgierigheid!

Cijfer: 7,7

243 ♫ [0802] The Temptations - Papa Was A Rolling Stone (1972)
Als ik een lijstje met beste intro’s zou maken, zou dit nummer behoorlijk hoog scoren. Hoewel je je natuurlijk af kan vragen of er echt sprake is van een intro als die 2 van de 3 minuten in beslag neemt. Een stuwende bas voor de basis, wat trompet en funky gitaarspel om het af te maken. Jammer dat het zo kort is.

Cijfer: 8,1

Edit: Ik vond het al zo raar. Maar dat was dus de single-versie. En zo leer je dus dat je al die tijd een verknipte versie hebt gekend. De volledige 7 minuten zijn nog beter.

Cijfer: 8,5

242 ♫ [0800] Bruce Springsteen - Dancing In The Dark (1984)
Bruce zat op z’n gat, kon geen hit meer schrijven en besloot dus maar iets te maken wat nergens over ging. En warempel, dat werd dus een grote wereldhit. Een beetje verguisd door de ‘echte muziekliefhebber’, zo dacht ik, maar afgelopen jaar dacht men er anders over. Bruce op z’n best zou ik niet zeggen, maar het is wel een prima rocksong. Hoe simpel ook.

Cijfer: 7,2

241 ♫ [0560] Faith No More - Midlife Crisis (1992)
Een invloedrijke band als ik de vele lofprijzingen mag geloven. Ook een naam die ik regelmatig heb langs zien komen, maar gezien het veld waar ze invloedrijk (geweest) zijn toch nooit moeite ervoor gedaan. Een beetje een rare mix van stijlen, enerzijds een beetje Beastie Boys/Rage Against the Machine, anderzijds ook simplistische rock. Geen van beide kanten pakt me echt.

Cijfer: 5,6

Da's ook een verknipte versie. Het nummer duurt ruim tien minuten ofzo.

Eens de volledige versie opzoeken dan!

240 ♫ [0338] Tears For Fears - Mad World (1982)
Wie hier zegt dat de kale versie van Gary Jules beter is, wordt voor gek verklaard. Het is gewoon zo. De kracht van dit nummer ligt in de tekst en niet in de rare 80s-productie die Tears for Fears er van maakte. Nu heeft dit nummer veel meer ballen en zijn de twee versies eigenlijk niet te vergelijken, maar je ontkomt er niet aan. De lichtgestoorde productie draagt opzich wel goed bij aan de sfeer van de tekst en als ik eerlijk ben is het ook geen slecht nummer, maar het vervelende wanneer een nummer (beter) gecoverd wordt, is dat het origineel altijd wat ongemakkelijk klinkt.

Cijfer: 7,2

239 ♫ [0413] The Band - The Weight (1968)
Duidelijk een Noord-Amerikaanse band. Met veel roots in de ouwe helden en dat is ook duidelijk te horen. Niet helemaal mijn ding, maar vanwege het nostalgische gevoel dat het opwekt (wat raar is, aangezien ik nagenoeg niks van deze periode ken), een leuk nummer.

Cijfer: 6,8

238 ♫ [0126] The Police - Roxanne (1979)
Legendarisch vanwege die eerste paar noten die constant door het nummer zitten. Of vanwege het drumwerk van Copeland (vooral op de bekken). Of toch vanwege de simpele tekst die iedereen mee kan zingen. Eén van mijn eerste Police-liefdes en nog altijd één van mijn favorieten.

Cijfer: 8,2

237 ♫ [0340] Radiohead - Idioteque (2000)
Zelfs met de beste wil in de wereld kan ik hier niet iets in vinden wat me aantrekt. De irritante samples, de stem van Yorke is huilen met de pet op en voor de rest is het ook nog vrij kut. Hier kan ik echt niets mee. Maar dat wist men al.

Cijfer: 2,8

236 ♫ [0815] The Buzzcocks - Ever Fallen In Love (1978)
Ha, weer eens een lekker stevig rocknummer. Geen tekst met ingewikkelde woorden waar je nog nooit van gehoord heb, maar gewoon spelen en in een lekker tempo. Weer wat ouderwets rock&roll-werk. Waar scheurende gitaren uiteraard niet geschuwd worden.

Cijfer: 7,3

235 ♫ [0198] Love - You Set The Scene (1967)
Dat er maar liefst 3 nummers van dit album bij de bovenste 256 zouden zitten, had ik echt niet verwacht. Ik vind het ook een beetje overdreven. Het is zeker niet slecht, maar om het nou zo erg de hemel in te prijzen gaat me wat te ver. De samenzang is aardig, maar zeker niet van het niveau van andere tijdsgenoten en de tekst loopt vlot, maar niet vloeiend. Kleine schoonheidsfoutjes kenmerken Love toch een beetje, vind ik.

Cijfer: 6,9

234 ♫ [0262] The Smiths - The Queen Is Dead (1986)
Hoewel ik het album steeds beter begin te vinden, blijft het titelnummer toch wel een hekelpunt. Ruim 6 minuten gaat het maar door zonder dat er wat langskomt waar ik echt van onder de indruk ben. Geef mij maar liever de rustige, melancholische Morrissey, deze is me te druk.

Cijfer: 6,3

233 ♫ [1062] Fish - A Gentleman's Excuse Me (1990)
En dan, vanuit het niets, blijkt dat Fish het beter heeft gedaan dan welk Marillion-nummer dan ook. Ditmaal zonder epische solo’s, sterk synthspel of opzwepend drumwerk. Nee, gewoon een piano en wat strijkers. Met natuurlijk wederom een meer dan uitstekende tekst. Af en toe lijkt het wat (emotionele) diepgang te missen, maar dat doet niet af aan het feit dat ik wederom genoten heb van dit nummer. En natuurlijk is 233 overdreven hoog, maar voorlopig staat die er maar mooi!

Cijfer: 7,6

232 ♫ [-------] The Who - Pinball Wizard (1969)
Een erg geliefde band hier, zo blijkt wel. Tommy is toch vooral een album dat in z’n geheel gedraaid moet worden, maar een aantal nummers zijn ook heel goed los te draaien. Pinball Wizard is daar nog het beste voorbeeld van (samen met het openingsnummer). Wat het nummer precies zo goed maakt is moeilijk te zeggen, ik denk het vlotte (akoestische) gitaarspel een groot aandeel heeft.

Cijfer: 7,4

231 ♫ [1028] U2 - October (1981)
Behoorlijk kort, maar in die 2 minuten komt er toch een ijzige sfeer op je af. Een kille, felle wind dat door het landschap scheurt. Met destructief pianospel wordt hier poëzie geschreven, maar dan met noten. Muziek waar je alleen maar stil van kunt worden.

Cijfer: 8,2

Vind de TFF verise van Mad World oneindig veel beter dan die draak van Gary Jules.

Snap niet dat iemand die versie beter vind maar goed.

Ik vind de versie van Tears for Fears ook mooier, maar ik kan wel heel goed begrijpen dat mensen die van Gary Jules mooier vinden, en dat het veel mensen aanspreekt. (daarbij kennen veel mensen die versie eerder of zelfs alleen nog die versie en dat helpt ook wel mee)

Als je Donnie Darko gezien hebt, zal je me begrijpen (hoewel ik hem daarna ook al mooi vond).

Nee die film heb ik nooit gezien, maar ik vond het daarvoor ook al matig

Idioteque is zo fuckin' vet

Gary Jules is echt verschrikkelijk. Ik vind dat zelfs zo slecht dat de versie van Tears For Fears er in mijn oordeel onder heeft te lijden.

Dat dus. Ik vind het als liedje hooguit aardig in beide versies, maar de aantrekkingskracht zit toch vooral in de connectie met één van de beste films van de 21e eeuw tot dusver.

Over Chevy's mening over Idioteque zullen we verder maar geen woorden vuilmaken. Hopelijk waait er tijdens zijn vakantie een frisse wind door zijn smaakklieren

Meh, Donnie Darko is zo'n typische overhypte recente cultfilm zonder echte inhoud. Past prima in het rijtje met Pulp Fiction, Memento e.a. Films die men zegt leuk te vinden omdat het cool is om dat te vinden. Vind ik dan hè. Ik vond er in ieder geval weinig aan muv van Patrick Swayze als pedo, dat was wel een erg toffe bijrol, maar goed Swayze was dan ook sowieso een baas.

Nee, joh, ik hoor helemaal nergens bij en ik vind Donnie Darko een meesterwerk. Dus daar ga je dan met je argumenten . Swayze's rol was wel erg tof idd, maar broer en zus Gylenhaal zetten ook wel hun beste rollen neer (met mogelijke uitzondering van 'Brokeback Mountain' respectievelijk 'Secretary').

Back to music: ik snap ook wel dat het hele 'akoestische versies opnemen van jaren tachtig-hits'-ding een beetje een open deur is geworden inmiddels. Misschien verklaart dat gedeeltelijk de irritatie hier?

Ik vind de versie van Gary Jules behoorlijk slaapverwekkend, maar nog steeds stukken beter dan het origineel. Dat vind ik namelijk een enorme draak, met die misplaatste synths en irritante zang. Dan draagt Gary Jules wat mij betreft de beoogde boodschap van het nummer een stuk beter uit. Maar ja, voor zover je op mijn oordeel af moet gaan, ik vind Tears for Fears sowieso een gigantische kulband.


Sluit ik me bij aan. Al vind ik het ergens wel grappig dat mijn favoriete nummer aller tijden zo'n beetje de laagste beoordeling van Chevy krijgt.

Sigur Rós - Untitled #1

Er zijn zo van die nummers die gewoonweg onbeschrijfbaar zijn en die je gewoon moet voelen, en daar is dit nummer een voorbeeld van. Als opener van het meesterwerk ( ) zet het zo'n een tristesse neer, dat het me keer op keer moeilijk is om m'n ogen droog te houden. Hoe die Jonsi zoveel emotie in zijn stem weet te leggen samen met de weer wonderbare instrumentatie dat blijft me een mysterie.

Radical Face - Ghost Towns

Radical Face heb ik ontdekt via het Song van het Jaar-topic hier. Samen met Black Eyes en Always Gold deed Ghost Towns het daar vrij goed. De nummers spraken me in die mate aan dat ik me vrij snel het album dan ook aangeschaft heb. Het nummer zit vol met details die het zo mooi maken, de percussie zorgt voor een prachtig ritme, de oeeh's tussendoor, maar het mooiste vind ik het solootje van de harmonica (?) helemaal op het einde, eerst nog volledig op het ritme en dan stilaan uitstervend. De zang wekt ook weeral zoveel emotie bij me op, als nog steeds proberen geloven in die lang vervlogen dromen van vroeger, goed wetende dat dat in realiteit onbestaande is.

Wanneer krijgen we de volgende 5 te bespreken nummers te zien, Snoeperd?

Ik vind de opzet nog altijd een beetje vreemd. Zou het niet leuker zijn als eerst (een deel van) de lijst bekend wordt gemaakt en dan pas iedereen die wil besprekingen inzendt? Gaat dat ook niet gewoon sneller?

De bedoeling is juist om de lijst volledig te hebben, inclusief reviews. Uiteraard kunnen er na het bekendmaken van de lijst ook reviews worden geschreven. Die kunnen worden gepost in het topic dat daar voor komt en zullen worden meegenomen voor de lijst van het jaar erop.

't Blijft stil hier. Ik begon zelf begin oktober met het eerste tiental. Mijn streven is dan ook om ongeveer een jaar daarna klaar te zijn. Vandaar dat ik in de vakantie (voor zover mogelijk) alvast vooruit gewerkt heb en de nummers zijn dus door elkaar heen besproken.

230 ♫ [0250] Gorillaz - Clint Eastwood (2001)
Heiligschennis om zijn naam zo te misbruiken en wat het nut van de titel is, snap ik niet echt zo. Maar het nummer zelf is meer dan prima. Niet iets wat ik dagelijks op zou zetten, maar het is wel iets waar ik de afgelopen maanden steeds meer waardering voor heb gekregen.

Cijfer: 6,9

229 ♫ [0826] Simple Minds - Waterfront (1984)
Lekker pompeus. Met veel geweld werd Simple Minds een echte stadionband. Heel anders dan de subtiele productie van New Gold Dream. Maar even goed. Live toch net even wat beter.

Cijfer: 7,3

228 ♫ [0367] Fleetwood Mac - Oh Well (1969)
Na een minuutje of 3 op volle toeren, zoals ze dat destijds met Peter Green zo goed konden. Daarna 6 minuten complete rust die doet denken aan de spaghettiwesterns van Leone een paar jaar eerder. Zo heb ik het altijd ervaren. Als ultieme soundtrack van een spannende shoot-out.

Cijfer: 8,4

227 ♫ [0218] Electric Light Orchestra - Mr. Blue Sky (1977)
Bepaalde klassiekers zijn gewoon onkreukbaar. Genreoverstijgende nummers die gewoon tot het beste van het beste behoren, einde discussie. Mr. Blue Sky is zo’n nummer, een nummer die je net zo vrolijk stemt als het beste nummer van The Beatles en een samenzang die het niveau van een God Only Knows benadert. En hoewel het hier in Frankrijk nu bijna nacht is, zorgt dit nummer voor wat zonneschijn.

Cijfer: 8,5

226 ♫ [0362] Roxy Music - In Every Dream Home A Heartache (1973)
Nee, hier kan ik echt helemaal niks mee. Hun wens te een soort experimentpop te maken, slaat hier een beetje door. Met slome instrumenten en een zeurstem die mij doet denken aan de saaie, vooor mij ongrijpbare jaren van King Crimson.

Cijfer: 4,8

225 ♫ [0410] Bronski Beat - Smalltown Boy (1984)
Recentelijk (her)ontdekt via een (tv-)muziekzender en het blijft gewoon een aanstekelijk nummer. Met zo’n dromerige productie, zoals destijds ook nummers als Drive (The Cars) dat hadden. Tot de echte top behoort het niet, maar ik zie het mezelf zeker wel eens bewust opzetten.

Cijfer: 7,3

224 ♫ [0383] DJ Shadow - Midnight In A Perfect World (1996)
Na een mooie eerste kennismaking met Stem/Long Stem was ik erg benieuwd naar dit nummer, maar om eerlijk te zijn, was ik daar na een eerste kennismaking niet meer zo nieuwsgierig naar. Ik kwam bij lange na niet tot dit nummer en heb Stem/Long Stem ook nooit meer beluisterd, omdat ik bang was dat het niet meer zo goed was als ik mijn gedachten. Maar dit nummer geeft mij hernieuwde hoop, hoewel het nog niet daverend is.

Cijfer: 6,7

223 ♫ [0679] Marc Almond - Tears Run Rings (1988)
Opeens stond die heel hoog in de Kink 1600. Ik had er nog nooit van gehoord en dat terwijl ik de rest toch wel kende. Maar dit nummer was behoorlijk aanstekelijk en gelijk begreep ik waarom die zo hoog stond. Pas later kwam ik erachter dat de echte reden een overleden DJ was. En hoewel ik vaak genoeg afgeef op de 80s-nummers hier (ik heb het idee vaker dan uit andere decennia), kan ik minstens even vaak lyrisch zijn erover. Het is toch vooral die schitterende productie die dit nummer zo goed maakt.

Cijfer: 8,3

222 ♫ [0066] The Animals - House Of The Rising Sun (1964)
Nog zo’n klassieker die mijn liefde voor 60s-muziek destijds aanwakkerde. Door dit soort weergaloos orgelspel raakte ik verliefd op de Hammond.

Cijfer: 8,6

221 ♫ [0397] Kraftwerk - Autobahn (1974)
De volledige 23 minuten heb ik nog nooit beluisterd. Waarschijnlijk omdat de verkorte versies me zelfs al niet kunnen boeien. En na 12 minuten vond ik het genoeg geweest. Niets dan saaie stukken muziek die volledig langs me heen gaan. Aan de single-versie heb ik genoeg en die is al niet best. De volledige versie zou waarschijnlijk iets van een 3 krijgen, ik was pas op de helft...

Cijfer: 4,7

Ben wel benieuwd wanneer Onweerwolf de onderste helft van de Mumeladder van dit jaar bekend gaat maken

220 ♫ [0594] Fleetwood Mac - Sara (1979)
Classic rock van de hoogste plank zoals Fleetwood Mac dat zo goed kon. De rust zelve en onze alternatieve rockers zullen er weinig spanning in vinden. Ik vind het in ieder geval prachtig.

Cijfer: 8,3

219 ♫ [0216] The Doors - When The Music's Over (1967)
Het 10-minuten durende slot van het voor de rest vrij korte Strange Days is één van mijn eerste ontdekkingen van The Doors, nadat ik op zoek ben gegaan na de standaard klassiekers gehoord te hebben. Daar waar The End vooral een psychedelische trip is met veel emotie, oogt When The Music’s Over wat afstandelijker en killer. Eerder een soort algemene beschouwing. Maar daarom niet minder aangrijpend of saai.

Cijfer: 8,0

218 ♫ [1137] Underworld - Rez (1994)
Aan mijn neef laten horen voor wie dit zo’n beetje zijn jeugd geweest moest zijn. “Wel aardig, maar te eentonig”, was zijn oordeel. En hoewel ik me daar zeker in kan vinden, moet ik toch concluderen dat die minuten iedere keer zo weer voorbij zijn. De eerste keer dat ik op de klok keek, was ik alweer ruim 7 minuten onderweg. Dit is typisch het soort dance/electronic waar ik echt mee kan gaan in de sfeer. Toegegeven, op emotioneel vlak, biedt dit toch wel erg weinig. Iets wat natuurlijk makkelijk commentaar is op dit genre.

Cijfer: 7,2

217 ♫ [0189] The Jimi Hendrix Experience - The Wind Cries Mary (1967)
Veel Jimi Hendrix bovenin merkte ik op. En de gitaarvirtuoos die hij is, is dat niet meer dan terecht, maar ik had toch wel verwacht dat hij wat meer een love/hate-artiest is. In mijn herinnering één van zijn rustigste nummers, met veel gevoel gespeeld en wat minder gitaarerupties. Dat laatste is zeker een pluspunt, want ik val niet zo voor zijn gitaarspel.

Cijfer: 7,3

216 ♫ [0593] Roxy Music - If There Is Something (1972)
Roxy Music is voor mij nog een vrij grijs gebied. Of we daar verandering in gaan brengen, laat ik een beetje afhangen van de aankomende nummers. Eigenlijk bevestigt dit nummer wel een beetje het beeld wat ik heb obv die paar nummers die ik al ken(de). Een unieke(?) en ongrijpbare band. Moeilijk om daar in één keer je mening over te vormen.

Cijfer: 7,0

215 ♫ [0169] Talk Talk - It's My Life (1984)
De tijden dat ik de No Doubt-versie beter vond, liggen inmiddels alweer een paar jaar achter me. Eén van de grotere 80s-anthems, waarbij vooral de live-versies mij veel plezier verschaft hebben, soms uitgerekt tot bijna 10 minuten.

Cijfer: 8,1

214 ♫ [0108] Radiohead - Lucky (1997)
Als je de som optelt van de individuele nummers van OK Computer kan het toch niet anders dan dat je een meesterwerk in handen hebt? Want laten we buiten het geweld van de eerste 6 nummers zeker het laatste trio niet vergeten. Met dat kenmerkende lichtgestoorde Radiohead-randje.

Pull me oooooout..

Cijfer: 8,2

213 ♫ [0221] Procol Harum - A Whiter Shade Of Pale (1967)
Dit oudje heb ik dan nooit zo bijzonder gevonden. Het orgeltje is best aardig, maar voor de rest is het toch wat flauw. Dan is Nights in White Satin, die ik altijd in één adem noem met dit nummer, toch een stuk imposanter.

Cijfer: 6,7

212 ♫ [0453] The Human League - The Lebanon (1984)
Een ietwat flauw popnummer met een wat drukke productie. Er gebeurt van alles, maar niets dat me van mijn stoel doet springen. Langzaam komt het nummer wat op gang en het instrumentale einde is al een stuk beter.

Cijfer: 6,5

211 ♫ [0630] The The - This Is The Day (1983)
Net zoals Uncertain Smile is het die aandoenlijkheid die het nummer zo goed maakt. De harmonica zorgt ook wel een beetje voor een Frans tintje. Een mooi zonnige middag op een terrasje.

Cijfer: 7,1